ਊਰ੍ਜੇ ਯਵਾਨ੍ਨਮਸ਼੍ਨੀਯਾਦੇਕਾਨ੍ਨਮਥਵਾ ਪੁਨਃ
ਉਰਜਾ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਜੌ ਦਾ ਭੋਜਨ ਖਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਇਕ ਵਾਰ ਹੀ ਭੋਜਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਕਾਰ੍ਤਿਕੇ ਵਰ੍ਜਯੇਤ੍ਤੈਲਂ ਕਾਰ੍ਤਿਕੇ ਵਰ੍ਜਯੇ ਨ੍ਮਧੁ
ਕਾਰਤਿਕ ਵਿੱਚ ਤੇਲ ਛੱਡਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਕਾਰਤਿਕ ਵਿੱਚ ਹੀ ਮਿੱਠਾ ਛੱਡਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਕਾਰ੍ਤਿਕੇ ਮੌਨਨਿਯਮੇ ਘਂਟਾਂ ਚਾਰੁ ਪ੍ਰਦਾਪਯੇਤ 4.1.4.
ਕਾਰਤਿਕ ਦੇ ਮੌਨ ਵਰਤ ਦੌਰਾਨ ਸੁੰਦਰ ਘੰਟੀ ਦੀ ਭੇਟ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਭੂਮਿਸ਼ਯ੍ਯਾਵ੍ਰਤੇ ਦੇਯਾ ਸ਼ਯ੍ਯਾ ਸ਼੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਣਾ ਸਤੂਲਿਕਾ
ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸੋਣ ਦੇ ਵਰਤ ਸਮੇਂ ਨਰਮ ਮੰਜਾ ਤੇ ਗੱਦਾ ਭੇਟ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਧਾਨ੍ਯਤ੍ਯਾਗੇ ਚ ਤਦ੍ਧਾਨ੍ਯਮਥਵਾ ਸ਼ਾਲਯਃ ਸ੍ਮृਤਾਃ
ਅਨਾਜ ਛੱਡਣ ਸਮੇਂ ਉਹੀ ਅਨਾਜ ਜਾਂ ਚਾਵਲ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਏਕਤਃ ਸਰ੍ਵਦਾਨਾਨਿ ਦੀਪਦਾਨਂ ਤਥੈਕਤਃ
ਇੱਕ ਪਾਸੇ ਸਾਰੇ ਦਾਨ ਹਨ, ਤੇ ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ ਦੀਏ ਦਾ ਦਾਨ।
ਕਿਂਚਿਦਭ੍ਯੁਦਿਤੇ ਸੂਰ੍ਯੇ ਮਾਘਸ੍ਨਾਨਂ ਸਮਾਚਰੇਤ੍
ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਦੇ ਹੀ ਮਾਘ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਪਕ੍ਵਾਨ੍ਨੈਰ੍ਭੋ ਜਯੇਦ੍ਵਿਪ੍ਰਾਨ੍ਯਤਿਨੋਪਿ ਤਪਸ੍ਵਿਨਃ
ਪਕਾਇਆ ਹੋਇਆ ਭੋਜਨ ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਨੂੰ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਤਪਸਵੀਆਂ ਨੂੰ ਖਵਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਘृਤਪਕ੍ਵੈਃ ਸਮੀਰਚੈਃ ਸ਼ੁਚਿਕਰ੍ਪੂਰਵਾਸਿਤੈਃ
ਘੀ ਵਿੱਚ ਪਕਾਈਆਂ ਹੋਈਆਂ ਵਸਤਾਂ, ਸੁਗੰਧੀ ਹਵਾ ਅਤੇ ਸ਼ੁੱਧ ਕਪੂਰ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਨਾਲ।
ਸ਼ੁष੍ਕੇਂਧਨਾਨਾਂ ਭਾਰਾਂਸ਼੍ਚ ਦਦ੍ਯਾਚ੍ਛੀਤਾਪਨੁਤ੍ਤਯੇ
ਠੰਡ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ ਸੁੱਕੀ ਲੱਕੜ ਦੀਆਂ ਗੱਠਾਂ ਦਾਨ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ।
ਮਂਜਿष੍ਠਾ ਰਕ੍ਤਵਾਸਾਂਸਿ ਤਥਾ ਤੂਲਵਤੀਂ ਪਟੀਮ੍
ਮੰਜਿਸ਼ਠਾ, ਲਾਲ ਰੰਗ ਦੇ ਕੱਪੜੇ ਅਤੇ ਰੂਈ ਵਾਲਾ ਕਪੜਾ।
ਕਂਬਲਾਨਿ ਵਿਚਿਤ੍ਰਾਣਿ ਨਿਰ੍ਵਾਤਾਨਿ ਗृਹਾਣਿ ਚ
ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕੰਬਲ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁੱਕੇ ਹੋਏ, ਅਤੇ ਘਰ ਵੀ।
ਘृਤਕਂਬਲਪੂਜਾਭਿਰ੍ਮਹਾਸ੍ਨਾਨਪੁਰਃਸਰਮ੍ 4.1.4.
ਘੀ ਅਤੇ ਕੰਬਲ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਵੱਡੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ।
ਇਦਂ ਪਾਤਿਵ੍ਰਤਂ ਤੇਜੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਤੇਜੋ ਭਵਾਨ੍ਪਰਮ੍ 4.1.4.
ਇਹ ਪਤਿਵਰਤਾ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ; ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਜੋਤ ਹੈ।
ਸਾਧਯਿष੍ਯਾਮਿ ਵਃ ਕਾਰ੍ਯਂ ਵਿਸਰ੍ਜ੍ਯੇਤਿ ਦਿਵੌਕਸਃ 4.1.4.
ਮੈਂ ਤੁਹਾਡਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਕਰਾਂਗਾ; ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਦੇਵਤੇ ਚਲੇ ਗਏ।
ਵੇਦਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਇਮਂ ਪਤਿਵ੍ਰਤਾਧ੍ਯਾਯਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸ੍ਤ੍ਰੀਪੁਰੁषੋਪਿਵਾ
ਵੇਦਵਿਆਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਪਤਿਵਰਤਾ ਵਾਲਾ ਇਹ ਅਧਿਆਇ ਸੁਣ ਕੇ, ਚਾਹੇ ਔਰਤ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਮਰਦ,
ਪਰਾਸ਼ਰ ਉਵਾਚ ਤਤੋ ਧ੍ਯਾਨੇਨ ਵਿਸ਼੍ਵੇਸ਼ਮਾਲੋਕ੍ਯ ਸ ਮੁਨੀਸ਼੍ਵਰਃ
ਪਰਾਸ਼ਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਫਿਰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ, ਉਸ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਵਿਸ਼ਵ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਅਯਿ ਪਸ਼੍ਯ ਵਰਾਰੋਹੇ ਕਿਮੇਤਤ੍ਸਮੁਪਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਅਰੇ, ਸੁੰਦਰ ਕਮਰ ਵਾਲੀ, ਵੇਖ—ਇਹ ਕੀ ਆ ਗਿਆ ਹੈ?
ਯੇਨ ਗੋਤ੍ਰਭਿਦਾ ਗੋਤ੍ਰਾ ਵਿਪਕ੍ਸ਼ਾ ਹੇਲਯਾ ਕृਤਾਃ
ਜਿਸ ਨੇ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਮਾਰਨ ਵਾਲੇ ਨੇ, ਤਿਰਸਕਾਰ ਨਾਲ, ਵਿਰੋਧੀ ਵੰਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਇਆ।
ਕਲ੍ਪਵृਕ੍ਸ਼ੋਂऽਗਣੇ ਯਸ੍ਯ ਕੁਲਿਸ਼ਂ ਯਸ੍ਯ ਚਾਯੁਧਮ੍
ਜਿਸ ਲਈ ਕਲਪਵ੍ਰੱਖ ਬਹੁਤ ਹਨ, ਜਿਸ ਦਾ ਹਥਿਆਰ ਵਜਰ ਹੈ।
ਕ੍ਰਿਯਂਤੇ ਵ੍ਯਾਕੁਲਾਃ ਸ਼ੈਲਾ ਅਹੋ ਦਾਵਾਗ੍ਨਿਨਾ ਪ੍ਰਿਯੇ
ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਪਹਾੜ ਵੀ ਘਬਰਾਏ ਹੋਏ ਹਨ—ਹਾ ਪ੍ਰੀਤਮ, ਜੰਗਲ ਦੀ ਅੱਗ ਕਰਕੇ।
ਨਿਯਨ੍ਤਾ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਯੋਸੌ ਦਣ੍ਡਧਰਃ ਪ੍ਰਭੁਃ
ਉਹ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਰਖਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਜੋ ਸਜ਼ਾ ਦਾ ਦੰਡ ਫੜਦਾ ਹੈ।
ਆਦਿਤ੍ਯਾ ਵਸਵੋ ਰੁਦ੍ਰਾਸ੍ਤੁषਿਤਾਃ ਸ ਮਰੁਦ੍ਗਣਾਃ
ਆਦਿਤਿਆ, ਵਸੁ, ਰੁਦ੍ਰ, ਤੁਸ਼ਿਤਾ ਅਤੇ ਮਰੁਤਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ—
ਯੇषਾਂ ਦृਕ੍ਪਾਤਮਾਤ੍ਰੇਣ ਪਤਂਤਿ ਭੁਵਨਾਨ੍ਯਪਿ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਇਕ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਹੀ, ਦੁਨੀਆਂ ਵੀ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਆਜ੍ਞਾਤਂ ਕਾਰਣਂ ਤਚ੍ਚ ਸ੍ਮृਤਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸੁਭਾषਿਤਮ੍
ਕਾਰਨ ਸਮਝ ਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹ ਚੰਗਾ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਬਚਨ ਯਾਦ ਹੈ।
ਅਵਿਮੁਕ੍ਤਂ ਨ ਮੋਕ੍ਤਵ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਥੈਵ ਮੁਮੁਕ੍ਸ਼ੁਭਿਃ 4.1.5.
ਮੁਕਤੀ ਚਾਹੁਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ 'ਅਵਿਮੁਕਤ' ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਛੱਡਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ।
ਉਪਸ੍ਥਿਤੋਯਂ ਕਲ੍ਯਾਣਿ ਸੋਂऽਤਰਾਯੋ ਮਹਾਨਿਹ
ਇਹ ਵੱਡਾ ਰੁਕਾਵਟ ਹੁਣ ਇੱਥੇ ਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਹੇ ਸੁਭਾਗੀ।
ਕਾਸ਼ੀਦ੍ਵਿਜਾਸ਼ੀਰ੍ਭਿਰਹੋ ਯਦਾਪ੍ਤਾ ਕਸ੍ਤਾਂ ਮੁਮੁਕ੍ਸ਼ੁਰ੍ਯਦਿਵਾਮੁਮੁਕ੍ਸ਼ੁਃ
ਹਾ, ਜਦੋਂ ਕਾਸ਼ੀ ਦੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀਆਂ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦਾਂ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਫਿਰ ਕੌਣ ਮੁਕਤੀ ਚਾਹੇਗਾ ਜਾਂ ਕੌਣ ਨਹੀਂ?
ਅਹੋ ਜਨਾ ਬਾਲਿਸ਼ਵਤ੍ਕਿਮੇਤਾਂ ਕਾਸ਼ੀਂ ਤ੍ਯਜੇਯੁਃ ਸੁਕृਤੈਕਰਾਸ਼ਿਮ੍
ਹੈਰਾਨੀ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਲੋਕ ਬੱਚਿਆਂ ਵਾਂਗ ਕਿਵੇਂ ਕਾਸੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਚੰਗੇ ਕਰਮਾਂ ਦੀ ਢੇਰ ਹੈ?
ਭਵਾਂਤਰਾ ਵਰ੍ਜਿਤ ਪੁਣ੍ਯਰਾਸ਼ਿਂ ਕृਚ੍ਛੈਰ੍ਮਹਦ੍ਭਿਰ੍ਹ੍ਯਵਗਮ੍ ਯਕਾਸ਼ੀਮ੍
ਕਾਸੀ, ਜੋ ਜਨਮ ਮਰਨ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ, ਚੰਗੇ ਕਰਮਾਂ ਦੀ ਢੇਰ ਹੈ, ਪਰ ਇਹ ਵੱਡੀ ਤੇ ਔਖੀ ਮਿਹਨਤ ਨਾਲ ਹੀ ਜਾਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।