ਪਰਲੋਕਸ੍ਤ੍ਵਯਂ ਲੋਕੋ ਜੀਯਤੇ ਭਾਰ੍ਯਯਾ ਦ੍ਵਯਮ੍
ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਤੇ ਪਰਲੋਕ ਦੋਵੇਂ ਪਤਨੀ ਦੇ ਆਸਰੇ ਹੀ ਟਿਕੇ ਹੋਏ ਹਨ।
ਗृਹਸ੍ਥਃ ਸ ਹਿ ਵਿਜ੍ਞੇਯੋ ਯਸ੍ਯ ਗੇਹੇ ਪਤਿਵ੍ਰਤਾ
ਉਹੀ ਘਰਵਾਲਾ ਹੈ ਜਿਸ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ ਪਤਿਵਰਤਾ ਵੱਸਦੀ ਹੈ।
ਯਥਾ ਗਂਗਾऽਵਗਾਹੇਨ ਸ਼ਰੀਰਂ ਪਾਵਨਂ ਭਵੇਤ੍ 4.1.4.
ਜਿਵੇਂ ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਨ੍ਹਾਉਣ ਨਾਲ ਸਰੀਰ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ,
ਅਨੁਯਾਤਿ ਨ ਭਰ੍ਤਾਰਂ ਯਦਿ ਦੈਵਾਤ੍ਕਥਂਚਨ
ਜੇ ਕਿਸੇ ਕਰਮ ਦੇ ਕਾਰਨ ਪਤਨੀ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦਾ ਪਾਲਣ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ,
ਤਦ੍ਵੈਗੁਣ੍ਯਾਦਪਿਸ੍ਵਰ੍ਗਾਤ੍ਪਤਿਃ ਪਤਤਿ ਨਾਨ੍ਯਥਾ
ਇਸ ਗਲਤੀ ਕਰਕੇ ਹੀ ਪਤੀ ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਕਾਰਨ ਨਹੀਂ।
ਪਤ੍ਯੌ ਮृਤੇ ਚ ਯਾਯੋषਿਦ੍ਵੈਧਵ੍ਯਂ ਪਾਲਯੇਤ੍ਕ੍ਵਚਿਤ੍
ਜਦ ਪਤੀ ਮਰ ਜਾਵੇ, ਔਰਤ ਨੂੰ ਹਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਵਿਧਵਾ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਜੀਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਵਿਧਵਾ ਕਬਰੀਬਂਧੋ ਭਰ੍ਤृਬਂਧਾਯ ਜਾਯਤੇ
ਵਿਧਵਾ ਦੀ ਚੋਟੀ ਆਪਣੇ ਮਰੇ ਪਤੀ ਦੀ ਯਾਦ ਵਿੱਚ ਬੰਨ੍ਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਏਕਾਹਾਰਃ ਸਦਾ ਕਾਰ੍ਯੋ ਨ ਦ੍ਵਿਤੀਯਂ ਕਦਾਚਨ
ਉਸ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਕ ਵਾਰੀ ਹੀ ਖਾਣਾ ਖਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਦੂਜੀ ਵਾਰੀ ਕਦੇ ਨਹੀਂ।
ਮਾਸੋਪਵਾਸਂ ਵਾ ਕੁਰ੍ਯਾਚ੍ਚਾਂਦ੍ਰਾਯਣਮਥਾਪਿ ਵਾ
ਉਹ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਉਪਵਾਸ ਕਰ ਸਕਦੀ ਹੈ ਜਾਂ ਚਾਂਦ੍ਰਾਯਣ ਵਰਤ ਵੀ ਰੱਖ ਸਕਦੀ ਹੈ।
ਯਵਾਨ੍ਨੈਰ੍ਵਾ ਫਲਾਹਾਰੈਃ ਸ਼ਾਕਾਹਾਰੈਃ ਪਯੋਵ੍ਰਤੈਃ
ਉਹ ਜੌ, ਫਲ, ਸਬਜ਼ੀਆਂ ਜਾਂ ਦੁੱਧ ਦੇ ਵਰਤ ਨਾਲ ਜੀ ਸਕਦੀ ਹੈ।
ਪਰ੍ਯਂਕਸ਼ਾਯਿਨੀ ਨਾਰੀ ਵਿ ਧਵਾ ਪਾਤਯੇਤ੍ਪਤਿਮ੍
ਵਿਧਵਾ ਜੇ ਪਲੰਗ 'ਤੇ ਸੌਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਡਿੱਗਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਨ ਚਾਂਗੋਦ੍ਵਰ੍ਤਨਂ ਕਾਰ੍ਯਂ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਾ ਵਿਧਵਯਾ ਕ੍ਵਚਿਤ੍
ਵਿਧਵਾ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਤੇਲ ਨਹੀਂ ਲਗਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਤਰ੍ਪਣਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਹਂ ਕਾਰ੍ਯਂ ਭਰ੍ਤੁਃ ਕੁਸ਼ਤਿਲੋਦਕੈਃ 4.1.4.
ਪਤੀ ਲਈ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਕੁਸ਼ ਘਾਹ ਤੇ ਤਿਲ ਮਿਲਾ ਕੇ ਪਾਣੀ ਦੀ ਭੇਟ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਵਿष੍ਣੋਸ੍ਤੁ ਪੂਜਨਂ ਕਾਰ੍ਯਂ ਪਤਿ ਬੁਦ੍ਧ੍ਯਾ ਨ ਚਾਨ੍ਯਥਾ
ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਪਤੀ ਦੀ ਨੀਅਤ ਨਾਲ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਨੀਅਤ ਨਾਲ ਨਹੀਂ।
ਯਦ੍ਯਦਿष੍ਟਤਮਂ ਲੋਕੇ ਯਚ੍ਚ ਪਤ੍ਯੁਃ ਸਮੀਹਿਤਮ੍
ਜੋ ਕੁਝ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਕ ਚਾਹਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੋ ਪਤੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੋਵੇ,
ਵੈਸ਼ਾਖੇ ਕਾਰ੍ਤਿਕੇ ਮਾਘੇ ਵਿਸ਼ੇषਨਿਯਮਾਂਸ਼੍ਚਰੇਤ੍
ਵੈਸ਼ਾਖ, ਕਾਰਤਿਕ ਤੇ ਮਾਘ ਦੇ ਮਹੀਨਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਵਰਤ ਰੱਖਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।
ਵੈਸ਼ਾਖੇ ਜਲਕੁਂਭਾਂਸ਼੍ਚ ਕਾਰ੍ਤਿਕੇ ਘृਤਦੀਪਕਾਃ
ਵੈਸ਼ਾਖ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਦੇ ਘੜੇ ਭੇਟ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ; ਕਾਰਤਿਕ ਵਿੱਚ ਘੀ ਦੇ ਦੀਏ।
ਪ੍ਰਪਾ ਕਾਰ੍ਯਾ ਚ ਵੈਸ਼ਾਖੇ ਦੇਵੇ ਦੇਯਾ ਗਲਂਤਿਕਾ
ਵੈਸ਼ਾਖ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਦੀ ਥਾਂ ਬਣਾਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਸਕਰ੍ਪੂਰਂ ਚ ਤਾਂਬੂਲਂ ਪੁष੍ਪਦਾਨਂ ਤਥੈਵ ਚ
ਕਪੂਰ, ਪਾਨ ਅਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਭੇਟ ਵੀ ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਪਾਨਾਨਿ ਚ ਵਿਚਿਤ੍ਰਾਣਿ ਦ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਾ ਰਂਭਾ ਫਲਾਨਿ ਚ
ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਿਸਮ ਦੇ ਪੀਣ ਵਾਲੇ ਪਦਾਰਥ, ਅੰਗੂਰ, ਕੇਲੇ ਤੇ ਹੋਰ ਫਲ ਭੇਟ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।
ਊਰ੍ਜੇ ਯਵਾਨ੍ਨਮਸ਼੍ਨੀਯਾਦੇਕਾਨ੍ਨਮਥਵਾ ਪੁਨਃ
ਉਰਜਾ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਜੌ ਦਾ ਭੋਜਨ ਖਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਇਕ ਵਾਰ ਹੀ ਭੋਜਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਕਾਰ੍ਤਿਕੇ ਵਰ੍ਜਯੇਤ੍ਤੈਲਂ ਕਾਰ੍ਤਿਕੇ ਵਰ੍ਜਯੇ ਨ੍ਮਧੁ
ਕਾਰਤਿਕ ਵਿੱਚ ਤੇਲ ਛੱਡਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਕਾਰਤਿਕ ਵਿੱਚ ਹੀ ਮਿੱਠਾ ਛੱਡਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਕਾਰ੍ਤਿਕੇ ਮੌਨਨਿਯਮੇ ਘਂਟਾਂ ਚਾਰੁ ਪ੍ਰਦਾਪਯੇਤ 4.1.4.
ਕਾਰਤਿਕ ਦੇ ਮੌਨ ਵਰਤ ਦੌਰਾਨ ਸੁੰਦਰ ਘੰਟੀ ਦੀ ਭੇਟ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਭੂਮਿਸ਼ਯ੍ਯਾਵ੍ਰਤੇ ਦੇਯਾ ਸ਼ਯ੍ਯਾ ਸ਼੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਣਾ ਸਤੂਲਿਕਾ
ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸੋਣ ਦੇ ਵਰਤ ਸਮੇਂ ਨਰਮ ਮੰਜਾ ਤੇ ਗੱਦਾ ਭੇਟ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਧਾਨ੍ਯਤ੍ਯਾਗੇ ਚ ਤਦ੍ਧਾਨ੍ਯਮਥਵਾ ਸ਼ਾਲਯਃ ਸ੍ਮृਤਾਃ
ਅਨਾਜ ਛੱਡਣ ਸਮੇਂ ਉਹੀ ਅਨਾਜ ਜਾਂ ਚਾਵਲ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਏਕਤਃ ਸਰ੍ਵਦਾਨਾਨਿ ਦੀਪਦਾਨਂ ਤਥੈਕਤਃ
ਇੱਕ ਪਾਸੇ ਸਾਰੇ ਦਾਨ ਹਨ, ਤੇ ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ ਦੀਏ ਦਾ ਦਾਨ।
ਕਿਂਚਿਦਭ੍ਯੁਦਿਤੇ ਸੂਰ੍ਯੇ ਮਾਘਸ੍ਨਾਨਂ ਸਮਾਚਰੇਤ੍
ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਦੇ ਹੀ ਮਾਘ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਪਕ੍ਵਾਨ੍ਨੈਰ੍ਭੋ ਜਯੇਦ੍ਵਿਪ੍ਰਾਨ੍ਯਤਿਨੋਪਿ ਤਪਸ੍ਵਿਨਃ
ਪਕਾਇਆ ਹੋਇਆ ਭੋਜਨ ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਨੂੰ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਤਪਸਵੀਆਂ ਨੂੰ ਖਵਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਘृਤਪਕ੍ਵੈਃ ਸਮੀਰਚੈਃ ਸ਼ੁਚਿਕਰ੍ਪੂਰਵਾਸਿਤੈਃ
ਘੀ ਵਿੱਚ ਪਕਾਈਆਂ ਹੋਈਆਂ ਵਸਤਾਂ, ਸੁਗੰਧੀ ਹਵਾ ਅਤੇ ਸ਼ੁੱਧ ਕਪੂਰ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਨਾਲ।
ਸ਼ੁष੍ਕੇਂਧਨਾਨਾਂ ਭਾਰਾਂਸ਼੍ਚ ਦਦ੍ਯਾਚ੍ਛੀਤਾਪਨੁਤ੍ਤਯੇ
ਠੰਡ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ ਸੁੱਕੀ ਲੱਕੜ ਦੀਆਂ ਗੱਠਾਂ ਦਾਨ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ।