ਸ਼ृਂਗਾਗ੍ਰੇ ਸਰ੍ਵਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਖੁਰਾਗ੍ਰੇ ਸਰ੍ਵ ਪਰ੍ਵਤਾਃ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਿੰਗਾਂ ਦੇ ਅਗਲੇ ਹਿੱਸੇ 'ਤੇ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥ ਹਨ; ਖੁਰਾਂ ਦੇ ਅਗਲੇ ਹਿੱਸੇ 'ਤੇ ਸਾਰੇ ਪਹਾੜ ਹਨ।
ਦੀਯਮਾਨਾਂ ਚ ਗਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਨृਤ੍ਯਂਤਿ ਪ੍ਰਪਿਤਾਮਹਾਃ
ਗਾਂਵਾਂ ਦਾ ਦਾਨ ਹੋਣ ਵੇਲੇ, ਪਰਦਾਦਿਆਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਨੱਚਦੇ ਹਨ।
ਰੋਰੂਯਂਤੇ ਚ ਪਾਪਾਨਿ ਦਾਰਿਦ੍ਰ੍ਯਂ ਵ੍ਯਾਧਿਭਿਃ ਸਹ 4.1.2.
ਪਾਪ ਰੋ ਪੈਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਗਰੀਬੀ, ਬਿਮਾਰੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਗਵਾਂ ਸ੍ਤੁਤ੍ਵਾ ਨਮਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਕृਤ੍ਵਾ ਚੈਵ ਪ੍ਰ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਮ੍
ਗਾਂਵਾਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰ ਕੇ, ਨਮਸਕਾਰ ਕਰ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਦਕਸ਼ਣਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ—
ਯਾ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਃ ਸਵਰ੍ਭੂਤਾਨਾਂ ਯਾ ਦੇਵੇषੁ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਾ
ਉਹ ਲਕਸ਼ਮੀ ਜੋ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿਚ ਵੱਸਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਹੈ,
ਵਿष੍ਣੋਰ੍ਵਕ੍ਸ਼ਸਿ ਯਾ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਃ ਸ੍ਵਾਹਾ ਚੈਵ ਵਿਭਾਵਸੋਃ
ਉਹ ਲਕਸ਼ਮੀ ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਸੀਨੇ ਉੱਤੇ ਹੈ, ਤੇ ਅੱਗ ਦੇ ਸਾਥੀ ਸਵਾਹਾ ਵੀ,
ਗੋਮਯਂ ਯਮੁਨਾ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦ੍ਗੋਮੂਤ੍ਰਂ ਨਰ੍ਮਦਾ ਸ਼ੁਭਾ
ਗੋਮੈ ਗੰਗਾ ਹੈ, ਤੇ ਗੋਮੂਤਰ ਨਰਮਦਾ ਪਵਿਤ੍ਰ ਹੈ,
ਗਵਾਮਂਗੇषੁ ਤਿष੍ਠਂਤਿ ਭੁਵਨਾਨਿ ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼
ਗਾਂ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਵਿਚ ਚੌਦਾਂ ਲੋਕ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।
ਇਤਿ ਮਂਤ੍ਰਂ ਸਮੁਚ੍ਚਾਰ੍ਯ ਧੇਨੂਰ੍ਵਾਧੇਨੁਮੇਵ ਵਾ
ਇਹ ਮੰਤਰ ਉਚਾਰ ਕੇ, ਚਾਹੇ ਗਾਂ ਜਾਂ ਵਢੀ ਉੱਤੇ,
ਮਯਾ ਚ ਵਿष੍ਣੁਨਾ ਸਾਰ੍ਧਂ ਸ਼ਿਵੇਨ ਚ ਮਹਰ੍षਿਭਿਃ । ਵਿਚਾਰ੍ਯ ਗੋਗੁਣਾਨ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਨੇਤਿ ਵਿਧੀਯਤੇ
ਮੇਰੇ ਨਾਲ, ਵਿਸ਼ਨੂ, ਸ਼ਿਵ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਗਾਂ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਨੂੰ ਸੋਚ ਕੇ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਹ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕਰਨ ਦੀ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ ਹੈ।
ਗਾਵੋ ਮੇ ਪੁਰਤਃ ਸਂਤੁ ਗਾਵੋ ਮੇ ਸਂਤੁ ਪृष੍ਠਤਃ
ਗਾਂ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਹੋਣ, ਗਾਂ ਮੇਰੇ ਪਿੱਛੇ ਹੋਣ।
ਨੀਰਾਜਯਤਿ ਯੋਂਗਾਨਿ ਗਵਾਂ ਪੁਚ੍ਛੇਨ ਭਾਗ੍ਯਵਾਨ੍
ਜੋ ਗਾਂ ਦੀ ਪੂੰਛ ਨਾਲ ਗਾਂ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਦੀ ਨੀਰਾਜਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਗੋਭਿਰ੍ਵਿਪ੍ਰਸ਼੍ਚ ਵੇਦੈਸ਼੍ਚ ਸਤੀਭਿਃ ਸਤ੍ਯਵਾਦਿਭਿਃ 4.1.2.
ਗਾਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਵੇਦ, ਨੇਕ ਤੇ ਸਚ ਬੋਲਣ ਵਾਲੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਨਾਲ,
ਮਮ ਲੋਕਾਤ੍ਪਰੋਲੋਕੋ ਵੈਕੁਂਠ ਇਤਿ ਗੀਯਤੇ
ਮੇਰੇ ਲੋਕ ਤੋਂ ਉੱਤੇ ਇਕ ਹੋਰ ਲੋਕ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਵੈਕੁੰਠ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ਿਵਲੋਕਸ੍ਤਦੁਪਰਿ ਗੋਲੋ ਕਸ੍ਤਤ੍ਸਮੀਪਤਃ
ਉਸ ਤੋਂ ਉੱਤੇ ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਲੋਕ ਹੈ; ਉਸ ਦੇ ਨੇੜੇ ਗੋਲੋਕ ਹੈ।
ਗਵਾਂ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂਰੂषਕਾਯੇ ਚ ਗੋਪ੍ਰਦਾਯੇ ਚ ਮਾਨਵਾਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਗਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ, ਵਢੀਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਤੇ ਗਾਂ ਦਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ,
ਯਤ੍ਰ ਕ੍ਸ਼ੀਰਵਹਾ ਨਦ੍ਯੋ ਯਤ੍ਰ ਪਾਯਸ ਕਰ੍ਦਮਾਃ
ਜਿੱਥੇ ਦਰਿਆ ਦੁੱਧ ਵਗਦੇ ਹਨ, ਜਿੱਥੇ ਮਿੱਟੀ ਦਹੀਂ ਦੀ ਬਣੀ ਹੋਈ ਹੈ,
ਸ਼੍ਰੁਤਿਸ੍ਮृਤਿਪੁਰਾਣਜ੍ਞਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਃ ਪਰਿਕੀਰ੍ਤਿਤਾਃ
ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵੇਦ, ਸਿਮ੍ਰਿਤੀ ਤੇ ਪੁਰਾਣਾ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਤਿਕਾਰ ਜੋਗ ਹਨ।
ਸ਼੍ਰੁਤਿਸ੍ਮृਤੀ ਤੁ ਨੇਤ੍ਰੇ ਦ੍ਵੇ ਪੁਰਾਣਂ ਹृਦਯਂ ਸ੍ਮृਤਮ੍ ਪੁਰਾਣਹੀਨਾਦ੍ਧृਚ੍ਛੂਨ੍ਯਾਤ੍ਕਾਣਾਂਧਾਵਪਿ ਤੌ ਵਰੌ
ਵੇਦ ਤੇ ਸਿਮ੍ਰਿਤੀ ਦੋ ਅੱਖਾਂ ਹਨ, ਪੁਰਾਣਾ ਦਿਲ ਹੈ; ਜੇ ਕੋਈ ਅੱਖਾਂ ਤੋਂ ਅੰਨ੍ਹਾ ਜਾਂ ਇਕ ਅੱਖ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਚੰਗੇ ਹਨ, ਪਰ ਪੁਰਾਣਾ ਨਾ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਦਿਲ ਖਾਲੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਤਦ੍ਬਾਹ੍ਮਣਾਯ ਗੋਰ੍ਦੇਯਾ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਸੁਖਮਿਚ੍ਛਤਾ
ਇਸ ਲਈ, ਜੋ ਹਰ ਥਾਂ ਸੁਖ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਗਾਂ ਦਾਨ ਕਰੇ।
ਯਸ੍ਯ ਧਰ੍ਮੇऽਸ੍ਤਿ ਜਿਜ੍ਞਾਸਾ ਯਸ੍ਯ ਪਾਪਾਦ੍ਭਯਂ ਮਹਤ੍
ਜਿਸ ਨੂੰ ਧਰਮ ਜਾਣਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਪਾਪ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਡਰ ਹੈ,
ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼ਸੁ ਵਿਦ੍ਯਾਸੁ ਪੁਰਾਣਂ ਦੀਪ ਉਤ੍ਤਮਃ 4.1.2.
ਚੌਦਾਂ ਵਿਦਿਆਵਾਂ ਵਿਚ ਪੁਰਾਣਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਚਾਨਣ ਹੈ।
ਉਤ੍ਫੁਲ੍ਲਪਦ੍ਮਨਯਨਾ ਨਿਰ੍ਮਿਤਾਃ ਸੁਕृਤਾਰ੍ਥਿਨਃ 4.1.2.
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਕਮਲ ਵਰਗੀਆਂ ਸਨ, ਉਹ ਨੇਕ ਇਨਾਮ ਚਾਹੁਣ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਬਣਾਈਆਂ ਗਈਆਂ ਸਨ।
ਇਹ ਵਂਸ਼ਂ ਪਰਿਸ੍ਥਾਪ੍ਯ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵ ਸੁਖਾਨਿ ਚ
ਇਥੇ ਆਪਣੀ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਟਿਕਾ ਕੇ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਸੁਖ ਭੋਗ ਕੇ,
ਸੂਤ ਉਵਾਚ ਅਵਾਪ੍ਯ ਕਾਸ਼ੀਂ ਗੀਰ੍ਵਾਣੈਃ ਕਿਮਕਾਰਿ ਵਦਾਚ੍ਯੁਤ
ਸੂਤ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਕਾਸੀ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਕੀ ਕੀਤਾ, ਅਚੁਤ? ਦੱਸੋ।
ਅਧੀਤ੍ਯੇਮਾਂ ਕਥਾਂ ਦਿਵ੍ਯਾਂ ਨ ਤृਪ੍ਤਿਮਧਿਯਾਮ੍ਯਹਮ੍
ਇਹ ਦਿਵਿਆ ਕਥਾ ਪੜ੍ਹ ਕੇ ਵੀ ਮੇਰਾ ਮਨ ਤ੍ਰਿਪਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਕਥਂ ਵਿਂਧ੍ਯੋਪ੍ਯਵਾਪ ਸ੍ਵਾਂ ਪ੍ਰਕृਤਿਂ ਤਾਦृਗੁਨ੍ਨਤਃ
ਵਿੰਧਿਆ, ਜੋ ਇਤਨਾ ਉੱਚਾ ਸੀ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਮੂਲ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਕਿਵੇਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਗਿਆ?
ਇਤਿ ਕृਤ੍ਸ੍ਨਂ ਸਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਵ੍ਯਾਸਃ ਪਾਰਾਸ਼ਰੋ ਮੁਨਿਃ
ਇਹ ਸਭ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਿਆਸ, ਪਾਰਾਸਰ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਰਿਸ਼ੀ,
ਪਾਰਾਸ਼ਰ ਉਵਾਚ ਸ਼ੁਕਵੈਸ਼ਂਪਾਯਨਾਦ੍ਯਾਃ ਸ਼ृਣ੍ਵਂਤ੍ਵੇਤੇ ਚ ਬਾਲਕਾਃ
ਪਾਰਾਸਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਸ਼ੁਕ, ਵੈਸ਼ੰਪਾਯਨ ਅਤੇ ਇਹ ਹੋਰ ਬੱਚੇ ਸੁਣਨ।
ਤਤੋ ਵਾਰਾਣਸੀਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਗੀਰ੍ਵਾਣਾਃ ਸਮਹਰ੍षਯਃ
ਫਿਰ, ਵਾਰਾਣਸੀ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਦੇਵਤੇ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ।