ਅਨਿਤ੍ਯਨਿਤ੍ਯਰੂਪਾਯ ਸਦਸਤ੍ਪਤਯੇ ਨਮਃ
ਅਸਥਾਈ ਤੇ ਸਥਾਈ ਰੂਪ ਵਾਲੇ, ਸਤ ਤੇ ਅਸਤ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਤਵ ਨਿਃਸ਼੍ਵਸਿਤਂ ਵੇਦਾਸ੍ਤਵ ਸ੍ਵੇ ਦੋਖਿਲਂ ਜਗਤ੍
ਵੇਦ ਤੇਰੀ ਸਾਸ ਹਨ, ਇਹ ਸਾਰਾ ਜਗਤ ਤੇਰਾ ਹੀ ਹੈ।
ਨਾਭ੍ਯਾ ਆਸੀਦਂਤਰਿਕ੍ਸ਼ਂ ਲੋਮਾਨਿ ਚ ਵਨਸ੍ਪਤਿਃ 4.1.2.
ਤੇਰੇ ਨਾਭੀ ਤੋਂ ਅਕਾਸ਼ ਬਣਿਆ, ਤੇਰੇ ਵਾਲਾਂ ਤੋਂ ਰੁੱਖ ਤੇ ਬੂਟੇ ਉਪਜੇ।
ਤ੍ਵਮੇਵ ਸਰ੍ਵਂ ਤ੍ਵਯਿ ਦੇਵ ਸਰ੍ਵਂ ਸ੍ਤੋਤਾ ਸ੍ਤੁਤਿਃ ਸ੍ਤਵ੍ਯ ਇਹ ਤ੍ਵਮੇਵ
ਤੂੰ ਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਹੈ, ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਹੈ — ਦੇਵਤਾ, ਸਤਕਾਰ, ਤੇ ਸਤਕਾਰੀ, ਇੱਥੇ ਤੂੰ ਹੀ ਹੈ।
ਇਤਿ ਸ੍ਤੁਤ੍ਵਾ ਵਿਧਿਂ ਦੇਵਾ ਨਿਪੇਤੁਰ੍ਦਂਡਵਤ੍ਕ੍ਸ਼ਿਤੌ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਧੀ ਦੀ ਸਤਕਾਰੀ ਕਰਕੇ, ਦੇਵਤੇ ਧਰਤੀ ਤੇ ਡੰਡੋਤ ਪਏ।
ਉਤ੍ਤਿष੍ਠਤ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨੋਸ੍ਮਿ ਵृਣੁਧ੍ਵਂ ਵਰਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਉਠੋ! ਮੈਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹਾਂ। ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਵਰ ਮੰਗੋ।
ਯਃ ਸ੍ਤੋष੍ਯਤ੍ਯਨਯਾ ਸ੍ਤੁਤ੍ਯਾ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾਵਾਨ੍ਪ੍ਰਤ੍ਯਹਂ ਸ਼ੁਚਿਃ
ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਭਰੋਸੇ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਨਾਲ, ਹਰ ਰੋਜ਼ ਇਸ ਸਤਕਾਰੀ ਨਾਲ ਮੇਰੀ ਸਤਕਾਰੀ ਕਰੇਗਾ,
ਦਾਸ੍ਯਾਮਃ ਸਕਲਾਨ੍ਕਾਮਾਨ੍ਪੁਤ੍ਰਾਨ੍ਪੌਤ੍ਰਾਨ੍ਪਸ਼ੂਨ੍ਵਸੁ
ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਇੱਛਾ — ਪੁੱਤਰ, ਪੌਤਰ, ਪਸ਼ੂ ਤੇ ਧਨ — ਦੇਵਾਂਗਾ।
ਐਹਿਕਾਮੁष੍ਮਿਕਾਨ੍ਭੋਗਾਨਪਵਰ੍ਗਂ ਤਥਾऽਕ੍ਸ਼ਯਮ੍
ਇਸ ਲੋਕ ਤੇ ਪਰਲੋਕ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਸੁਖ-ਵਿਲਾਸਤਾਂ, ਮੁਕਤੀ ਅਤੇ ਜੋ ਕਦੇ ਨਾਸ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ—
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸਰ੍ਵਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਪਠਿਤਵ੍ਯਃ ਸ੍ਤਵੋਤ੍ਤਮਃ
ਇਸ ਲਈ, ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ, ਇਹ ਉੱਤਮ ਸਤੁਤੀ ਪੜ੍ਹੀ ਜਾਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਪੁਨਃ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਤਾਨ੍ਵੇਧਾਃ ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯੋਤ੍ਥਿਤਾਨ੍ਸੁਰਾਨ੍
ਫਿਰ ਸਿਰਜਣਹਾਰ ਨੇ, ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਉਠੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਦੁਬਾਰਾ ਆਖਿਆ।
ਏਤੇ ਵੇਦਾ ਮੂਰ੍ਤਿਧਰਾ ਇਮਾ ਵਿਦ੍ਯਾਸ੍ਤਥਾਖਿਲਾਃ
ਇਹ ਵੈਦ embodied ਹਨ, ਅਤੇ ਇਹ ਸਾਰੀਆਂ ਵਿਦਿਆਵਾਂ ਵੀ ਹਨ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਰ੍ਯਮਿਦਂ ਚੈषਾ ਕਰੁਣਾ ਭਾਰਤੀਤ੍ਵਿਯਮ੍ 4.1.2.
ਇਹੀ ਬ੍ਰਹਮਚਰਿਆ ਹੈ, ਇਹੀ ਦਇਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹੀ ਬੋਲੀ ਹੈ।
ਨੇਹ ਕ੍ਰੋਧੋ ਨ ਮਾਤ੍ਸਰ੍ਯਂ ਲੋਭਃ ਕਾਮੋऽਧृਤਿਰ੍ਭਯਮ੍
ਇਥੇ ਨਾ ਗੁੱਸਾ ਹੈ, ਨਾ ਈਰਖਾ, ਨਾ ਲਾਲਚ, ਨਾ ਇੱਛਾ, ਨਾ ਅਸੰਯਮ, ਨਾ ਡਰ।
ਯੇ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਰਤਾਸ੍ਤਪੋਨਿष੍ਠਾਸ੍ਤਪੋਧਨਾਃ
ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੋ ਪਰਮਾਤਮਾ ਵਿਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਤਪ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਤਪ ਦੀ ਦੌਲਤ ਹੈ,
ਪਾਤਿਵ੍ਰਤ੍ਯਰਤਾ ਨਾਰ੍ਯੋ ਯੇ ਚਾਨ੍ਯੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਾਰਿਣਃ
ਉਹ ਔਰਤਾਂ ਜੋ ਪਤੀ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀ ਨਿੱਘ ਰਹਿੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਹੋਰ ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਚਰਿਆ ਅਪਣਾਉਂਦੇ ਹਨ,
ਮਾਤਾਪਿਤ੍ਰੋਰਮੀ ਭਕ੍ਤਾ ਅਮੀ ਗੋਗ੍ਰਹਣੇ ਹਤਾਃ
ਜੋ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਦੇ ਭਗਤ ਹਨ, ਅਤੇ ਜੋ ਗਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਸ਼ਹੀਦ ਹੋ ਗਏ,
ਤੀਰ੍ਥੇ ਤਪਸ੍ਯੁਪਕृਤੌ ਸਦਾਚਾਰਾਦਿਕਰ੍ਮਣਿ
ਤੀਰਥਾਂ ਵਿਚ, ਤਪ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਸੇਵਾ ਦੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿਚ, ਅਤੇ ਚੰਗੇ ਆਚਰਨ ਵਿਚ,
ਗਾਯਤ੍ਰੀ ਜਾਪ੍ਯਨਿਰਤਾ ਅਗ੍ਨਿਹੋਤ੍ਰ ਪਰਾਯਣਾਃ
ਜੋ ਗਾਯਤਰੀ ਮੰਤ੍ਰ ਦੀ ਜਾਪ ਵਿਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਅਗਨਿਹੋਤ੍ਰ ਯਗ ਨੂੰ ਨਿਭਾਉਂਦੇ ਹਨ,
ਨਿਸ੍ਪृਹਾਃ ਸੋਮਪਾ ਯੇ ਵੈ ਦ੍ਵਿਜਪਾਦੋਦਪਾਸ਼੍ਚ ਯੇ
ਜੋ ਇੱਛਾ ਰਹਿਤ ਹਨ ਅਤੇ ਸੋਮ ਪੀਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਜੋ ਦੋ ਵਾਰ ਜਨਮੇ ਦੇ ਪੈਰ ਧੋਦੇ ਹਨ,
ਪ੍ਰਤਿਗ੍ਰਹੇ ਸਮਰ੍ਥਾ ਹਿ ਯੇ ਪ੍ਰਤਿਗ੍ਰਹਵਰ੍ਜਿਤਾਃ
ਜੋ ਦਾਨ ਲੈਣ ਦੇ ਯੋਗ ਹਨ, ਅਤੇ ਜੋ ਦਾਨ ਲੈਣ ਤੋਂ ਵੰਜੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ,
ਪ੍ਰਯਾਗੇ ਮਾਘ ਮਾਸੋ ਯੈਰੁषਃ ਸ੍ਨਾਤੋऽਮਲਾਤ੍ਮਭਿਃ
ਪ੍ਰਯਾਗ ਵਿਚ, ਮਾਘ ਮਹੀਨੇ ਦੌਰਾਨ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਮਨ ਵਾਲੇ ਜੋ ਸਵੇਰੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ,
ਵਾਰਾਣਸ੍ਯਾਂ ਪਾਂਚਨਦੇ ਤ੍ਰ੍ਯਹਂ ਸ੍ਨਾਤਾਸ੍ਤੁ ਕਾਰ੍ਤਿਕੇ 4.1.2.
ਵਾਰਾਣਸੀ ਵਿਚ, ਪੰਜ ਨਦੀਆਂ ਉੱਤੇ, ਜੋ ਕਾਰਤਿਕ ਵਿਚ ਤਿੰਨ ਦਿਨ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ,
ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਤੁ ਮਣਿਕਰ੍ਣਿਕ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰੀਣਿਤਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾ ਧਨੈਃ
ਮਣਿਕਰਨਿਕਾ ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦੇ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ,
ਤਤਃ ਕਾਸ਼ੀਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਤੇਨ ਪੁਣ੍ਯੇਨ ਨੋਦਿਤਾਃ
ਫਿਰ, ਕਾਸ਼ੀ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਹ ਉਸ ਪੁੰਨ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਤੋਂ ਬਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਅਵਿਮੁਕ੍ਤੇ ਕृਤਂ ਕਰ੍ਮ ਯਦਲ੍ਪਮਪਿ ਮਾਨਵੈਃ
ਅਵਿਮੁਕਤ ਵਿਚ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵੱਲੋਂ ਕੀਤਾ ਕੋਈ ਵੀ ਕੰਮ—even ਜੇ ਥੋੜ੍ਹਾ ਹੋਵੇ—
ਅਹੋ ਵੈਸ਼੍ਵੇਸ਼੍ਵਰੇ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇ ਮਰਣਾਦਪਿਨੋਭਯਮ੍
ਵਾਹ! ਵਿਸ਼ਵੇਸ਼ਵਰ ਦੇ ਧਾਮ ਵਿਚ ਮੌਤ ਵੀ ਲਾਭਦਾਇਕ ਹੈ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇਭ੍ਯਃ ਕੁਰੁਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇ ਯੈਰ੍ਦਤ੍ਤਂ ਵਸੁ ਨਿਰ੍ਮਲਮ੍
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕੁਰੁਕਸ਼ੇਤਰ ਵਿਚ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ੁੱਧ ਦੌਲਤ ਦਿੱਤੀ ਹੈ—
ਪਿਤਾਮਹਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਗਯਾਯਾਂ ਯੈਃ ਪਿਤਾਮਹਾਃ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੂਰਵਜ ਗਯਾ ਵਿਚ ਪਿਤਾਮਹਾ ਦੇ ਦਰ ਤੇ ਪਹੁੰਚੇ ਹਨ—
ਨ ਸ੍ਨਾਨੇਨ ਨ ਦਾਨੇਨ ਨ ਜਪੇਨ ਨ ਪੂਜਯਾ
ਨਾਹੇ ਨ੍ਹਾਉਣ ਨਾਲ, ਨਾਹੇ ਦਾਨ ਦੇਣ ਨਾਲ, ਨਾਹੇ ਜਪ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਨਾਹੇ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਨਾਲ—