ਏਕਤਸ੍ਤਿਮਿਰਾਨ੍ਨੈਸ਼ਾਦੇਕਤਸ੍ਤੁ ਦਿਵਾਤਪਾਤ੍
ਇੱਕ ਪਾਸੇ ਰਾਤ ਦਾ ਹਨੇਰਾ ਸੀ, ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ ਦਿਨ ਦੀ ਤਾਪ ਸੀ।
ਇਤਿ ਵ੍ਯਾਕੁਲਿਤੇ ਲੋਕੇ ਸੁਰਾਸੁਰਨਰੋਰਗੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਹੋਈ, ਦੇਵਤੇ, ਦੈਤ, ਮਨੁੱਖ ਤੇ ਸੱਪ ਸਾਰੇ ਹੀ ਬੇਚੈਨ ਹੋ ਗਏ।
ਤਤਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸਮਾਲੋਕ੍ਯ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਸ਼ਰਣਂ ਯਯੁਃ
ਫਿਰ ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਆਸਰੇ ਚਲੇ ਗਏ।
ਨਮੋ ਹਿਰਣ੍ਯਰੂਪਾਯ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਰੂਪਿਣੇ 4.1.2.
ਸੋਨੇ ਵਾਲੇ ਰੂਪ ਵਾਲੇ, ਬ੍ਰਹਮ ਰੂਪ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਯਨ੍ਨ ਦੇਵਾ ਵਿਜਾਨਂਤਿ ਮਨੋ ਯਤ੍ਰਾਪਿ ਕੁਂਠਿਤਮ੍
ਜਿਸ ਨੂੰ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ, ਜਿਸ ਦੀ ਮੱਤ ਵੀ ਪਹੁੰਚ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ।
ਯੋਗਿਨੋ ਯਂ ਹृਦਾਕਾਸ਼ੇ ਪ੍ਰਣਿਧਾਨੇਨ ਨਿਸ਼੍ਚਲਾਃ
ਜਿਸ ਨੂੰ ਯੋਗੀ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਦੇ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਅਡੋਲ ਹੋ ਕੇ ਵੇਖਦੇ ਹਨ।
ਕਾਲਾਤ੍ਪਰਾਯ ਕਾਲਾਯ ਸ੍ਵੇਚ੍ਛਯਾਪੁਰੁषਾਯ ਚ
ਕਾਲ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਕਾਲ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਵਾਲੇ, ਸਰਵੋਤਮ ਪੁਰਖ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਵਿष੍ਣਵੇ ਸਤ੍ਤ੍ਵਰੂਪਾਯ ਰਜੋਰੂਪਾਯ ਵੇਧਸੇ
ਸੱਤਵ ਰੂਪ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੂੰ, ਰਜਸ ਰੂਪ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕਰਤਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਨਮੋ ਬੁਦ੍ਧਿਸ੍ਵਰੂਪਾਯ ਤ੍ਰਿਧਾਹਂਕृਤਯੇ ਨਮਃ
ਬੁੱਧੀ ਰੂਪ ਵਾਲੇ, ਤਿੰਨ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅਹੰਕਾਰ ਦੇ ਮੂਲ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਨਮੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਂਡਰੂਪਾਯ ਤਦਂਤਰ੍ਵਰ੍ਤਿਨੇ ਨਮਃ
ਬ੍ਰਹਮਾਂਡ ਰੂਪ ਵਾਲੇ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਅਨਿਤ੍ਯਨਿਤ੍ਯਰੂਪਾਯ ਸਦਸਤ੍ਪਤਯੇ ਨਮਃ
ਅਸਥਾਈ ਤੇ ਸਥਾਈ ਰੂਪ ਵਾਲੇ, ਸਤ ਤੇ ਅਸਤ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਤਵ ਨਿਃਸ਼੍ਵਸਿਤਂ ਵੇਦਾਸ੍ਤਵ ਸ੍ਵੇ ਦੋਖਿਲਂ ਜਗਤ੍
ਵੇਦ ਤੇਰੀ ਸਾਸ ਹਨ, ਇਹ ਸਾਰਾ ਜਗਤ ਤੇਰਾ ਹੀ ਹੈ।
ਨਾਭ੍ਯਾ ਆਸੀਦਂਤਰਿਕ੍ਸ਼ਂ ਲੋਮਾਨਿ ਚ ਵਨਸ੍ਪਤਿਃ 4.1.2.
ਤੇਰੇ ਨਾਭੀ ਤੋਂ ਅਕਾਸ਼ ਬਣਿਆ, ਤੇਰੇ ਵਾਲਾਂ ਤੋਂ ਰੁੱਖ ਤੇ ਬੂਟੇ ਉਪਜੇ।
ਤ੍ਵਮੇਵ ਸਰ੍ਵਂ ਤ੍ਵਯਿ ਦੇਵ ਸਰ੍ਵਂ ਸ੍ਤੋਤਾ ਸ੍ਤੁਤਿਃ ਸ੍ਤਵ੍ਯ ਇਹ ਤ੍ਵਮੇਵ
ਤੂੰ ਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਹੈ, ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਹੈ — ਦੇਵਤਾ, ਸਤਕਾਰ, ਤੇ ਸਤਕਾਰੀ, ਇੱਥੇ ਤੂੰ ਹੀ ਹੈ।
ਇਤਿ ਸ੍ਤੁਤ੍ਵਾ ਵਿਧਿਂ ਦੇਵਾ ਨਿਪੇਤੁਰ੍ਦਂਡਵਤ੍ਕ੍ਸ਼ਿਤੌ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਧੀ ਦੀ ਸਤਕਾਰੀ ਕਰਕੇ, ਦੇਵਤੇ ਧਰਤੀ ਤੇ ਡੰਡੋਤ ਪਏ।
ਉਤ੍ਤਿष੍ਠਤ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨੋਸ੍ਮਿ ਵृਣੁਧ੍ਵਂ ਵਰਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਉਠੋ! ਮੈਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹਾਂ। ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਵਰ ਮੰਗੋ।
ਯਃ ਸ੍ਤੋष੍ਯਤ੍ਯਨਯਾ ਸ੍ਤੁਤ੍ਯਾ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾਵਾਨ੍ਪ੍ਰਤ੍ਯਹਂ ਸ਼ੁਚਿਃ
ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਭਰੋਸੇ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਨਾਲ, ਹਰ ਰੋਜ਼ ਇਸ ਸਤਕਾਰੀ ਨਾਲ ਮੇਰੀ ਸਤਕਾਰੀ ਕਰੇਗਾ,
ਦਾਸ੍ਯਾਮਃ ਸਕਲਾਨ੍ਕਾਮਾਨ੍ਪੁਤ੍ਰਾਨ੍ਪੌਤ੍ਰਾਨ੍ਪਸ਼ੂਨ੍ਵਸੁ
ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਇੱਛਾ — ਪੁੱਤਰ, ਪੌਤਰ, ਪਸ਼ੂ ਤੇ ਧਨ — ਦੇਵਾਂਗਾ।
ਐਹਿਕਾਮੁष੍ਮਿਕਾਨ੍ਭੋਗਾਨਪਵਰ੍ਗਂ ਤਥਾऽਕ੍ਸ਼ਯਮ੍
ਇਸ ਲੋਕ ਤੇ ਪਰਲੋਕ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਸੁਖ-ਵਿਲਾਸਤਾਂ, ਮੁਕਤੀ ਅਤੇ ਜੋ ਕਦੇ ਨਾਸ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ—
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸਰ੍ਵਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਪਠਿਤਵ੍ਯਃ ਸ੍ਤਵੋਤ੍ਤਮਃ
ਇਸ ਲਈ, ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ, ਇਹ ਉੱਤਮ ਸਤੁਤੀ ਪੜ੍ਹੀ ਜਾਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਪੁਨਃ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਤਾਨ੍ਵੇਧਾਃ ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯੋਤ੍ਥਿਤਾਨ੍ਸੁਰਾਨ੍
ਫਿਰ ਸਿਰਜਣਹਾਰ ਨੇ, ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਉਠੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਦੁਬਾਰਾ ਆਖਿਆ।
ਏਤੇ ਵੇਦਾ ਮੂਰ੍ਤਿਧਰਾ ਇਮਾ ਵਿਦ੍ਯਾਸ੍ਤਥਾਖਿਲਾਃ
ਇਹ ਵੈਦ embodied ਹਨ, ਅਤੇ ਇਹ ਸਾਰੀਆਂ ਵਿਦਿਆਵਾਂ ਵੀ ਹਨ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਰ੍ਯਮਿਦਂ ਚੈषਾ ਕਰੁਣਾ ਭਾਰਤੀਤ੍ਵਿਯਮ੍ 4.1.2.
ਇਹੀ ਬ੍ਰਹਮਚਰਿਆ ਹੈ, ਇਹੀ ਦਇਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹੀ ਬੋਲੀ ਹੈ।
ਨੇਹ ਕ੍ਰੋਧੋ ਨ ਮਾਤ੍ਸਰ੍ਯਂ ਲੋਭਃ ਕਾਮੋऽਧृਤਿਰ੍ਭਯਮ੍
ਇਥੇ ਨਾ ਗੁੱਸਾ ਹੈ, ਨਾ ਈਰਖਾ, ਨਾ ਲਾਲਚ, ਨਾ ਇੱਛਾ, ਨਾ ਅਸੰਯਮ, ਨਾ ਡਰ।
ਯੇ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਰਤਾਸ੍ਤਪੋਨਿष੍ਠਾਸ੍ਤਪੋਧਨਾਃ
ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੋ ਪਰਮਾਤਮਾ ਵਿਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਤਪ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਤਪ ਦੀ ਦੌਲਤ ਹੈ,
ਪਾਤਿਵ੍ਰਤ੍ਯਰਤਾ ਨਾਰ੍ਯੋ ਯੇ ਚਾਨ੍ਯੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਾਰਿਣਃ
ਉਹ ਔਰਤਾਂ ਜੋ ਪਤੀ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀ ਨਿੱਘ ਰਹਿੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਹੋਰ ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਚਰਿਆ ਅਪਣਾਉਂਦੇ ਹਨ,
ਮਾਤਾਪਿਤ੍ਰੋਰਮੀ ਭਕ੍ਤਾ ਅਮੀ ਗੋਗ੍ਰਹਣੇ ਹਤਾਃ
ਜੋ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਦੇ ਭਗਤ ਹਨ, ਅਤੇ ਜੋ ਗਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਸ਼ਹੀਦ ਹੋ ਗਏ,
ਤੀਰ੍ਥੇ ਤਪਸ੍ਯੁਪਕृਤੌ ਸਦਾਚਾਰਾਦਿਕਰ੍ਮਣਿ
ਤੀਰਥਾਂ ਵਿਚ, ਤਪ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਸੇਵਾ ਦੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿਚ, ਅਤੇ ਚੰਗੇ ਆਚਰਨ ਵਿਚ,
ਗਾਯਤ੍ਰੀ ਜਾਪ੍ਯਨਿਰਤਾ ਅਗ੍ਨਿਹੋਤ੍ਰ ਪਰਾਯਣਾਃ
ਜੋ ਗਾਯਤਰੀ ਮੰਤ੍ਰ ਦੀ ਜਾਪ ਵਿਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਅਗਨਿਹੋਤ੍ਰ ਯਗ ਨੂੰ ਨਿਭਾਉਂਦੇ ਹਨ,
ਨਿਸ੍ਪृਹਾਃ ਸੋਮਪਾ ਯੇ ਵੈ ਦ੍ਵਿਜਪਾਦੋਦਪਾਸ਼੍ਚ ਯੇ
ਜੋ ਇੱਛਾ ਰਹਿਤ ਹਨ ਅਤੇ ਸੋਮ ਪੀਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਜੋ ਦੋ ਵਾਰ ਜਨਮੇ ਦੇ ਪੈਰ ਧੋਦੇ ਹਨ,