ਗृਹ੍ਯਤ੍ਰਾਪ੍ਰਤ੍ਯੂष੍ਟੇਃ ਕ੍ਸ਼ਣਂ ਨਾਵਤਿष੍ਠਤਿ
ਜਦ ਤਕ ਯਾਤਰਾ ਦਾ ਸਮਾਂ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ, ਉਹ ਇਕ ਪਲ ਵੀ ਨਹੀਂ ਟਿਕਦਾ।
ਯੋਜਨਾਨਾਂ ਸਹਸ੍ਰੇ ਦ੍ਵੇ ਦ੍ਵੇ ਸ਼ਤੇ ਦ੍ਵੇ ਚ ਯੋਜਨੇ
ਦੋ ਹਜ਼ਾਰ, ਦੋ ਸੌ ਤੇ ਦੋ ਯੋਜਨ,
ਗਤੇ ਬਹੁਤਿਥੇਕਾਲੇ ਪ੍ਰਾਚ੍ਯੌਦੀਚ੍ਯਾਂ ਭृਸ਼ਾਰ੍ਦਿਤਾਃ
ਜਦ ਬਹੁਤ ਸਮਾਂ ਲੰਘ ਗਿਆ, ਪੂਰਬ ਤੇ ਉੱਤਰ ਵਾਲੇ ਬਹੁਤ ਪੀੜਤ ਹੋਏ,
ਪਾਸ਼੍ਚਾਤ੍ਯਾ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਤ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਨਿਦ੍ਰਾਮੁਦ੍ਰਿਤਲੋਚਨਾਃ 4.1.2.
ਪੱਛਮ ਤੇ ਦੱਖਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨੀਂਦ ਵਿੱਚ ਬੰਦ ਹੋ ਗਈਆਂ।
ਅਹੋਨਾਹਸ੍ਕਰਾਭਾਵਾਨ੍ਨਿਸ਼ਾਨੈਵਾऽਨਿਸ਼ਾਕਰਾਤ੍
ਦਿਨ ਨੂੰ ਸੂਰਜ ਦੀ ਗੈਰਹਾਜ਼ਰੀ ਤੇ ਰਾਤ ਨੂੰ ਚੰਦ ਦੀ ਗੈਰਹਾਜ਼ਰੀ ਕਰਕੇ,
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਂਡਂ ਕਿਮਕਾਂਡੇ ਵੈ ਲਯਮੇष੍ਯਤਿ ਤਤ੍ਕਥਮ੍
ਜੇ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਖਤਮ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਤਾਂ ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਕਿਵੇਂ ਲੈ ਵਿੱਚ ਆਵੇਗਾ?
ਸ੍ਵਾਹਾਸ੍ਵਧਾਵषਟ੍ਕਾਰਵਰ੍ਜਿਤੇ ਜਗਤੀਤਲੇ
ਜਦ ਧਰਤੀ ਤੇ ਸੁਵਾਹਾ, ਸੁਵਧਾ ਤੇ ਵਸ਼ਟ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ,
ਸੂਰ੍ਯੋਦਯਾਤ੍ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਂਤੇ ਯਜ੍ਞਾਦ੍ਯਾਃ ਸਕਲਾਃ ਕ੍ਰਿਯਾਃ
ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਨ ਤੋਂ ਹੀ ਯਜਨ ਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੀਆਂ ਰਸਮਾਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਚਿਤ੍ਰਗੁਪ੍ਤਾਦਯਃ ਸਰ੍ਵੇ ਕਾਲਂ ਜਾਨਂਤਿ ਸੂਰ੍ਯਤਃ
ਚਿਤਰਗੁਪਤ ਸਮੇਤ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਸਮਾਂ ਸੂਰਜ ਤੋਂ ਜਾਣਦੇ ਹਨ।
ਤਤ੍ਸੂਰ੍ਯਸ੍ਯ ਗਤਿਸ੍ਤਂਭਾਤ੍ਸ੍ਤਂਭਿਤਂ ਭੁਵਨਤ੍ਰਯਮ੍
ਸੂਰਜ ਦੀ ਚਾਲ ਰੁਕਣ ਕਰਕੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕ ਠਹਿਰ ਗਏ।
ਏਕਤਸ੍ਤਿਮਿਰਾਨ੍ਨੈਸ਼ਾਦੇਕਤਸ੍ਤੁ ਦਿਵਾਤਪਾਤ੍
ਇੱਕ ਪਾਸੇ ਰਾਤ ਦਾ ਹਨੇਰਾ ਸੀ, ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ ਦਿਨ ਦੀ ਤਾਪ ਸੀ।
ਇਤਿ ਵ੍ਯਾਕੁਲਿਤੇ ਲੋਕੇ ਸੁਰਾਸੁਰਨਰੋਰਗੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਹੋਈ, ਦੇਵਤੇ, ਦੈਤ, ਮਨੁੱਖ ਤੇ ਸੱਪ ਸਾਰੇ ਹੀ ਬੇਚੈਨ ਹੋ ਗਏ।
ਤਤਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸਮਾਲੋਕ੍ਯ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਸ਼ਰਣਂ ਯਯੁਃ
ਫਿਰ ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਆਸਰੇ ਚਲੇ ਗਏ।
ਨਮੋ ਹਿਰਣ੍ਯਰੂਪਾਯ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਰੂਪਿਣੇ 4.1.2.
ਸੋਨੇ ਵਾਲੇ ਰੂਪ ਵਾਲੇ, ਬ੍ਰਹਮ ਰੂਪ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਯਨ੍ਨ ਦੇਵਾ ਵਿਜਾਨਂਤਿ ਮਨੋ ਯਤ੍ਰਾਪਿ ਕੁਂਠਿਤਮ੍
ਜਿਸ ਨੂੰ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ, ਜਿਸ ਦੀ ਮੱਤ ਵੀ ਪਹੁੰਚ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ।
ਯੋਗਿਨੋ ਯਂ ਹृਦਾਕਾਸ਼ੇ ਪ੍ਰਣਿਧਾਨੇਨ ਨਿਸ਼੍ਚਲਾਃ
ਜਿਸ ਨੂੰ ਯੋਗੀ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਦੇ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਅਡੋਲ ਹੋ ਕੇ ਵੇਖਦੇ ਹਨ।
ਕਾਲਾਤ੍ਪਰਾਯ ਕਾਲਾਯ ਸ੍ਵੇਚ੍ਛਯਾਪੁਰੁषਾਯ ਚ
ਕਾਲ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਕਾਲ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਵਾਲੇ, ਸਰਵੋਤਮ ਪੁਰਖ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਵਿष੍ਣਵੇ ਸਤ੍ਤ੍ਵਰੂਪਾਯ ਰਜੋਰੂਪਾਯ ਵੇਧਸੇ
ਸੱਤਵ ਰੂਪ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੂੰ, ਰਜਸ ਰੂਪ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕਰਤਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਨਮੋ ਬੁਦ੍ਧਿਸ੍ਵਰੂਪਾਯ ਤ੍ਰਿਧਾਹਂਕृਤਯੇ ਨਮਃ
ਬੁੱਧੀ ਰੂਪ ਵਾਲੇ, ਤਿੰਨ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅਹੰਕਾਰ ਦੇ ਮੂਲ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਨਮੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਂਡਰੂਪਾਯ ਤਦਂਤਰ੍ਵਰ੍ਤਿਨੇ ਨਮਃ
ਬ੍ਰਹਮਾਂਡ ਰੂਪ ਵਾਲੇ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਅਨਿਤ੍ਯਨਿਤ੍ਯਰੂਪਾਯ ਸਦਸਤ੍ਪਤਯੇ ਨਮਃ
ਅਸਥਾਈ ਤੇ ਸਥਾਈ ਰੂਪ ਵਾਲੇ, ਸਤ ਤੇ ਅਸਤ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਤਵ ਨਿਃਸ਼੍ਵਸਿਤਂ ਵੇਦਾਸ੍ਤਵ ਸ੍ਵੇ ਦੋਖਿਲਂ ਜਗਤ੍
ਵੇਦ ਤੇਰੀ ਸਾਸ ਹਨ, ਇਹ ਸਾਰਾ ਜਗਤ ਤੇਰਾ ਹੀ ਹੈ।
ਨਾਭ੍ਯਾ ਆਸੀਦਂਤਰਿਕ੍ਸ਼ਂ ਲੋਮਾਨਿ ਚ ਵਨਸ੍ਪਤਿਃ 4.1.2.
ਤੇਰੇ ਨਾਭੀ ਤੋਂ ਅਕਾਸ਼ ਬਣਿਆ, ਤੇਰੇ ਵਾਲਾਂ ਤੋਂ ਰੁੱਖ ਤੇ ਬੂਟੇ ਉਪਜੇ।
ਤ੍ਵਮੇਵ ਸਰ੍ਵਂ ਤ੍ਵਯਿ ਦੇਵ ਸਰ੍ਵਂ ਸ੍ਤੋਤਾ ਸ੍ਤੁਤਿਃ ਸ੍ਤਵ੍ਯ ਇਹ ਤ੍ਵਮੇਵ
ਤੂੰ ਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਹੈ, ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਹੈ — ਦੇਵਤਾ, ਸਤਕਾਰ, ਤੇ ਸਤਕਾਰੀ, ਇੱਥੇ ਤੂੰ ਹੀ ਹੈ।
ਇਤਿ ਸ੍ਤੁਤ੍ਵਾ ਵਿਧਿਂ ਦੇਵਾ ਨਿਪੇਤੁਰ੍ਦਂਡਵਤ੍ਕ੍ਸ਼ਿਤੌ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਧੀ ਦੀ ਸਤਕਾਰੀ ਕਰਕੇ, ਦੇਵਤੇ ਧਰਤੀ ਤੇ ਡੰਡੋਤ ਪਏ।
ਉਤ੍ਤਿष੍ਠਤ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨੋਸ੍ਮਿ ਵृਣੁਧ੍ਵਂ ਵਰਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਉਠੋ! ਮੈਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹਾਂ। ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਵਰ ਮੰਗੋ।
ਯਃ ਸ੍ਤੋष੍ਯਤ੍ਯਨਯਾ ਸ੍ਤੁਤ੍ਯਾ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾਵਾਨ੍ਪ੍ਰਤ੍ਯਹਂ ਸ਼ੁਚਿਃ
ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਭਰੋਸੇ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਨਾਲ, ਹਰ ਰੋਜ਼ ਇਸ ਸਤਕਾਰੀ ਨਾਲ ਮੇਰੀ ਸਤਕਾਰੀ ਕਰੇਗਾ,
ਦਾਸ੍ਯਾਮਃ ਸਕਲਾਨ੍ਕਾਮਾਨ੍ਪੁਤ੍ਰਾਨ੍ਪੌਤ੍ਰਾਨ੍ਪਸ਼ੂਨ੍ਵਸੁ
ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਇੱਛਾ — ਪੁੱਤਰ, ਪੌਤਰ, ਪਸ਼ੂ ਤੇ ਧਨ — ਦੇਵਾਂਗਾ।
ਐਹਿਕਾਮੁष੍ਮਿਕਾਨ੍ਭੋਗਾਨਪਵਰ੍ਗਂ ਤਥਾऽਕ੍ਸ਼ਯਮ੍
ਇਸ ਲੋਕ ਤੇ ਪਰਲੋਕ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਸੁਖ-ਵਿਲਾਸਤਾਂ, ਮੁਕਤੀ ਅਤੇ ਜੋ ਕਦੇ ਨਾਸ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ—
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸਰ੍ਵਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਪਠਿਤਵ੍ਯਃ ਸ੍ਤਵੋਤ੍ਤਮਃ
ਇਸ ਲਈ, ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ, ਇਹ ਉੱਤਮ ਸਤੁਤੀ ਪੜ੍ਹੀ ਜਾਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।