ਤਤੋ ਵਿਪ੍ਰਾ ਨਾਰਦਸ਼੍ਚ ਸਮਾਰਾਧ੍ਯ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਫਿਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤੇ ਨਾਰਦ ਨੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ।
ਲੋਕਾਨਾਂ ਚ ਹਿਤਾਰ੍ਥਾਯ ਕੇਦਾਰਂ ਲਿਙ੍ਗਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਕੇਦਾਰ ਵਿੱਚ ਉੱਤਮ ਲਿੰਗ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ।
ਅਤ੍ਰ ਕੁਣ੍ਡੇ ਨਰਃ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਯਥਾਵਿਧਿ
ਇਥੇ ਕੁੰਡ ਵਿੱਚ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਜੇ ਕੋਈ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਸ਼ਰਾਧ ਕਰੇ,
ਮਾਤੁਃ ਸ੍ਤਨ੍ਯਂ ਪੁਨਰ੍ਨੈਵ ਸ ਪਿਬੇਨ੍ਮੁਕ੍ਤਿਭਾਗ੍ਭਵੇਤ੍ 1.2.66.
ਉਹ ਮੁਕਤੀ ਪਾ ਲਵੇਗਾ, ਤੇ ਮਾਂ ਦਾ ਦੁੱਧ ਮੁੜ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਪੀਵੇਗਾ।
ਵਰਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਯਂ ਤਸ੍ਥੌ ਮਹੀਨਗਰਕੇ ਸ਼ੁਭੇ
ਵਰ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਆਪ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਨਗਰ ਵਿਚ ਟਿਕਿਆ ਰਹਿਆ।
ਜਯਾਦਿਤ੍ਯਂ ਨਮਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਰੁਦ੍ਰਲੋਕਮਵਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍
ਜੋ ਜਯਾਦਿਤਯ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਰੁਦਰ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਨ ਤੇषਾਂ ਵਂਸ਼ਨਾਸ਼ੋऽਸ੍ਤਿ ਜਯਾਦਿਤ੍ਯਪ੍ਰਸਾਦਤਃ
ਜਯਾਦਿਤਯ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਨਾਸ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਪੁਤ੍ਰਪੌਤ੍ਰਸਮਾਯੁਕ੍ਤਾ ਧਨਧਾਨ੍ਯਸਮਾਯੁਤਾਃ
ਉਹ ਪੁੱਤਰ-ਪੌਤਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਧਨ-ਅਨਾਜ ਨਾਲ ਵੀ ਸਮ੍ਰਿੱਧ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਇਤਿ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਮਯਾ ਵਿਪ੍ਰਾ ਗੁਪ੍ਤਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਂ ਸਮਾਸਤਃ ਸ੍ਵਯਂਭੁਵਾ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਮਿਦਂ ਸਰ੍ਵਕਾਮਾਰ੍ਥਸਿਦ੍ਧਿਦਮ੍
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੰਖੇਪ ਵਿਚ ਉਹ ਗੁਪਤ ਖੇਤਰ ਦੱਸਿਆ ਹੈ, ਜੋ ਆਪ ਹੀ ਜੰਮੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਕਿਹਾ ਸੀ ਅਤੇ ਜੋ ਸਭ ਮਨਚਾਹੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਇਤਿ ਵੋ ਵਰ੍ਣਿਤਃ ਪੁਣ੍ਯੋ ਮਹੀਸਾਗਰਸਮ੍ਭਵਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਧਰਤੀ-ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਉਤਪੱਤੀ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਹੈ।
ਯ ਇਦਂ ਸ਼੍ਰਾਵਯੇਦ੍ਵਿਦ੍ਵਾਨ੍ਮਹਾਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਜੋ ਗਿਆਨੀ ਮਨੁੱਖ ਇਹ ਮਹਾਨ ਮਹਾਤਮ ਦੂਜਿਆਂ ਨੂੰ ਸੁਣਾਉਂਦਾ ਹੈ—
ਗੁਪ੍ਤਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਸ੍ਯ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਸਕਲਂ ਸ਼੍ਰਾਵਯੇਦ੍ਯਦਿ
ਜੇ ਕੋਈ ਗੁਪਤ ਖੇਤਰ ਦੀ ਸਾਰੀ ਮਹਿਮਾ ਦੂਜਿਆਂ ਨੂੰ ਸੁਣਾਉਂਦਾ ਹੈ—
ਕੋਟਿਤੀਰ੍ਥਸ੍ਯ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਮਹੀਨਗਰਕਸ੍ਯ ਚ
ਕੋਟੀਤੀਰਥ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਨਗਰ ਦੀ ਮਹਿਮਾ—
ਕੋਟਿਤੀਰ੍ਥੇ ਨਰਃ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨਤਃ 1.2.66.
ਕੋਟੀਤੀਰਥ ਉੱਤੇ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸ਼ਰਾਧ ਕਰਦਾ ਹੈ—
ਸ੍ਵਰ੍ਗਪਾਤਾਲਮਰ੍ਤ੍ਯੇषੁ ਯਾਨਿ ਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਸਨ੍ਤਿ ਵੈ
ਸੁਰਗ, ਪਾਤਾਲ ਜਾਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਜਿਹੜੇ ਵੀ ਤੀਰਥ ਹਨ—
ਅਸ਼੍ਵਮੇਧਾਦਿਭਿਰ੍ਯਜ੍ਞੈਰਿष੍ਟੈਸ਼੍ਚੈਵਾਪ੍ਤਦਕ੍ਸ਼ਿਣੈਃ
ਅਤੇ ਅਸ਼੍ਵਮੇਧ ਵਰਗੇ ਯਜਨਾਂ ਨਾਲ, ਜੋ ਸਹੀ ਦਾਨ ਦੇ ਕੇ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਪੁੰਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ—
ਤਤ੍ਪੁਣ੍ਯਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਤੇ ਵਿਪ੍ਰਾਃ ਕੋਟਿਤੀਰ੍ਥੇ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਉਹੀ ਪੁੰਨ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਕੋਟੀਤੀਰਥ ਉੱਤੇ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਇਦਂ ਪਵਿਤ੍ਰਂ ਖਲੁ ਪੁਣ੍ਯਦਂ ਸਦਾ ਯਸ਼ਸ੍ਕਰਂ ਪਾਪਹਰਂ ਪਰਾਤ੍ਪਰਮ੍
ਇਹ ਸੱਚਮੁੱਚ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਸਦਾ ਪੁੰਨ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਯਸ਼ ਦਿੰਦੈ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਤੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਧਨ੍ਯਂ ਯਸ਼ਸ੍ਯਂ ਨਿਯਤਂ ਸੁਪੁਣ੍ਯਂ ਸ੍ਵਰ੍ਮੋਕ੍ਸ਼ਦਂ ਪਾਪਹਰਂ ਨਰਾਣਾਮ੍
ਇਹ ਧੰਨ ਹੈ, ਯਸ਼ਵੰਤ ਹੈ, ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਵੱਡਾ ਪੁੰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਸੁਰਗ ਤੇ ਮੋਖਸ਼ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਸ਼੍ਰੀਗਣੇਸ਼ਾਯ ਨਮਃ ਤਂ ਮਨ੍ਮਹੇ ਮਹੇਸ਼ਾਨਂ ਮਹੇਸ਼ਾਨਪ੍ਰਿਯਾਰ੍ਭਕਮ੍
ਸ਼੍ਰੀ ਗਣੇਸ਼ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਮੈਂ ਉਸ ਮਹੇਸ਼ਾਨ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਮਹੇਸ਼ਾਨ ਦਾ ਪਿਆਰਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈ।
ਭੂਮਿष੍ਠਾਪਿ ਨ ਯਾਤ੍ਰਭੂਸ੍ਤ੍ਰਿਦਿਵਤੋਪ੍ਯੁਚ੍ਚੈਰਧਃਸ੍ਥਾਪਿ ਯਾ ਯਾ ਬਦ੍ਧਾ ਭੁਵਿ ਮੁਕ੍ਤਿਦਾਸ੍ਯੁਰਮृਤਂ ਯਸ੍ਯਾਂ ਮृਤਾ ਜਂਤਵਃ
ਭਾਵੇਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਕੋਈ ਯਾਤਰਾ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਉੱਚੇ ਜਾਂ ਹੇਠਾਂ ਜੁੜੀ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਉਹ ਮੌਤ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਮੋਖਸ਼ ਦਿੰਦੀ ਹੈ; ਜਿਸ ਵਿਚ ਜਿਹੜੇ ਜੀਵ ਮਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਅਮਰਤਾ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਨਮਸ੍ਤਸ੍ਮੈ ਮਹੇਸ਼ਾਯ ਯਸ੍ਯ ਸਂਧ੍ਯਾਤ੍ਤ੍ਰਯਚ੍ਛਲਾਤ੍
ਉਸ ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਜਿਸ ਦੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਤਿੰਨ ਵੇਲੇ ਬਣਦੇ ਹਨ।
ਅष੍ਟਾਦਸ਼ਪੁਰਾਣਾਨਾਂ ਕਰ੍ਤ੍ਤਾ ਸਤ੍ਯਵਤੀਸੁਤਃ
ਅੱਠਾਰਾਂ ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ ਸਤ੍ਯਵਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਹਨ।
ਸ਼੍ਰੀਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਕਦਾਚਿਨ੍ਨਾਰਦਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਸ਼੍ਰੀਨਰ੍ਮਦਾਂਭਸਿ
ਸ਼੍ਰੀ ਵਿਆਸ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਮਹਾਨ ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਪਵਿੱਤਰ ਨਰਮਦਾ ਦਰਿਆ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕੀਤਾ।
ਵ੍ਰਜਨ੍ਵਿਲੋਕਯਾਂਚਕ੍ਰੇ ਪੁਰੋਵਿਂਧ੍ਯਂ ਧਰਾਧਰਮ੍
ਉਹ ਜਦੋਂ ਤੁਰਦੇ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਤਦ ਪੁਰੋਵਿੰਧਿਆ ਨਾਂ ਦੇ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਤੱਕਿਆ।
ਦ੍ਵੈਰੂਪ੍ਯੇਣਾਪਿ ਕੁਰ੍ਵਂਤਂ ਸ੍ਥਾਵਰੇਣ ਚਰੇਣ ਚ
ਉਹਨੂੰ ਦੋ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤਾ—ਇੱਕ ਥਿਰ ਤੇ ਦੂਜਾ ਚਲਦਿਆਂ।
ਰਸਾਲਯਂ ਰਸਾਲੈਸ੍ਤੈਰਸ਼ੋਕੈਃ ਸ਼ੋਕਹਾਰਿਣਾਮ੍
ਉਹ ਥਾਂ ਆਮਾਂ ਦੇ ਬਾਗ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜਿੱਥੇ ਆਮਾਂ ਅਤੇ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਅਸ਼ੋਕ ਦੇ ਰੁੱਖ ਸਨ।
ਖਪੁਰੈਃ ਖਪੁਰਾਕਾਰਂ ਸ਼੍ਰੀਫਲਂ ਸ਼੍ਰੀਫਲੈਃ ਕਿਲ
ਉਥੇ ਨਾਰੀਅਲ ਦੇ ਰੁੱਖ ਸਨ, ਜਿਹੜੇ ਨਾਰੀਅਲ ਵਰਗੇ ਦਿਸਦੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਨਾਰੀਅਲ ਵੀ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਵਨਸ਼੍ਰਿਯਃ ਕੁਚਾਕਾਰੈਰ੍ਲਕੁਚੈਸ਼੍ਚ ਮਨੋਹਰਮ੍ 4.1.1.
ਉਹ ਜੰਗਲ ਦੀ ਸੋਭਾ ਲਕੂਚਾ ਦੇ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਮੋਹਣੀ ਲੱਗ ਰਹੀ ਸੀ, ਜਿਹੜੇ ਛਾਤੀ ਵਰਗੇ ਆਕਾਰ ਵਾਲੇ ਸਨ।
ਸੁਰਂਗੈਸ਼੍ਚਾਪਿ ਨਾਰਂਗੈਰਂਗਮਂਡਪਵਚ੍ਛਿਯਃ
ਮਿੱਠੇ ਸੰਤਰੇ ਅਤੇ ਨਿੰਬੂਆਂ ਨਾਲ ਉਹ ਬਾਗ ਆਨੰਦ ਮੰਡਪ ਵਾਂਗ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ।