ਸ਼ਪਥਾ ਵਃ ਸ੍ਵਧਰ੍ਮਸ੍ਯ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਂ ਗ੍ਰਾਹ੍ਯਂ ਨ ਵਃ ਕ੍ਵਚਿਤ੍
ਤੁਹਾਡੇ ਆਪਣੇ ਧਰਮ ਦੀ ਕਸਮ, ਤੁਸੀਂ ਕਦੇ ਵੀ ਹਥਿਆਰ ਨਾ ਚੁੱਕੋ।
ਤਤੋ ਵਿਸ੍ਮਿਤਚਿਤ੍ਤਾਨਾਂ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਪੁਰੋਗਿਣਾਮ੍
ਫਿਰ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਸਭ ਦੀਆਂ ਅਕਲਾਂ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਈਆਂ।
ਵਾਸੁਦੇਵਸ਼੍ਚ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧਸ਼੍ਚਕ੍ਰੇਣ ਨਿਸ਼ਿਤੇਨ ਚ
ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆਪਣਾ ਤੇਜ਼ ਚਕਰ ਉਠਾ ਲਿਆ।
ਤਤਃ ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍ਸਰ੍ਵਮਾਸੀਦਾਵਿਗ੍ਰਂ ਰਾਜਮਂ ਡਲਮ੍
ਫਿਰ, ਇੱਕ ਪਲ ਵਿਚ, ਸਾਰਾ ਰਾਜ ਦਰਬਾਰ ਉਲਟ-ਪੁਲਟ ਹੋ ਗਿਆ।
ਕਿਮੇਤਦਿਤਿ ਪ੍ਰਾਹੁਸ਼੍ਚ ਬਰ੍ਬਰੀਕਃ ਕੁਤੋ ਹਤਃ 1.2.66.
ਉਹ ਕਹਿਣ ਲੱਗੇ, 'ਇਹ ਕੀ ਹੋਇਆ?' ਤੇ ਬਰਬਰੀਕ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਇਹ ਨਾਸ ਕਿੱਥੋਂ ਆਇਆ?'
ਹਾਹਾ ਪੁਤ੍ਰੇਤਿ ਚ ਗृਣਨ੍ਪ੍ਰਸ੍ਖਲਂਸ਼੍ਚ ਪਦੇਪਦੇ
ਉਹ 'ਹਾਏ ਮੇਰਾ ਪੁੱਤ!' ਕਹਿੰਦੇ ਹੋਏ ਹਰ ਕਦਮ ਤੇ ਠੋਕਰ ਖਾਂਦਾ ਗਿਆ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਂਤਰੇ ਦੇਵ੍ਯਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼ ਸਮਾਯਯੁਃ
ਇਸ ਵੇਲੇ, ਚੌਦਾਂ ਦੇਵੀਆਂ ਆ ਗਈਆਂ।
ਸਿਦ੍ਧਾਂਬਿਕਾ ਕ੍ਰੋਡਮਾਤਾ ਕਪਾਲੀ ਤਾਰਾ ਸੁਵਰ੍ਣਾ ਚ ਤ੍ਰਿਲੋਕਜੇਤ੍ਰੀ
ਸਿੱਧਾਂਬਿਕਾ, ਕ੍ਰੋੜਮਾਤਾ, ਕਪਾਲੀ, ਤਾਰਾ, ਸੁਵਰਨਾ ਤੇ ਤ੍ਰਿਲੋਕਜੇਤਰੀ,
ਭੂਤਾਂਬਿਕਾ ਹਰਸਿਦ੍ਧਿਸ੍ਤਥਾਮੂਃ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਤਸ੍ਥੁਰ੍ਨृਪਵਿਸ੍ਮਯਂਕਰਾਃ
ਭੂਤਾਂਬਿਕਾ, ਹਰਸਿੱਧੀ ਤੇ ਹੋਰ ਆਈਆਂ ਤੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਹੈਰਾਨ ਕਰਦੀਆਂ ਖੜੀਆਂ ਹੋ ਗਈਆਂ।
ਸ਼ृਣੁਧ੍ਵਂ ਪਾਰ੍ਥਿਵਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਕृष੍ਣੇਨ ਵਿਦਿਤਾਤ੍ਮਨਾ
ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ, ਸੁਣੋ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਤੋਂ ਜੋ ਆਪਣੀ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ।
ਮੇਰੁਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਪੁਰਾ ਪृਥ੍ਵੀ ਸਮਵੇਤਾਨ੍ਦਿਵੌਕਸਃ
ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ, ਧਰਤੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਇਕੱਠੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਤਤੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਪ੍ਰਾਹ ਵਿष੍ਣੁਂ ਭਗਵਂਸ੍ਤ੍ਵਮਿਦਂ ਸ਼ृਣੁ
ਫਿਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਹੇ ਭਗਵਾਨ, ਇਹ ਸੁਣ।'
ਤਤਸ੍ਤਥੇਤਿ ਤਨ੍ਮੇਨੇ ਵਚਨਂ ਵਿष੍ਣੁਰਵ੍ਯਯਃ
ਵਿਸ਼ਨੂ, ਜੋ ਕਦੇ ਨਾਸ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਚਾਹੋ,' ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਮੰਨ ਲਈ।
ਸੂਰ੍ਯਵਰ੍ਚੇਤਿ ਯਕ੍ਸ਼ੇਂਦ੍ਰਸ਼੍ਚਤੁਰਾਸ਼ੀਤਿਕੋਟਿਪਃ
ਯਕਸ਼ਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਸੂਰ੍ਯਵਰਚ, ਕੋਲ ਚੌਰਾਸੀ ਕਰੋੜ ਸਾਥੀ ਸਨ।
ਮਯਿ ਤਿष੍ਠਤਿ ਦੋषਾਣਾਮਨੇਕਾਨਾਂ ਮਹਾਸ੍ਪਦੇ 1.2.66.
ਜਦ ਮੈਂ ਰਹਿੰਦਾ ਹਾਂ, ਤ੍ਰੁੱਟੀਆਂ ਦਾ ਵੱਡਾ ਢੇਰ ਬਣਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਅਹਮੇਕੋऽਵਤੀਰ੍ਯੈਤਾਨ੍ਹਨਿष੍ਯਾਮਿ ਭੁਵੋ ਭਰਾਨ੍
ਮੈਂ ਇਕੱਲਾ ਹੀ ਧਰਤੀ ਦੇ ਭਾਰਾਂ ਨੂੰ ਮਿਟਾਉਣ ਲਈ ਆਵਾਂਗਾ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਵਚਨੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਸ੍ਤਂ ਸਮਭਾषਤ
ਜਦ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ ਗਈ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਉਸ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਸ੍ਵਸਾਧ੍ਯਂ ਬ੍ਰੂषੇ ਮੋਹਾਤ੍ਤ੍ਵਂ ਸ਼ਾਪਯੋਗ੍ਯੋऽਸਿ ਬਾਲਿਸ਼
ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਹੀ ਕੰਮ ਦੀ ਗੱਲ ਭੁਲੇਖੇ ਵਿਚ ਕਰਦਾ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦੇਣ ਯੋਗ ਹੈਂ, ਹੇ ਮੂਰਖ।
ਅਵਿਚਾਰ੍ਯੈਵ ਪ੍ਰਭੁषੁ ਵਕ੍ਤਿ ਸੋऽਰ੍ਹਤਿ ਦਂਡਨਮ੍
ਜੋ ਵੱਡਿਆਂ ਨੂੰ ਸੋਚੇ ਬਿਨਾ ਗੱਲ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਜ਼ਾ ਦੇ ਯੋਗ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ਰੀਰਨਾਸ਼ਂ ਕृष੍ਣਾਤ੍ਤ੍ਵਮਵਾਪ੍ਸ੍ਯਸਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਤੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਤੋਂ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਨਾਸ ਪਾਵੇਂਗਾ, ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਯਦ੍ਯੇਵਂ ਭਵਿਤਾ ਨਾਸ਼ਸ੍ਤਦੇਕਂ ਦੇਵ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯੇ
ਜੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਾਸ ਹੋਣਾ ਹੀ ਲਿਖਿਆ ਹੈ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਂ ਤੋਡ਼ੋਂ ਇਕੋ ਇਕ ਗੱਲ ਮੰਗਦਾ ਹਾਂ।
ਤਤਸ੍ਤਥੇਤਿ ਤਂ ਪ੍ਰਾਹ ਕੇਸ਼ਵੋ ਦੇਵਸਂਸਦਿ
ਫਿਰ ਕੇਸ਼ਵ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਐਸਾ ਹੀ ਹੋਵੇ।'
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਚਾਵਤੀਰ੍ਣੋऽਸੌ ਸਹ ਦੇਵੈਰ੍ਹਰਿਸ੍ਤਦਾ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਹਰਿ ਉਸ ਵੇਲੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਸਮੇਤ ਧਰਤੀ ਤੇ ਆ ਉਤਰੇ।
ਸੂਰ੍ਯਵਰ੍ਚਾਃ ਸ ਚਾਯਂ ਹਿ ਨਿਹਤੋ ਭੈਮਿਪੁਤ੍ਰਕਃ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਦੋषੋ ਨ ਕृष੍ਣੇऽਸ੍ਮਿਨ੍ਦ੍ਰष੍ਟਵ੍ਯਃ ਸਰ੍ਵਭੂ ਮਿਪੈਃ
ਭੀਮ ਦਾ ਇਹ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਦੋਸ਼ ਨਹੀਂ ਲਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਯਦ੍ਯੇਨਮਧੁਨਾ ਨੈਵ ਹਨ੍ਯਾਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਚੋऽਨ੍ਯਥਾ
ਜੇ ਮੈਂ ਹੁਣ ਉਸ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਮਾਰਦਾ, ਤਾਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਬਚਨ ਝੂਠਾ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।
ਗੁਪ੍ਤਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇ ਮਯੈਵਾऽਸੌ ਨਿਯੁਕ੍ਤੋ ਦੇਵ੍ਯਨੁਸ੍ਮृਤੌ
ਉਹ ਮੈਥੋਂ ਹੀ ਇੱਕ ਲੁਕਵੇਂ ਥਾਂ 'ਤੇ, ਦੇਵੀ ਦੀ ਯਾਦ ਵਿੱਚ, ਨਿਯੁਕਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤੇ ਚਂਡਿਕਾ ਦੇਵੀ ਤਦਾ ਭਕ੍ਤਸ਼ਿਰਸ੍ਤ੍ਵਿਦਮ੍
ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਚੰਡਿਕਾ ਦੇਵੀ ਨੇ ਭਗਤ ਦੇ ਸਿਰ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਯਥਾ ਰਾਹੁਸ਼ਿਰਸ੍ਤਦ੍ਵਤ੍ਤਚ੍ਛਿਰਃ ਪ੍ਰਣਨਾਮ ਤਾਨ੍
ਜਿਵੇਂ ਰਾਹੂ ਦਾ ਸਿਰ, ਉਸ ਸਿਰ ਨੇ ਵੀ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਤਤਃ ਕृष੍ਣੋ ਵਚਃ ਪ੍ਰਾਹ ਮੇਘਗਂਭੀਰਵਾਕ੍ਪ੍ਰਭੁਃ
ਫਿਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਜਿਸ ਦੀ ਬੋਲੀ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਗੰਭੀਰ ਸੀ, ਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਤਾਵਤ੍ਤ੍ਵਂ ਸਰ੍ਵਲੋਕਾਨਾਂ ਵਤ੍ਸ ਪੂਜ੍ਯੋ ਭਵਿष੍ਯਸਿ
ਹੁਣ ਤੋਂ, ਪੁੱਤਰ, ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਪੂਜਿਆ ਜਾਵੇਗਾ।