ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਗਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਦੇਵਾ ਦੇਵ੍ਯਸ੍ਤ੍ਵਦृਸ਼੍ਯਤਾਮ੍
ਇੰਝ ਆਖ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦੇਵੀਆਂ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੋਂ ਅੰਤਰਧਿਆਨ ਹੋ ਗਏ।
ਵਿਸ੍ਮਿਤਾਃ ਪਾਂਡਵਾਸ੍ਤਂ ਚ ਪੂਜਯਿਤ੍ਵਾ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੇ ਉਸਦੀ ਵਾਰ ਵਾਰ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ।
ਭੀਮੋਪਿ ਯਤ੍ਰ ਰੁਦ੍ਰੇਣ ਮੋਕ੍ਸ਼ਿਤਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸੁਪ੍ਰਭਮ੍
ਉਥੇ ਭੀਮ ਨੂੰ ਵੀ ਰੁਦਰ ਨੇ ਮੁਕਤੀ ਦਿੱਤੀ ਸੀ, ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਥਾਂ ਬਹੁਤ ਚਮਕਦੀ ਹੈ।
ਜ੍ਯੇष੍ਠਮਾਸੇ ਕृष੍ਣਪਕ੍ਸ਼ੇ ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼੍ਯਾਮੁਪੋषਿਤਃ
ਜੈਠ ਮਹੀਨੇ ਦੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਪੱਖ ਦੀ ਚੌਦਸ ਨੂੰ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ,
ਯਥੈਵ ਲਿਂਗਾਨਿ ਸੁਪੂਜਿਤਾਨਿ ਸਪ੍ਤਾਤ੍ਰ ਮੁਖ੍ਯਾਨਿ ਮਹਾਫਲਾਨਿ
ਇੱਥੇ ਸੱਤ ਮੁੱਖ ਲਿੰਗਾਂ ਦੀ ਜਿਵੇਂ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੂਜਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਵੱਡੇ ਫਲ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਯੁਧਿष੍ਠਿਰੋ ਮਹਾਤੇਜਾ ਗਮਨਾਯੋਪਚਕ੍ਰਮੇ
ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਜੋ ਵੱਡੀ ਜੋਤ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਯਾਤਰਾ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਇਆ।
ਪ੍ਰਭਾਤੇ ਵਿਮਲੇ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਦੇਵੀਰ੍ਲਿਂਗਾਨ੍ਯਥਾਰ੍ਚ੍ਯ ਚ ਪ੍ਰਯਾਣਕਾਲੇषੁ ਸਦਾ ਜਪ੍ਯਂ ਕृष੍ਣੇਨ ਕੀਰ੍ਤਿਤਮ੍
ਸਵੇਰੇ ਸੁੱਚੇ ਹੋ ਕੇ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਦੇਵੀਆਂ ਅਤੇ ਲਿੰਗਾਂ ਦੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਜਦੋਂ ਰਵਾਨਗੀ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਹ ਜਪ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਜਿਸ ਦੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ।
ਨਤ੍ਵਾ ਤ੍ਵਾਂ ਸ਼ਰਣਂ ਯਾਮਿ ਮਨੋਵਾਕ੍ਕਾਯਕਰ੍ਮਭਿਃ
ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ ਤੇ ਮਨ, ਬੋਲੀ, ਸਰੀਰ ਤੇ ਕਰਮਾਂ ਰਾਹੀਂ ਤੇਰੀ ਓਟ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ।
ਸਂਕਰ੍षਣਾਭਯਦਾਨੇ ਕृष੍ਣਚ੍ਛਵਿਸਮਪ੍ਰਭੇ
ਸੰਕਰਸ਼ਣ ਵਰਗਾ ਨਿਡਰਤਾ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਤੇਰਾ ਚਿਹਰਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾ ਹੈ,
ਤ੍ਵਯਾ ਤਤਮਿਦਂ ਵਿਸ਼੍ਵਂ ਜਗਦਵ੍ਯਕ੍ਤਰੂਪਯਾ
ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ਟ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪੂਰੇ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਹੈਂ।
ਕਾਰ੍ਯਾਰਮ੍ਭੇषੁ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਸਾਨੁਗੇਨ ਮਯਾ ਤਵ
ਹਰ ਕੰਮ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਵਿੱਚ, ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਹੀ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਵਾਯੁਪੁਤ੍ਰਃ ਪ੍ਰਹਸ੍ਯੈਵ ਸਾਸੂਯਮਿਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਵਾਯੂਪੁੱਤਰ ਹਾਸਾ ਕਰਕੇ ਤੇ ਥੋੜ੍ਹੀ ਈਰਖਾ ਨਾਲ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਯੇ ਤ੍ਵਾਂ ਰਾਜਨ੍ਵਦਂਤ੍ਯੇਵਂ ਸਰ੍ਵਜ੍ਞੋऽਯਂ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ
ਜੋ ਲੋਕ ਤੇਰੇ ਬਾਰੇ ਐਸਾ ਆਖਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦਾ ਹੈ।
ਕੋ ਹਿ ਪ੍ਰਜ੍ਞਾਵਤਾਂ ਮੁਖ੍ਯਃ ਸਰ੍ਵਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਵਿਦਾਂਵਰਃ
ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਗਿਆਨ ਵਾਲਾ ਤੇ ਸਾਰੀਆਂ ਵਿਦਿਆਵਾਂ ਵਿਚ ਅੱਗੇ ਕੌਣ ਹੈ?
ਯਤਸ੍ਤ੍ਵਮੇਵ ਵੇਤ੍ਸੀਦਂ ਸਰ੍ਵਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰੇषੁ ਕੀਰ੍ਤ੍ਯਤੇ 1.2.65.
ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਹੀ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ, ਇਸ ਲਈ ਤੈਨੂੰ ਸਾਰੀਆਂ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸਲਾਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਸਚੇਤਨਂ ਚ ਪੁਰੁषਂ ਪ੍ਰਕृਤਿਂ ਚ ਵਿਚੇਤਨਾਮ੍
ਜੀਉਂਦਾ ਮਨੁੱਖ ਤੇ ਬੇਸੁਧ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ,
ਤਤ੍ਸ੍ਵਯਂ ਪੁਰੁषੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰ ਵृਥਾਮਤੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਮਨੁੱਖ ਬਣ ਕੇ, ਜੇ ਕੋਈ ਵਿਅਰਥ ਸੋਚ ਰੱਖੇ,
ਆਰੋਹਯੇਚ੍ਛਿਰੋ ਨੈਵ ਕ੍ਵਚਿਦ੍ਧਿਤ੍ਵਾ ਉਪਾਨਹੌ
ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਆਪਣਾ ਸਿਰ ਕਿਤੇ ਨਹੀਂ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਜਦ ਤੱਕ ਜੁੱਤੀ ਨਾ ਉਤਾਰੇ।
ਯਦਿ ਤੇ ਬਨ੍ਦਿਵਤ੍ਪਾਰ੍ਥ ਤਿष੍ਠੇਦ੍ਵਾਣ੍ਯਨਿਵਾਰਿਤਾ
ਜੇ, ਹੇ ਪਾਰਥ, ਤੇਰੀ ਬੋਲੀ ਹੋਰਾਂ ਵਲੋਂ ਰੋਕੀ ਹੋਈ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਬੰਨ੍ਹੀ ਹੋਈ ਲੱਗੇ,
ਅਲਕ੍ਸ਼੍ਯਮਿਤਿ ਵਾ ਮਤ੍ਵਾ ਮਹੇਸ਼ਾਨਂ ਮਹਾਮਤੇ
ਜਾਂ, ਵੱਡੇ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ, ਮਾਹੇਸ਼ਵਰ ਨੂੰ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ਟ ਸਮਝ ਕੇ,
ਯਸ੍ਯ ਪ੍ਰਸਾਦਾਦਸ੍ਮਾਭਿਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਦ੍ਰੁਪਦਨਂਦਿਨੀ
ਜਿਸ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਦ੍ਰੁਪਦ ਦੀ ਧੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ।
ਵਿਜਯੇਨ ਧਨੁਰ੍ਲਬ੍ਧਂ ਜਰਾਸਨ੍ਧੋ ਮਯਾ ਹਤਃ
ਜਿੱਤ ਨਾਲ ਧਨੁਸ਼ ਮਿਲਿਆ; ਜਰਾਸੰਧ ਨੂੰ ਮੈਂ ਮਾਰਿਆ।
ਯਸ੍ਯ ਪ੍ਰਸਾਦਾਤ੍ਤਂ ਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਕृष੍ਣਂ ਹਾ ਸ੍ਤੌषਿ ਯਜ੍ਜਯੀ
ਜਿਸ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਤੂੰ ਜਿੱਤ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈਂ।
ਜਾਨਨ੍ਨਾਤ੍ਮਾਨਮਲ੍ਪਤ੍ਵਾਦ੍ਬੁਦ੍ਧੇਰ੍ਨ ਸ੍ਤੌषਿ ਯਾਦਵਮ੍
ਆਪਣੀ ਨਿਮਨਤਾ ਅਤੇ ਬੁਧੀ ਦੀ ਘਾਟ ਜਾਣ ਕੇ, ਤੂੰ ਯਾਦਵ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ।
ਯੇਨ ਵਿਦ੍ਧਂ ਪੁਰਾ ਲਕ੍ਸ਼੍ਯਂ ਯੇਨ ਕਰ੍ਣਾਦਯੋ ਜਿਤਾਃ 1.2.65.
ਜਿਸ ਨੇ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਵਿੱਧਿਆ, ਜਿਸ ਨੇ ਕਰਣ ਆਦਿ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ।
ਸ਼੍ਰੂਯਤੇ ਯੇਨ ਵਿਕ੍ਰਮ੍ਯ ਮਹੇਸ਼ਾਨੋऽਪਿ ਨਿਰ੍ਜਿਤਃ
ਸੁਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਜਿਸ ਨੇ ਵਿਰਤਾ ਦਿਖਾ ਕੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੂੰ ਵੀ ਜਿੱਤ ਲਿਆ।
ਅਥਵਾ ਤੇਨ ਸ਼ਕ੍ਰੇਣ ਰਾਜ੍ਯਂ ਮੇ ਨਾਰ੍ਪਿਤਂ ਕੁਤਃ
ਫਿਰ ਉਸ ਇੰਦਰ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਰਾਜ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ?
ਤਤੋ ਮਾਂ ਵਾ ਕਥਂ ਵੀਰਂ ਨ ਸ੍ਤੌषਿ ਤ੍ਵਂ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰ
ਤਾਂ ਫਿਰ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਯੋਧਾ ਹੋਣ ਦੇ ਨਾਤੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਸਤਿਕਾਰ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ?
ਵृਕ੍ਸ਼ੇਣਾਹਤ੍ਯ ਮਦ੍ਰੇਸ਼ੋ ਨਦੀਂ ਸ਼ੁष੍ਕਾਂ ਪ੍ਰਸਾਰਿਤਃ
ਮਦਰਾ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਰੁੱਖ ਨਾਲ ਮਾਰ ਕੇ ਦਰਿਆ ਨੂੰ ਸੁੱਕਾ ਦਿੱਤਾ।
ਪੂਰ੍ਵਾ ਦਿਙ੍ਨਿਰ੍ਜਿਤਾ ਯੇਨ ਯੇਨ ਪੂਰ੍ਵਂ ਬਕੋ ਹਤਃ
ਜਿਸ ਨੇ ਪੂਰਬੀ ਦਿਸ਼ਾ ਜਿੱਤੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਬਕਾਸੁਰ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ।