ਯਚ੍ਚ ਹਸ੍ਤਸ਼ਤਾਦੂਰ੍ਧ੍ਵਂ ਸਰਸ੍ਤਤ੍ਰ ਵਿਧੀਯਤੇ
ਜਿੱਥੇ ਸੌ ਹੱਥ ਤੋਂ ਵੱਧ ਦੂਰੀ ਹੋਵੇ, ਉੱਥੇ ਝੀਲ ਦੀ ਲੋੜ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਤਤਃ ਸ੍ਨਾਨਂ ਪ੍ਰਕਰ੍ਤਵ੍ਯਮਨ੍ਯਥਾ ਦੋष ਉਚ੍ਯਤੇ
ਇਸ ਲਈ ਉੱਥੇ ਨ੍ਹਾਉਣਾ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਇਹ ਗਲਤੀ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਮਲਂ ਮੂਤ੍ਰਂ ਪੁਰੀषਂ ਚ ਸ਼੍ਲੇष੍ਮ ਨਿष੍ਠੀਨਾਸ਼੍ਰੁ ਚ
ਮੈਲ, ਪਿਸ਼ਾਬ, ਗੁਆ, ਰੇਸ਼ਾ, ਥੂਕ ਤੇ ਅੰਸੂ—
ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਨਿਃਸਰ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਤ੍ਵਂ ਯਦ੍ਯੇਵਮਜਿਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਃ
ਇਸ ਲਈ ਜੇ ਤੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨਹੀਂ ਰੋਕ ਸਕਦਾ, ਤਾਂ ਜਲਦੀ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲ ਜਾ।
ਯਸ੍ਯ ਹਸ੍ਤੌ ਚ ਪਾਦੌ ਚ ਮਨਸ਼੍ਚੈਵ ਸੁਸਂਯਤਮ੍
ਜਿਸਦੇ ਹੱਥ, ਪੈਰ ਤੇ ਮਨ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਾਬੂ ਵਿਚ ਹਨ—
ਕ੍ਸ਼ੁਧਾ ਤृषਾ ਮਯਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਵਾਰਿਤੁਂ ਨੈਵ ਸ਼ਕ੍ਯਤੇ
ਭੁੱਖ ਤੇ ਪਿਆਸ ਨੂੰ ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨਹੀਂ ਰੋਕ ਸਕਦਾ।
ਕਿਂ ਨ ਸ਼੍ਰੁਤਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਸ਼੍ਲੋਕਃ ਸ਼ਿਬਿਨਾ ਯਃ ਸਮੀਰਿਤਃ
ਕੀ ਤੂੰ ਉਹ ਸ਼ਲੋਕ ਨਹੀਂ ਸੁਣਿਆ ਜੋ ਸ਼ਿਬੀ ਨੇ ਆਖਿਆ ਸੀ?
ਮੁਹੂਰ੍ਤਮਪਿ ਜੀਵੇਤ ਨਰਃ ਸ਼ੁਕ੍ਲੇਨ ਕਰ੍ਮਣਾ
ਇਨਸਾਨ ਚੰਗੇ ਕੰਮ ਕਰਕੇ ਇਕ ਪਲ ਲਈ ਵੀ ਜੀ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਪਾਸ੍ਯਾਮ੍ਯੇਵ ਜਲਂ ਚਾਤ੍ਰ ਕਾਮਂ ਵਿਲਪ ਸ਼ੁष੍ਯ ਵਾ ।। 1.2.64.
ਇੱਥੇ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਪਾਣੀ ਪੀਵਾਂਗਾ; ਤੂੰ ਚਾਹੇ ਰੋ ਲੈ ਜਾਂ ਸੁੱਕ ਜਾ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤੇ ਪਾਤਕਂ ਕਰ੍ਤੁਂ ਨ ਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਕਥਂਚਨ
ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਪਾਪ ਕਰਨ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਨਹੀਂ ਦੇਵਾਂਗਾ।
ਤਦ੍ਵਰਾਕਾਥ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਤ੍ਵਮਸ੍ਮਾਤ੍ਕੁਂਡਾਦ੍ਵਿਨਿਃਸਰ
ਓ ਕੰਗਾਲ, ਤੁਰੰਤ ਇਸ ਕੁੰਡ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲ ਜਾ।
ਇष੍ਟਕਾਸ਼ਕਲੈਃ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਚੂਰ੍ਣਯਿष੍ਯੇऽਨ੍ਯਥਾ ਸ਼ਿਰਃ
ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਮੈਂ ਇੱਟਾਂ ਦੇ ਟੁਕੜਿਆਂ ਨਾਲ ਤੇਰਾ ਸਿਰ ਤੁਰੰਤ ਕੁੱਟ ਦੇਵਾਂਗਾ।
ਭੀਮਸ਼੍ਚ ਵਂਚਯਿਤ੍ਵਾ ਤਾਮੁਤ੍ਪ੍ਲੁਤ੍ਯ ਬਹਿਰਾਵ੍ਰਜਤ੍
ਫਿਰ ਭੀਮ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਠੱਗ ਕੇ ਛਲਾਂਗ ਲਾਈ ਤੇ ਬਾਹਰ ਆ ਗਿਆ।
ਯੁਯੁਧਾਤੇ ਪ੍ਰਲਂਬਾਭ੍ਯਾਂ ਬਾਹੁਭ੍ਯਾਂ ਯੁਦ੍ਧਪਾਰਗੌ
ਉਹ ਪ੍ਰਲੰਬ ਨਾਲ ਲੜਿਆ, ਦੋਵੇਂ ਲੜਾਈ ਦੇ ਮਾਹਿਰ ਸਨ, ਆਪਣੇ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ।
ਮੁष੍ਟਿਭਿਃ ਪਾਰ੍ष੍ਣਿਘਾਤੈਸ਼੍ਚ ਜਾਨੁਭਿਸ਼੍ਚਾਭਿਜਘ੍ਨਤੁਃ
ਉਹ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਮੁੱਕਿਆਂ, ਐੜੀਆਂ ਅਤੇ ਘੁੱਟਿਆਂ ਨਾਲ ਵਾਰ ਕਰਦੇ ਰਹੇ।
ਹੀਯਮਾਨਸ੍ਤਤੋ ਭੀਮ ਉਦ੍ਯਤੋऽਭੂਤ੍ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਫਿਰ ਜਦ ਭੀਮ ਕਾਬੂ ਹਟਦਾ ਗਿਆ, ਉਹ ਵਾਰ ਵਾਰ ਉੱਠਦਾ ਰਿਹਾ।
ਤਤੋ ਭੀਮਂ ਸਮੁਤ੍ਪਾਟ੍ਯ ਬਰ੍ਬਰੀਕੋ ਬਲਾਦਿਵ
ਫਿਰ ਬਰਬਰੀਕ ਨੇ ਭੀਮ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਫੜ ਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਜੜ੍ਹੋਂ ਉਖਾੜ ਲੈਣ।
ਮੂਰ੍ਛਿਤਂ ਚੈਵਮਾਦਾਯ ਵਿਸ੍ਫੁਰਨ੍ਤਂ ਪੁਨਃਪੁਨਃ
ਉਹ ਭੀਮ, ਜੋ ਬੇਹੋਸ਼ ਸੀ ਤੇ ਵਾਰ ਵਾਰ ਕੰਬ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਚੁੱਕ ਲਿਆ ਗਿਆ।
ਦਦृਸ਼ੁਃ ਪਾਂਡਵਾ ਨੈਤਦ੍ਦੇਵ੍ਯਾ ਨਯਨਯਂਤ੍ਰਿਤਾਃ ।। 1.2.64.
ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੇ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਮਾਤਾ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਰੋਕੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਤਥਾ ਗृਹੀਤੇ ਕੁਰੁਵੀਰਮੁਖ੍ਯੇ ਵੀਰੇਣ ਤੇਨਾਦ੍ਭੁਤਵਿਕ੍ਰਮੇਣ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਕੁਰੁ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਮਹਾਨ ਵੀਰ, ਉਸ ਅਚੰਭੇ ਵਾਲੇ ਬਹਾਦਰ ਨੇ ਫੜ ਲਿਆ,
ਸਾਗਰਸ੍ਯ ਤਤਸ੍ਤੀਰੇ ਬਰ੍ਬਰੀਕਂ ਗਤਂ ਤਦਾ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਬਰਬਰੀਕ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੇ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਭੋਭੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲ ਬਰ੍ਬਰੀਕ ਮਹਾਬਲ
ਹੈ ਰਾਖਸਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਬਰਬਰੀਕ,
ਅਯਂ ਹਿ ਤੀਰ੍ਥਯਾਤ੍ਰਾਯਾਂ ਵਿਚਰਨ੍ਭ੍ਰਾਤृਭਿਰ੍ਯੁਤਃ
ਇਹ ਭੀਮ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਤੀਰਥ ਯਾਤਰਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਸਮ੍ਮਾਨਂ ਸਰ੍ਵਥਾ ਤਸ੍ਮਾਦਰ੍ਹਃ ਕੌਰਵਨਂਦਨਃ
ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਕੁਰੁ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਰਾਜ, ਇਹ ਸਦਾ ਇੱਜ਼ਤ ਦੇ ਯੋਗ ਹੈ।
ਨ੍ਯਪਤਤ੍ਪਾਦਯੋਰ੍ਹਾ ਧਿਕ੍ਕष੍ਟਂ ਕष੍ਟਂ ਚ ਪ੍ਰਾਹ ਸਃ
ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਪਿਆ ਤੇ ਆਖਣ ਲੱਗਾ, 'ਹਾਏ! ਇਹ ਕੀ ਹੋ ਗਿਆ, ਕੀ ਮੁਸੀਬਤ ਆਈ!'
ਕ੍ਸ਼ਮ੍ਯਤਾਂ ਕ੍ਸ਼ਮ੍ਯਤਾਂ ਚੇਤਿ ਪੁਨਃ ਪੁਨਰਵੋਚਤ
ਉਹ ਵਾਰ ਵਾਰ ਆਖਦਾ ਰਿਹਾ, 'ਮੈਨੂੰ ਮਾਫ ਕਰ ਦੇਵੋ, ਮੈਨੂੰ ਮਾਫ ਕਰ ਦੇਵੋ।'
ਤਂ ਤਥਾ ਪਰਿਸ਼ੋਚਂਤਂ ਮੁਹ੍ਯਮਾਨਂ ਮੁਹੁਰ੍ਮੁਹੁਃ
ਉਹਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੁੱਖ ਕਰਦਾ ਤੇ ਵਾਰ ਵਾਰ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੁੰਦਾ ਵੇਖ ਕੇ,
ਵਯਂ ਤ੍ਵਾਂ ਨੈਵ ਜਾਨੀਮਸ੍ਤ੍ਵਂ ਚਾਸ੍ਮਾਞ੍ਜਨ੍ਮਕਾਲਤਃ
ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ, ਤੇ ਤੂੰ ਵੀ ਸਾਡੀ ਪੈਦਾਇਸ਼ ਤੋਂ ਸਾਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ।
ਪਰਂ ਨੋ ਵਿਸ੍ਮृਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਨਾਨਾਦੁਃਖੈਃ ਪ੍ਰਮੁਹ੍ਯਤਾਮ੍ 1.2.64.
ਹੋਰ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਅਸੀਂ ਭੁੱਲ ਗਏ ਹਾਂ, ਵੱਖ ਵੱਖ ਦੁੱਖਾਂ ਨੇ ਸਾਨੂੰ ਭੁਲਾਵੇ ਵਿੱਚ ਪਾ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।
ਤਦਸ੍ਮਾਕਮਿਦਂ ਦੁਃਖਂ ਸਰ੍ਵਕਾਲਵਿਧਾਨਤਃ
ਇਹ ਸਾਡਾ ਦੁੱਖ ਹਰ ਵੇਲੇ ਕismet ਦੇ ਲਿਖੇ ਅਨੁਸਾਰ ਹੈ।