ਤਤਃ ਕਾਲੇਨ ਕੇਨਾਪਿ ਪਾਂਡਵਾ ਦ੍ਯੂਤਨਿਰ੍ਜਿਤਾਃ
ਫਿਰ ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਪਾਂਡਵ ਜੂਏ ਵਿੱਚ ਹਾਰ ਗਏ।
ਪ੍ਰਾਗੇਵ ਚਂਡਿਕਾਂ ਦੇਵੀਂ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਾਦੀਸ਼ਾਨਤਃ ਸ੍ਥਿਤਾਮ੍
ਇਸ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ, ਚੰਡਿਕਾ ਦੇਵੀ, ਜੋ ਉਸ ਥਾਂ ਦੀ ਰੱਖਵਾਲੀ ਸੀ, ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸੀ।
ਤਤ੍ਰੈਵ ਚੋਪਵਿष੍ਟੋऽਭੂਤ੍ਤਦਾਨੀਂ ਚਂਡਿਕਾਗਣਃ
ਉਸੇ ਥਾਂ ਤੇ, ਚੰਡਿਕਾ ਦੇਵੀ ਦਾ ਸਮੂਹ ਵੀ ਬੈਠਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਪਰਂ ਨਾਸੌ ਵੇਦ ਪਾਣ੍ਡੂਨ੍ਪਾਣ੍ਡਵਾਸ੍ਤਂ ਚ ਨੋ ਵਿਦੁਃ
ਪਰ ਉਹ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ ਸੀ, ਤੇ ਪਾਂਡਵ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਛਾਣਦੇ ਸਨ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਵੈ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਦੇਵੀਮਾਸਾਦ੍ਯ ਪਾਂਡਵਾਃ
ਫਿਰ, ਉਥੇ ਜਾ ਕੇ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੇ ਦੇਵੀ ਦੇ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ ਮੱਥਾ ਟੇਕਿਆ।
ਤਤੋ ਭੀਮਃ ਕੁਣ੍ਡਮਧ੍ਯਂ ਜਲਂ ਪਾਤੁਂ ਵਿਵੇਸ਼ ਹ
ਫਿਰ ਭੀਮ ਪੱਖੀ ਵਿਚ ਪਾਣੀ ਪੀਣ ਲਈ ਕੁੰਡ ਦੇ ਵਿਚਲੇ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ ਗਿਆ।
ਉਦ੍ਧृਤ੍ਯ ਭੀਮ ਤੋਯਂ ਤ੍ਵਂ ਪਾਦੌ ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ਾਲ੍ਯ ਭੋ ਬਹਿਃ
ਭੀਮ, ਜਦ ਤੂੰ ਪਾਣੀ ਲੈ ਲਵੇਂ, ਤਾਂ ਆਪਣੇ ਪੈਰ ਬਾਹਰ ਜਾ ਕੇ ਧੋ ਲੈ।
ਏਤਦ੍ਰਾਜ੍ਞੋ ਵਚੋ ਭੀਮਸ੍ਤृषਾ ਵ੍ਯਾਕੁਲਲੋਚਨਃ
ਇਹ ਰਾਜੇ ਦਾ ਹੁਕਮ ਸੀ ਭੀਮ ਲਈ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਪਿਆਸ ਕਰਕੇ ਬੇਚੈਨ ਸਨ।
ਸ ਚ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਜਲਂ ਪਾਤੁਂ ਤਤ੍ਰੈਵ ਕृਤਨਿਸ਼੍ਚਯਃ 1.2.64.
ਉਹ ਜਦ ਪਾਣੀ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਓਥੇ ਹੀ ਪੀਣ ਦਾ ਪੱਕਾ ਮਨ ਬਣਾ ਲਿਆ।
ਯਤਃ ਪੀਤਂ ਜਲਂ ਪੁਂਸਾਮਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ਾਲ੍ਯ ਚ ਯਦ੍ਭਵੇਤ੍
ਜੋ ਪਾਣੀ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਪੈਰ ਨਾ ਧੋ ਕੇ ਪੀ ਲੈਂਦਾ ਹੈ—
ਏਵਂ ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ਾਲਯਾਨੇ ਚ ਪਾਦੌ ਤਤ੍ਰ ਵृਕੋਦਰੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦ ਵ੍ਰਿਕੋਦਰ ਉਥੇ ਆਪਣੇ ਪੈਰ ਧੋ ਰਿਹਾ ਸੀ—
ਦੁਰ੍ਮਤੇ ਭੋਃ ਕਿਮੇਤਤ੍ਤ੍ਵਂ ਕੁਰੁषੇ ਪਾਪਨਿਸ਼੍ਚਯਃ
ਮੂਰਖ, ਤੂੰ ਇਹ ਕੀ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈਂ, ਜਦਕਿ ਤੇਰਾ ਮਨ ਮੰਦੇ ਕੰਮ ਵੱਲ ਲੱਗਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ?
ਯਤੋ ਦੇਵੀ ਸਦਾਨੇਨ ਜਲੇਨ ਸ੍ਨਾਪ੍ਯਤੇ ਮਯਾ
ਇਹ ਪਾਣੀ ਤਾਂ ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਨ੍ਹਾਉਣ ਲਈ ਵਰਤਦਾ ਹਾਂ।
ਮਲਾਕ੍ਤਤੋਯਂ ਯਨ੍ਨਾਮ ਅਸ੍ਪृਸ਼੍ਯਂ ਤਨ੍ਨਰੈਰਪਿ
ਜੋ ਪਾਣੀ ਮੈਲ ਨਾਲ ਗੰਦਾ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਉਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਲਈ ਵੀ ਛੂਹਣਯੋਗ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ।
ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਚ ਤ੍ਵਂ ਨਿਃਸਰਾਸ੍ਮਾਤ੍ਕੁਣ੍ਡਾਦ੍ਭੂਤ੍ਵਾ ਬਹਿਃ ਪਿਬ
ਤੁਰੰਤ ਇਸ ਕੁੰਡ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲ ਜਾ ਤੇ ਬਾਹਰ ਜਾ ਕੇ ਪਾਣੀ ਪੀ।
ਯਤਸ੍ਤੋਯਾਨਿ ਜਂਤੂਨਾਮੁਪਭੋ ਗਾਰ੍ਥਮੇਵ ਹਿ
ਇਹ ਪਾਣੀਆਂ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਵਰਤਣ ਲਈ ਹੀ ਹਨ।
ਤੀਰ੍ਥੇषੁ ਕਾਰ੍ਯਂ ਸ੍ਨਾਨਂ ਚੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਂ ਮੁਨਿਵਰੈਰਪਿ
ਵੱਡੇ ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਵੀ ਕਿਹਾ ਹੈ ਕਿ ਤੀਰਥਾਂ ਉੱਤੇ ਨ੍ਹਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਯਦਿ ਨ ਕ੍ਰਿਯਤੇ ਪਾਨਮਂਗਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ਾਲਨਂ ਤਥਾ
ਜੇ ਕੋਈ ਪਾਣੀ ਪੀਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਆਪਣੇ ਅੰਗ ਨਾ ਧੋਵੇ—
ਚਰੇषੁ ਕਿਂ ਤੁ ਸਂਵਿਸ਼੍ਯ ਸ੍ਥਾਵਰੇषੁ ਬਹਿਃ ਸ੍ਥਿਤਃ ।। 1.2.64.
ਜੇ ਕੋਈ ਚਲਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚ ਬੈਠੇ ਤੇ ਅਚਲ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦੇ ਬਾਹਰ ਰਹੇ,
ਸ੍ਥਾਵਰੇष੍ਵਪਿ ਸਂਵਿਸ਼੍ਯ ਤਨ੍ਨ ਸ੍ਨਾਨਂ ਵਿਧੀਯਤੇ
ਅਤੇ ਜੇ ਕੋਈ ਅਚਲ ਚੀਜ਼ਾਂ ਵਿਚ ਵੀ ਬੈਠ ਜਾਵੇ, ਉਹ ਵੀ ਨ੍ਹਾਉਣਾ ਨਹੀਂ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ।
ਯਚ੍ਚ ਹਸ੍ਤਸ਼ਤਾਦੂਰ੍ਧ੍ਵਂ ਸਰਸ੍ਤਤ੍ਰ ਵਿਧੀਯਤੇ
ਜਿੱਥੇ ਸੌ ਹੱਥ ਤੋਂ ਵੱਧ ਦੂਰੀ ਹੋਵੇ, ਉੱਥੇ ਝੀਲ ਦੀ ਲੋੜ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਤਤਃ ਸ੍ਨਾਨਂ ਪ੍ਰਕਰ੍ਤਵ੍ਯਮਨ੍ਯਥਾ ਦੋष ਉਚ੍ਯਤੇ
ਇਸ ਲਈ ਉੱਥੇ ਨ੍ਹਾਉਣਾ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਇਹ ਗਲਤੀ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਮਲਂ ਮੂਤ੍ਰਂ ਪੁਰੀषਂ ਚ ਸ਼੍ਲੇष੍ਮ ਨਿष੍ਠੀਨਾਸ਼੍ਰੁ ਚ
ਮੈਲ, ਪਿਸ਼ਾਬ, ਗੁਆ, ਰੇਸ਼ਾ, ਥੂਕ ਤੇ ਅੰਸੂ—
ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਨਿਃਸਰ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਤ੍ਵਂ ਯਦ੍ਯੇਵਮਜਿਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਃ
ਇਸ ਲਈ ਜੇ ਤੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨਹੀਂ ਰੋਕ ਸਕਦਾ, ਤਾਂ ਜਲਦੀ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲ ਜਾ।
ਯਸ੍ਯ ਹਸ੍ਤੌ ਚ ਪਾਦੌ ਚ ਮਨਸ਼੍ਚੈਵ ਸੁਸਂਯਤਮ੍
ਜਿਸਦੇ ਹੱਥ, ਪੈਰ ਤੇ ਮਨ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਾਬੂ ਵਿਚ ਹਨ—
ਕ੍ਸ਼ੁਧਾ ਤृषਾ ਮਯਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਵਾਰਿਤੁਂ ਨੈਵ ਸ਼ਕ੍ਯਤੇ
ਭੁੱਖ ਤੇ ਪਿਆਸ ਨੂੰ ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨਹੀਂ ਰੋਕ ਸਕਦਾ।
ਕਿਂ ਨ ਸ਼੍ਰੁਤਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਸ਼੍ਲੋਕਃ ਸ਼ਿਬਿਨਾ ਯਃ ਸਮੀਰਿਤਃ
ਕੀ ਤੂੰ ਉਹ ਸ਼ਲੋਕ ਨਹੀਂ ਸੁਣਿਆ ਜੋ ਸ਼ਿਬੀ ਨੇ ਆਖਿਆ ਸੀ?
ਮੁਹੂਰ੍ਤਮਪਿ ਜੀਵੇਤ ਨਰਃ ਸ਼ੁਕ੍ਲੇਨ ਕਰ੍ਮਣਾ
ਇਨਸਾਨ ਚੰਗੇ ਕੰਮ ਕਰਕੇ ਇਕ ਪਲ ਲਈ ਵੀ ਜੀ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਪਾਸ੍ਯਾਮ੍ਯੇਵ ਜਲਂ ਚਾਤ੍ਰ ਕਾਮਂ ਵਿਲਪ ਸ਼ੁष੍ਯ ਵਾ ।। 1.2.64.
ਇੱਥੇ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਪਾਣੀ ਪੀਵਾਂਗਾ; ਤੂੰ ਚਾਹੇ ਰੋ ਲੈ ਜਾਂ ਸੁੱਕ ਜਾ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤੇ ਪਾਤਕਂ ਕਰ੍ਤੁਂ ਨ ਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਕਥਂਚਨ
ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਪਾਪ ਕਰਨ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਨਹੀਂ ਦੇਵਾਂਗਾ।