ਵਯਂ ਚ ਸਰ੍ਵਾਸ੍ਤੇ ਦਾਸ੍ਯਸ੍ਤ੍ਵਾਂ ਪਤਿਂ ਪ੍ਰਵृਣੀਮਹੇ
ਅਸੀਂ ਸਾਰੀਆਂ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣਾ ਪਤੀ ਚੁਣਦੀਆਂ ਹਾਂ ਤੇ ਤੇਰੀ ਸੇਵਾ ਕਰਾਂਗੀਆਂ।
ਬਰ੍ਬਰੀਕ ਇਤਿ ਖ੍ਯਾਤਸ੍ਤਂ ਦੈਤ੍ਯਂ ਹਂਤੁਮਾਗਤਃ
ਉਹ ਬਰਬਰੀਕ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਉਸ ਦੈਤ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਆਇਆ ਹੈ।
ਸ ਚ ਦੈਤ੍ਯੋ ਹਤਃ ਪਾਪਃ ਪੁਨਰ੍ਯਾਸ੍ਯੇ ਮਹੀਤਲਮ੍
ਉਹ ਪਾਪੀ ਦੈਤ, ਜਦੋਂ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਫਿਰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਆਵੇਗਾ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਾਰਿਵ੍ਰਤਂ ਯਸ੍ਮਾਦਹਂ ਸਤਤਮਾਸ੍ਥਿਤਃ
ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਬ੍ਰਹਮਚਰੀ ਦਾ ਵ੍ਰਤ ਨਿਭਾਇਆ ਹੈ,
ਊਰ੍ਧ੍ਵਮਾਚਕ੍ਰਮੇ ਵੀਰਃ ਕਾਤਰਂ ਤਾਭਿਰੀਕ੍ਸ਼ਿਤਃ
ਉਹ ਸ਼ੂਰਾ ਉੱਪਰ ਵੱਲ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਡਰੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਪ੍ਰਹਰ੍षੇਣੈਵ ਪੂਰ੍ਵਸ੍ਯਾ ਵਿਜਯਂ ਦਦृਸ਼ੇ ਦਿਸ਼ਃ 1.2.63.
ਉਸਨੇ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਜਿੱਤ ਨੂਂ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਵੇਖਿਆ।
ਕਾਂਤ੍ਯਾ ਸੂਰ੍ਯਸਮਾਭਾਸ ਊਰ੍ਧ੍ਵਮਾਚਕ੍ਰਮੇ ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍
ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ, ਉਹ ਪਲ ਵਿੱਚ ਉੱਪਰ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ।
ਜਗੁਰ੍ਗਂਧਰ੍ਵਮੁਖ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਨਨृਤੁਸ਼੍ਚਾਪ੍ਸਰੋਗਣਾਃ
ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਗਾਉਣ ਲੱਗ ਪਏ, ਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਟੋਲੀਆਂ ਨੱਚਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ।
ਤਵ ਪ੍ਰਸਾਦਾਦ੍ਵੀਰੇਸ਼ ਸਿਦ੍ਧਿਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਮਯਾਤੁਲਾ
ਹੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਬੇਮਿਸਾਲ ਸਫਲਤਾ ਮਿਲੀ ਹੈ।
ਅਤ ਏਵ ਹਿ ਸਾਧृਨਾਂ ਸਂਗਮਿਚ੍ਛਂਤਿ ਸਾਧਵਃ
ਇਸੇ ਕਰਕੇ ਚੰਗੇ ਲੋਕ ਚੰਗਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ ਹਨ।
ਤ੍ਵਂ ਚ ਹੋਮਸ੍ਥਿਤਂ ਭਸ੍ਮ ਸਿਂਦੂਰਸਦृਸ਼ਪ੍ਰਭਮ੍
ਤੂੰ ਹਵਨ ਅਗਨਿ ਕੋਲ ਖੜਾ, ਸਿੰਦੂਰ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾਰ ਭਸਮ ਵਾਂਗ ਦਿਸ ਰਿਹਾ ਹੈਂ।
ਅਕ੍ਸ਼ਯ੍ਯਮੇਤਤ੍ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਪ੍ਰਥਮਂ ਤੇ ਪ੍ਰਮੁਂਚਤਃ
ਜੋ ਤੂੰ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਛੱਡਿਆ, ਉਹ ਕਦੇ ਖਤਮ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ।
ਏਵਂ ਸੁਖੇਨ ਵਿਜਯਃ ਸ਼ਤ੍ਰੂਣਾਂ ਤੇ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਤੇਰੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਉੱਤੇ ਜਿੱਤ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ।
ਸਾਕਾਂਕ੍ਸ਼ਮੁਪਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ਯਃ ਸਾਧੁਤ੍ਵੇ ਤਸ੍ਯ ਕੋ ਗੁਣਃ
ਜੇ ਕੋਈ ਉਮੀਦ ਨਾਲ ਕੁਝ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਉਸਦੀ ਨੇਕੀ ਵਿੱਚ ਕੀ ਗੁਣ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ?
ਤਦ੍ਦੇਹਿ ਭਸ੍ਮ ਚਾਨ੍ਯਸ੍ਮੈ ਕੇਨਾਪ੍ਯਰ੍ਥੋ ਨ ਮੇऽਣ੍ਵਪਿ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਇਹ ਭਸਮ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੂੰ ਦੇ ਦੇ, ਮੈਨੂੰ ਕਿਸੇ ਵੀ ਚੀਜ਼ ਦੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਵੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ।
ਤਤੋ ਭੂਮਿਸ੍ਥਿਤਂ ਭਸ੍ਮ ਪ੍ਰਾਪ੍ਸ੍ਯਂਤਿ ਯਦਿ ਕੌਰਵਾਃ ।। 1.2.63.
ਜੇ ਕੌਰਵ ਉਹ ਭਸਮ ਜੋ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਪਿਆ ਹੈ ਲੈ ਲੈਂਦੇ ਹਨ,
ਮਹਾਨਨਰ੍ਥੋ ਭਵਿਤਾ ਪਾਂਡਵਾਨਾਂ ਤਤਃ ਸ੍ਫੁਟਮ੍
ਤਾਂ ਪਾਂਡਵਾਂ ਉੱਤੇ ਵੱਡਾ ਅਪਸ਼ਗੁਨ ਆਵੇਗਾ, ਇਹ ਪੱਕਾ ਹੈ।
ਦੇਵੀਭਿਃ ਸਹਿਤਾ ਦੇਵਾਃ ਸਂਮਾਨ੍ਯ ਵਿਜਯਂ ਚ ਤੇ
ਦੇਵੀਆਂ ਸਮੇਤ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਤੇ ਤੇਰੀ ਜਿੱਤ ਨੂੰ ਸਨਮਾਨ ਦਿੱਤਾ।
ਏਵਂ ਸ ਵਿਜਯੋ ਵਿਪ੍ਰਃ ਸਿਦ੍ਧਿਂ ਲੇਭੇ ਸੁਦੁਰ੍ਲਭਾਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਬਹੁਤ ਔਖੀ ਜਿੱਤ ਤੇ ਸਫਲਤਾ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀ।
ਏਵਂ ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਥਿਤੇ ਤੀਰੇ ਦੇਵ੍ਯਾਰਾਧਨਤਤ੍ਪਰੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦ ਉਹ ਉਥੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ ਤੇ ਮਾਤਾ ਦੀ ਭਗਤੀ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ ਸੀ,
ਤਤਃ ਕਾਲੇਨ ਕੇਨਾਪਿ ਪਾਂਡਵਾ ਦ੍ਯੂਤਨਿਰ੍ਜਿਤਾਃ
ਫਿਰ ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਪਾਂਡਵ ਜੂਏ ਵਿੱਚ ਹਾਰ ਗਏ।
ਪ੍ਰਾਗੇਵ ਚਂਡਿਕਾਂ ਦੇਵੀਂ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਾਦੀਸ਼ਾਨਤਃ ਸ੍ਥਿਤਾਮ੍
ਇਸ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ, ਚੰਡਿਕਾ ਦੇਵੀ, ਜੋ ਉਸ ਥਾਂ ਦੀ ਰੱਖਵਾਲੀ ਸੀ, ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸੀ।
ਤਤ੍ਰੈਵ ਚੋਪਵਿष੍ਟੋऽਭੂਤ੍ਤਦਾਨੀਂ ਚਂਡਿਕਾਗਣਃ
ਉਸੇ ਥਾਂ ਤੇ, ਚੰਡਿਕਾ ਦੇਵੀ ਦਾ ਸਮੂਹ ਵੀ ਬੈਠਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਪਰਂ ਨਾਸੌ ਵੇਦ ਪਾਣ੍ਡੂਨ੍ਪਾਣ੍ਡਵਾਸ੍ਤਂ ਚ ਨੋ ਵਿਦੁਃ
ਪਰ ਉਹ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ ਸੀ, ਤੇ ਪਾਂਡਵ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਛਾਣਦੇ ਸਨ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਵੈ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਦੇਵੀਮਾਸਾਦ੍ਯ ਪਾਂਡਵਾਃ
ਫਿਰ, ਉਥੇ ਜਾ ਕੇ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੇ ਦੇਵੀ ਦੇ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ ਮੱਥਾ ਟੇਕਿਆ।
ਤਤੋ ਭੀਮਃ ਕੁਣ੍ਡਮਧ੍ਯਂ ਜਲਂ ਪਾਤੁਂ ਵਿਵੇਸ਼ ਹ
ਫਿਰ ਭੀਮ ਪੱਖੀ ਵਿਚ ਪਾਣੀ ਪੀਣ ਲਈ ਕੁੰਡ ਦੇ ਵਿਚਲੇ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ ਗਿਆ।
ਉਦ੍ਧृਤ੍ਯ ਭੀਮ ਤੋਯਂ ਤ੍ਵਂ ਪਾਦੌ ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ਾਲ੍ਯ ਭੋ ਬਹਿਃ
ਭੀਮ, ਜਦ ਤੂੰ ਪਾਣੀ ਲੈ ਲਵੇਂ, ਤਾਂ ਆਪਣੇ ਪੈਰ ਬਾਹਰ ਜਾ ਕੇ ਧੋ ਲੈ।
ਏਤਦ੍ਰਾਜ੍ਞੋ ਵਚੋ ਭੀਮਸ੍ਤृषਾ ਵ੍ਯਾਕੁਲਲੋਚਨਃ
ਇਹ ਰਾਜੇ ਦਾ ਹੁਕਮ ਸੀ ਭੀਮ ਲਈ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਪਿਆਸ ਕਰਕੇ ਬੇਚੈਨ ਸਨ।
ਸ ਚ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਜਲਂ ਪਾਤੁਂ ਤਤ੍ਰੈਵ ਕृਤਨਿਸ਼੍ਚਯਃ 1.2.64.
ਉਹ ਜਦ ਪਾਣੀ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਓਥੇ ਹੀ ਪੀਣ ਦਾ ਪੱਕਾ ਮਨ ਬਣਾ ਲਿਆ।
ਯਤਃ ਪੀਤਂ ਜਲਂ ਪੁਂਸਾਮਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ਾਲ੍ਯ ਚ ਯਦ੍ਭਵੇਤ੍
ਜੋ ਪਾਣੀ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਪੈਰ ਨਾ ਧੋ ਕੇ ਪੀ ਲੈਂਦਾ ਹੈ—