ਦਦृਸ਼ੇ ਚ ਤਤਃ ਸ਼ੈਲਃ ਸ਼ਤਸ਼ृਂਗੋऽਤਿਵਿਸ੍ਤਰਃ
ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਇੱਕ ਪਹਾੜ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤਾ ਜੋ ਬਹੁਤ ਵੱਡਾ ਸੀ ਤੇ ਉਸਦੇ ਸੌ ਚੋਟੀਾਂ ਸਨ।
ਨਾਨਾਨਿਰ੍ਝਰ ਸਂਘੋषਂ ਵਵृषੇ ਸ਼ੋਣਿਤਂ ਵਹੁ
ਉਹ ਪਹਾੜ ਕਈ ਝਰਨਿਆਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਲਹੂ ਵਗਾ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਪਰ੍ਵਤੋ ਦ੍ਵਿਗੁਣੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਪਰ੍ਵਤਂ ਸਹਸਾਪ੍ਲੁਤਃ
ਉਹ ਪਹਾੜ ਆਪਣਾ ਆਕਾਰ ਦੋਹਣਾ ਕਰਕੇ ਅਚਾਨਕ ਦੂਜੇ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ।
ਤਦਾ ਵਿਸ਼ੀਰ੍ਣਃ ਸੋऽਭੂਚ੍ਚ ਪਰ੍ਵਤੋ ਭੂਮਿਮਂਡਲੇ
ਫਿਰ ਉਹ ਪਹਾੜ ਟੁੱਟ ਕੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਗਿਆ।
ਵਕ੍ਤ੍ਰੈਰ੍ਮੁਂਚਨ੍ਮਹਾਜ੍ਵਾਲਾਂ ਰੇਪਲੇਨ੍ਦ੍ਰੋऽਭ੍ਯਧਾਵਤ
ਰੇਪਲੇਂਦ੍ਰਾ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹਾਂ ਵਿਚੋਂ ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਗ ਦੀਆਂ ਲਪਟਾਂ ਕੱਢਦਾ ਹੋਇਆ ਦੌੜਿਆ।
ਵਿਧਾਯ ਤਾਦृਸ਼ਂ ਰੂਪਂ ਨਰ੍ਦਨ੍ਤਂ ਚਾਪ੍ਯਧਾਵਤ 1.2.63.
ਉਹ ਐਸਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਗੂੰਜਦਾ ਹੋਇਆ ਵੀ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ।
ਯੁਯੁਧਾਤੇ ਬਾਣਜਾਲੈਰ੍ਯਥਾ ਪ੍ਰਾਵृषਿ ਤੋਯਦੌ
ਉਹ ਤੀਰਾਂ ਦੀਆਂ ਬਰਸਾਤਾਂ ਨਾਲ ਲੜੇ, ਜਿਵੇਂ ਸਾਵਣ ਵਿੱਚ ਬਦਲ ਪਾਣੀ ਵਗਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਪਰ੍ਵਤਾਵਿਵ ਸਤ੍ਪਕ੍ਸ਼ੌ ਚਿਰਂ ਯੁਯੁਧਤੁਃ ਸ੍ਥਿਰਮ੍
ਉਹ ਦੋ ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਂਗ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਪੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਡਟ ਕੇ ਲੜਦੇ ਰਹੇ।
ਭੂਮੌ ਪ੍ਰਧਰ੍षਯਾਮਾਸ ਪ੍ਰਸृਤਂ ਚ ਮੁਮੋਚ ਹ
ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਵਿਰੋਧੀ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਪਾ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਛੱਡੀ।
ਤਦ੍ਦੂਰੇ ਰੇਪਲੇਨ੍ਦ੍ਰਾਖ੍ਯਂ ਗ੍ਰਾਮਮਦ੍ਯਾਪਿ ਵਰ੍ਤਤੇ
ਕੁਝ ਦੂਰ ਰੇਪਲੇਂਦ੍ਰਾ ਨਾਮ ਦਾ ਪਿੰਡ ਅੱਜ ਵੀ ਮੌਜੂਦ ਹੈ।
ਨਾਥਃ ਸ਼੍ਮਸ਼ਾਨਸ੍ਯਾਵਨ੍ਤ੍ਯਾ ਵਿਘ੍ਨਕृਨ੍ਨਿਹਤੋऽਭਵਤ੍
ਅਵੰਤੀ ਦੇ ਸ਼ਮਸ਼ਾਨ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਰੁਕਾਵਟ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ।
ਤਤਸ੍ਤृਤੀਯਯਾਮੇ ਚ ਪ੍ਰਤੀਚ੍ਯਾ ਦਿਸ਼ ਆਯਯੌ
ਫਿਰ, ਰਾਤ ਦੇ ਤੀਜੇ ਪਹਰ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਪੱਛਮੀ ਦਿਸ਼ਾ ਤੋਂ ਆਇਆ।
ਦੁਹਦ੍ਰੁਹਾਖ੍ਯਾਸ਼੍ਵਤਰੀ ਮੇਘਭ੍ਰष੍ਟਾ ਤਡਿਦ੍ਯਥਾ
ਦੁਹਦ੍ਰੁਹਾ ਨਾਮ ਦੀ ਖਚਰ, ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲ ਤੋਂ ਗਿਰੀ ਬਿਜਲੀ, ਆਈ।
ਉਪਸृਤ੍ਯ ਜਵਾਦ੍ਭੈਮੀ ਰੁਰੋਹ ਪ੍ਰਹਸਨ੍ਨਿਵ
ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆ ਕੇ, ਉਸ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਹੱਸ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ।
ਸ੍ਥਾਪਯਾਮਾਸ ਤਤ੍ਰੈਵ ਤਸ੍ਥੌ ਸਾ ਚਾਤਿਪੀਡਿਤਾ
ਉਸਨੇ ਉਸਨੂੰ ਉਥੇ ਹੀ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਉਹ ਬਹੁਤ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ ਉਥੇ ਰਹੀ।
ਜਗਤ੍ਯਾਮਾਸ਼ੁ ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਬਰ੍ਬਰੀਕਂ ਤਥੇਚ੍ਛਕਮ੍ 1.2.63.
ਉਸਨੇ ਬਰਬਰੀਕ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਜਲਦੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਪਾਦੌ ਚ ਵੀਰਃ ਸਂਗृਹ੍ਯ ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਭੁਵਿ ਲੀਲਯਾ
ਵੀਰ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੈਰ ਫੜ ਕੇ, ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਮੁष੍ਟਿਨਾ ਪਾਤਯਿਤ੍ਵੈਵ ਦਂਤਾਨ੍ਕਂਠਮਪੀਡਯਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਮੁੱਕਾ ਮਾਰ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦੰਦ ਤੋੜ ਦਿੱਤੇ ਤੇ ਗਲਾਂ ਨਚੋੜ ਦਿੱਤੀਆਂ।
ਏਵਂ ਸੀਕੋਤ੍ਤਰਸ੍ਥਾਨੇ ਸ੍ਮਸ਼ਾਨੈਕਪਦੋ ਦ੍ਭਵਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੱਦ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਸਮਸ਼ਾਨ 'ਚ ਇਕੱਲਾ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ ਉਹ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤਾ।
ਹਤ੍ਵਾ ਤਾਂ ਚਾਪਿ ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਪ੍ਰਤੀਚ੍ਯਾਮੇਵ ਲੀਲਯਾ
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਵੀ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤਸ੍ਤਥੈਵ ਸਂਤਸ੍ਥੌ ਬਰ੍ਬਰੀਕੋऽਭਿਰਕ੍ਸ਼ਣੇ
ਫਿਰ, ਉਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਬਰਬਰੀਕ ਨੇ ਚੌਕਸੀ ਨਾਲ ਖੜਾ ਰਹਿ ਕੇ ਰਖਿਆ ਕੀਤੀ।
ਮੁਂਡੀ ਨਗ੍ਨੋ ਮਯੂਰਾਣਾਂ ਪਿਚ੍ਛਧਾਰੀ ਮਹਾਵ੍ਰਤਃ
ਉਹ ਮੂੰਡਾ, ਨੰਗਾ, ਮੋਰਾਂ ਦੇ ਪੰਖ ਲਾਈ ਹੋਈ, ਵੱਡੇ ਵਰਤ ਨਿਭਾ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਅਹਿਂਸਾ ਪਰਮੋ ਧਰ੍ਮਸ੍ਤਦਗ੍ਨਿਰ੍ਜ੍ਵਾਲ੍ਯਤੇ ਕੁਤਃ
ਅਹਿੰਸਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਧਰਮ ਹੈ; ਫਿਰ ਇਹ ਅੱਗ ਕਿਉਂ ਜਲਾਈ ਜਾ ਰਹੀ ਹੈ?
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵੇਦਂ ਵਚਨਂ ਤਸ੍ਯ ਬਰ੍ਬਰੀਕੋऽਬ੍ਰਵੀਤ੍ਸ੍ਮਯਨ੍
ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਬਰਬਰੀਕ ਨੇ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਅਨृਤਂ ਭਾषਸੇ ਪਾਪ ਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ਾਯੋਗ੍ਯੋऽਸਿ ਦੁਰ੍ਮਤੇ
ਤੂੰ ਝੂਠ ਬੋਲਦਾ ਹੈਂ, ਪਾਪੀ; ਤੇਰਾ ਸਿੱਖਿਆ ਲਈ ਯੋਗ ਹੈਂ, ਮੰਦੇ ਮਨ ਵਾਲਿਆ।
ਦਨ੍ਤਾਨ੍ਮੁष੍ਟਿਪ੍ਰਹਾਰੈਸ਼੍ਚ ਸਮਾਹਤ੍ਯਾਭ੍ਯਪਾਤਯਤ੍ 1.2.63.
ਉਸ ਨੇ ਮੁੱਕਿਆਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦੰਦ ਤੋੜ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਡਿੱਗਾ ਦਿੱਤਾ।
ਸ ਕ੍ਸ਼ਣਾਚ੍ਚੇਤਨਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਘੋਰਦੈਤ੍ਯਵਪੁਰ੍ਧਰਃ
ਇਕ ਪਲ 'ਚ, ਹੋਸ਼ ਆ ਕੇ, ਉਹ ਡਰਾਉਣੇ ਦੈਤ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ।
ਬਹੁਪ੍ਰਭੇਤਿ ਨਗਰੀ षष੍ਟਿਯੋਜਨਮਾਯਤਾ
ਬਹੁਪ੍ਰਭਾ ਨਾਂ ਦੀ ਨਗਰ, ਸਠ ਯੋਜਨ ਲੰਬੀ ਸੀ।
ਬਰ੍ਬਰੀਕਂ ਤਤੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਨਾਦੋऽਭੂਚ੍ਚ ਪਲਾਸ਼ਿਨਾਮ੍
ਬਰਬਰੀਕ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਪਲਾਸ਼ ਦੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਵਿਚ ਚੀਕ ਪਈ।
ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਦੈਤ੍ਯਵੀਰਾਣਾਂ ਕੋਟਯੋ ਨਵ ਭੀषਣਾਃ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਨਵੇਂ ਕੋਟੀ ਭਿਆਨਕ ਦੈਤ ਵੀਰ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ।