ਤਤਃ ਕਣ੍ਠਂ ਸਮਾਸ਼੍ਲਿष੍ਯ ਤਸ੍ਯਾ ਮਤਿਮਤਾਂ ਵਰਃ
ਫਿਰ, ਗਿਆਨੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਗਲ ਨੂੰ ਲਗਾ ਲਿਆ।
ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਿਸ੍ਮਿਤਾ ਸਾ ਚ ਯਾਵਨ੍ਮੁਂਚਤਿ ਕਰ੍ਤਿਕਾਮ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਈ, ਤੇ ਜਦ ਤੱਕ ਉਸ ਨੇ ਕਾਰਤਿਕ ਨੂੰ ਛੱਡਿਆ ਨਹੀਂ,
ਪੀਡ੍ਯਮਾਨੇ ਚ ਬਲਿਨਾ ਕਂਠੇ ਤਸ੍ਯਾ ਮੁਹੁਰ੍ਮੁਹੁਃ
ਜਦ ਉਸ ਦੇ ਗਲ ਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਤਾਕਤਵਾਨ ਨੇ ਦਬਾਇਆ,
ਕ੍ਸ਼ਣਂ ਰਾਵਾਂਸ੍ਤਤੋ ਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤ੍ਰਾਹਿ ਮੁਞ੍ਚੇਤਿ ਵਕ੍ਤ੍ਯਣੁ
ਇੱਕ ਪਲ ਲਈ ਉਹ ਚੀਖੀ, ਫਿਰ ਛੱਡ ਕੇ ਕਹੀ, 'ਬਚਾ, ਛੱਡ ਦੇ!'
ਸ਼ਰਣਂ ਤੇ ਪ੍ਰਪਨ੍ਨਾਸ੍ਮਿ ਦਾਸੀ ਕਰ੍ਮਕਰੀ ਤਵ
ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਸ਼ਰਨ ਆਈ ਹਾਂ; ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਦਾਸੀ ਤੇ ਤੇਰੇ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਹਾਂ।
ਕਾਸ਼ੀਸ਼੍ਮਸ਼ਾਨਨਿਲਯਾਂ ਦੇਵਦਾਨਵਦਰ੍ਪਹਾਮ੍ 1.2.63.
ਕਾਸੀ ਦੇ ਸ਼ਮਸ਼ਾਨ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੀ, ਉਹ ਦੇਵ ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨੂੰ ਚੂਰ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਤਤਸ੍ਤਪਸ਼੍ਚਰਿष੍ਯਾਮਿ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਭਯਪ੍ਰਦਾ
ਫਿਰ ਮੈਂ ਤਪ ਕਰਾਂਗੀ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਨਿਡਰਤਾ ਦੇਣ ਵਾਲੀ।
ਯਦ੍ਯੇਤਦ੍ਵ੍ਯਤ੍ਯਯਂ ਕੁਰ੍ਯਾਂ ਭਸ੍ਮੀਭੂਯਾਂ ਤਤਃ ਕ੍ਸ਼ਣਮ੍
ਜੇ ਮੈਂ ਇਹ ਉਲੰਘਣਾ ਕਰਾਂ, ਤਾਂ ਉਸ ਪਲ ਹੀ ਰਾਖ ਹੋ ਜਾਵਾਂ।
ਮੁਮੋਚ ਸਾਪਿ ਸਂਹृष੍ਟਾ ਕृਚ੍ਛ੍ਰਾ- ਨ੍ਮੁਕ੍ਤਾ ਯਯੌ ਵਨਮ੍
ਉਹ ਵੀ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੇ ਦੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਈ ਤੇ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਚਲੀ ਗਈ।
ਤਤੋ ਮਧ੍ਯਮਰਾਤ੍ਰੌ ਚ ਗਰ੍ਜਿਤਂ ਸ਼੍ਰੂਯਤੇ ਮਹਤ੍
ਫਿਰ, ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਨੂੰ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਗੜਗੜਾਹਟ ਦਾ ਸ਼ੋਰ ਸੁਣਿਆ ਗਿਆ।
ਦਦृਸ਼ੇ ਚ ਤਤਃ ਸ਼ੈਲਃ ਸ਼ਤਸ਼ृਂਗੋऽਤਿਵਿਸ੍ਤਰਃ
ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਇੱਕ ਪਹਾੜ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤਾ ਜੋ ਬਹੁਤ ਵੱਡਾ ਸੀ ਤੇ ਉਸਦੇ ਸੌ ਚੋਟੀਾਂ ਸਨ।
ਨਾਨਾਨਿਰ੍ਝਰ ਸਂਘੋषਂ ਵਵृषੇ ਸ਼ੋਣਿਤਂ ਵਹੁ
ਉਹ ਪਹਾੜ ਕਈ ਝਰਨਿਆਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਲਹੂ ਵਗਾ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਪਰ੍ਵਤੋ ਦ੍ਵਿਗੁਣੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਪਰ੍ਵਤਂ ਸਹਸਾਪ੍ਲੁਤਃ
ਉਹ ਪਹਾੜ ਆਪਣਾ ਆਕਾਰ ਦੋਹਣਾ ਕਰਕੇ ਅਚਾਨਕ ਦੂਜੇ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ।
ਤਦਾ ਵਿਸ਼ੀਰ੍ਣਃ ਸੋऽਭੂਚ੍ਚ ਪਰ੍ਵਤੋ ਭੂਮਿਮਂਡਲੇ
ਫਿਰ ਉਹ ਪਹਾੜ ਟੁੱਟ ਕੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਗਿਆ।
ਵਕ੍ਤ੍ਰੈਰ੍ਮੁਂਚਨ੍ਮਹਾਜ੍ਵਾਲਾਂ ਰੇਪਲੇਨ੍ਦ੍ਰੋऽਭ੍ਯਧਾਵਤ
ਰੇਪਲੇਂਦ੍ਰਾ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹਾਂ ਵਿਚੋਂ ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਗ ਦੀਆਂ ਲਪਟਾਂ ਕੱਢਦਾ ਹੋਇਆ ਦੌੜਿਆ।
ਵਿਧਾਯ ਤਾਦृਸ਼ਂ ਰੂਪਂ ਨਰ੍ਦਨ੍ਤਂ ਚਾਪ੍ਯਧਾਵਤ 1.2.63.
ਉਹ ਐਸਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਗੂੰਜਦਾ ਹੋਇਆ ਵੀ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ।
ਯੁਯੁਧਾਤੇ ਬਾਣਜਾਲੈਰ੍ਯਥਾ ਪ੍ਰਾਵृषਿ ਤੋਯਦੌ
ਉਹ ਤੀਰਾਂ ਦੀਆਂ ਬਰਸਾਤਾਂ ਨਾਲ ਲੜੇ, ਜਿਵੇਂ ਸਾਵਣ ਵਿੱਚ ਬਦਲ ਪਾਣੀ ਵਗਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਪਰ੍ਵਤਾਵਿਵ ਸਤ੍ਪਕ੍ਸ਼ੌ ਚਿਰਂ ਯੁਯੁਧਤੁਃ ਸ੍ਥਿਰਮ੍
ਉਹ ਦੋ ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਂਗ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਪੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਡਟ ਕੇ ਲੜਦੇ ਰਹੇ।
ਭੂਮੌ ਪ੍ਰਧਰ੍षਯਾਮਾਸ ਪ੍ਰਸृਤਂ ਚ ਮੁਮੋਚ ਹ
ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਵਿਰੋਧੀ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਪਾ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਛੱਡੀ।
ਤਦ੍ਦੂਰੇ ਰੇਪਲੇਨ੍ਦ੍ਰਾਖ੍ਯਂ ਗ੍ਰਾਮਮਦ੍ਯਾਪਿ ਵਰ੍ਤਤੇ
ਕੁਝ ਦੂਰ ਰੇਪਲੇਂਦ੍ਰਾ ਨਾਮ ਦਾ ਪਿੰਡ ਅੱਜ ਵੀ ਮੌਜੂਦ ਹੈ।
ਨਾਥਃ ਸ਼੍ਮਸ਼ਾਨਸ੍ਯਾਵਨ੍ਤ੍ਯਾ ਵਿਘ੍ਨਕृਨ੍ਨਿਹਤੋऽਭਵਤ੍
ਅਵੰਤੀ ਦੇ ਸ਼ਮਸ਼ਾਨ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਰੁਕਾਵਟ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ।
ਤਤਸ੍ਤृਤੀਯਯਾਮੇ ਚ ਪ੍ਰਤੀਚ੍ਯਾ ਦਿਸ਼ ਆਯਯੌ
ਫਿਰ, ਰਾਤ ਦੇ ਤੀਜੇ ਪਹਰ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਪੱਛਮੀ ਦਿਸ਼ਾ ਤੋਂ ਆਇਆ।
ਦੁਹਦ੍ਰੁਹਾਖ੍ਯਾਸ਼੍ਵਤਰੀ ਮੇਘਭ੍ਰष੍ਟਾ ਤਡਿਦ੍ਯਥਾ
ਦੁਹਦ੍ਰੁਹਾ ਨਾਮ ਦੀ ਖਚਰ, ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲ ਤੋਂ ਗਿਰੀ ਬਿਜਲੀ, ਆਈ।
ਉਪਸृਤ੍ਯ ਜਵਾਦ੍ਭੈਮੀ ਰੁਰੋਹ ਪ੍ਰਹਸਨ੍ਨਿਵ
ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆ ਕੇ, ਉਸ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਹੱਸ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ।
ਸ੍ਥਾਪਯਾਮਾਸ ਤਤ੍ਰੈਵ ਤਸ੍ਥੌ ਸਾ ਚਾਤਿਪੀਡਿਤਾ
ਉਸਨੇ ਉਸਨੂੰ ਉਥੇ ਹੀ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਉਹ ਬਹੁਤ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ ਉਥੇ ਰਹੀ।
ਜਗਤ੍ਯਾਮਾਸ਼ੁ ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਬਰ੍ਬਰੀਕਂ ਤਥੇਚ੍ਛਕਮ੍ 1.2.63.
ਉਸਨੇ ਬਰਬਰੀਕ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਜਲਦੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਪਾਦੌ ਚ ਵੀਰਃ ਸਂਗृਹ੍ਯ ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਭੁਵਿ ਲੀਲਯਾ
ਵੀਰ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੈਰ ਫੜ ਕੇ, ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਮੁष੍ਟਿਨਾ ਪਾਤਯਿਤ੍ਵੈਵ ਦਂਤਾਨ੍ਕਂਠਮਪੀਡਯਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਮੁੱਕਾ ਮਾਰ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦੰਦ ਤੋੜ ਦਿੱਤੇ ਤੇ ਗਲਾਂ ਨਚੋੜ ਦਿੱਤੀਆਂ।
ਏਵਂ ਸੀਕੋਤ੍ਤਰਸ੍ਥਾਨੇ ਸ੍ਮਸ਼ਾਨੈਕਪਦੋ ਦ੍ਭਵਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੱਦ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਸਮਸ਼ਾਨ 'ਚ ਇਕੱਲਾ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ ਉਹ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤਾ।
ਹਤ੍ਵਾ ਤਾਂ ਚਾਪਿ ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਪ੍ਰਤੀਚ੍ਯਾਮੇਵ ਲੀਲਯਾ
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਵੀ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ।