ਯਸ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਣਸ਼੍ਯਤੇ ਪੁष੍ਪਂ ਗਰ੍ਭੋ ਵਾ ਪਤਤੇ ਯਦਿ ਧਾਰਯੇਤ ਇਮਾਂ ਵਿਦ੍ਯਾਮੇਭਿਰ੍ਦੋषੈਰ੍ਨ ਲਿਪ੍ਯਤੇ
ਜੇ ਉਸ ਦਾ ਫੁੱਲ ਮੁਰਝਾ ਜਾਵੇ ਜਾਂ ਗਰਭ ਝੜ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਇਹ ਗਿਆਨ ਧਾਰਣ ਕਰ ਲਵੇ; ਇਨ੍ਹਾਂ ਗਲਤੀਆਂ ਨਾਲ ਉਹ ਮੈਲ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦੀ।
ਰਣੇ ਰਾਜਕੁਲੇ ਦ੍ਯੂਤੇ ਨਿਤ੍ਯਂ ਤਸ੍ਯ ਜਯੋ ਭਵੇਤ੍
ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ, ਰਾਜ ਦਰਬਾਰ ਵਿੱਚ, ਜਾਂ ਜੂਏ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਜਿੱਤ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਗੁਲ੍ਮਸ਼ੂਲਾਕ੍ਸ਼ਿਰੋਗਾਣਾਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਨਾਸ਼ਕਰੀ ਤਥਾ
ਇਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਗਠ, ਪੇਟ ਦਰਦ ਅਤੇ ਅੱਖਾਂ ਦੀਆਂ ਬਿਮਾਰੀਆਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਇਤੀਮਾਂ ਸਾਧਯਾਮਾਸ ਵੈष੍ਣਵੀਮਪਰਾ ਜਿਤਾਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਸ ਨੇ ਵੈਸ਼ਣਵੀ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ ਇਹ ਸਾਧਨਾ ਪੂਰੀ ਕੀਤੀ।
ਯ ਇਮਾਂ ਪਠਤੇ ਨਿਤ੍ਯਂ ਸਾਧਨੇਨ ਵਿਨਾਪਿ ਚ
ਜੋ ਕੋਈ ਇਹ ਪਾਠ ਰੋਜ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਸਾਧਨਾ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਵੀ,
ਜੁਹ੍ਵਤੋ ਮਂਤ੍ਰਮੁਖ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਬਲਾਤਿਬਲਸਂਜ੍ਞਕੈਃ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਬਲ ਅਤੇ ਅਤਿ-ਬਲ ਨਾਮ ਦੇ ਮੁੱਖ ਮੰਤਰਾਂ ਨਾਲ ਹਵਨ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ,
ਯਾਮੇ ਤੁ ਪ੍ਰਥਮੇ ਯਾਤੇ ਕਾਚਿਨ੍ਨਾਰੀ ਸਮਾਯਯੌ
ਰਾਤ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਪਹਰ ਲੰਘਣ 'ਤੇ, ਇੱਕ ਔਰਤ ਆਈ।
ਦਾਰੁਣਾਕ੍ਸ਼ੀ ਸ਼ੁਕ੍ਲਦਨ੍ਤੀ ਭਯਸ੍ਯਾਪਿ ਭਯਂਕਰੀ
ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਦੰਦ ਚਿੱਟੇ ਸਨ, ਉਹ ਡਰ ਨੂੰ ਵੀ ਡਰਾਉਣ ਵਾਲੀ ਸੀ।
ਤਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚੁਕ੍ਸ਼ੁਭੇ ਸਦ੍ਯੋ ਵਿਜਯੋ ਭੀਤਿਮਾਨਿਵ
ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਵਿਜਯਾ ਤੁਰੰਤ ਘਬਰਾਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਡਰ ਗਿਆ ਹੋਵੇ।
ਤਤਃ ਕਣ੍ਠਂ ਸਮਾਸ਼੍ਲਿष੍ਯ ਤਸ੍ਯਾ ਮਤਿਮਤਾਂ ਵਰਃ
ਫਿਰ, ਗਿਆਨੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਗਲ ਨੂੰ ਲਗਾ ਲਿਆ।
ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਿਸ੍ਮਿਤਾ ਸਾ ਚ ਯਾਵਨ੍ਮੁਂਚਤਿ ਕਰ੍ਤਿਕਾਮ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਈ, ਤੇ ਜਦ ਤੱਕ ਉਸ ਨੇ ਕਾਰਤਿਕ ਨੂੰ ਛੱਡਿਆ ਨਹੀਂ,
ਪੀਡ੍ਯਮਾਨੇ ਚ ਬਲਿਨਾ ਕਂਠੇ ਤਸ੍ਯਾ ਮੁਹੁਰ੍ਮੁਹੁਃ
ਜਦ ਉਸ ਦੇ ਗਲ ਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਤਾਕਤਵਾਨ ਨੇ ਦਬਾਇਆ,
ਕ੍ਸ਼ਣਂ ਰਾਵਾਂਸ੍ਤਤੋ ਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤ੍ਰਾਹਿ ਮੁਞ੍ਚੇਤਿ ਵਕ੍ਤ੍ਯਣੁ
ਇੱਕ ਪਲ ਲਈ ਉਹ ਚੀਖੀ, ਫਿਰ ਛੱਡ ਕੇ ਕਹੀ, 'ਬਚਾ, ਛੱਡ ਦੇ!'
ਸ਼ਰਣਂ ਤੇ ਪ੍ਰਪਨ੍ਨਾਸ੍ਮਿ ਦਾਸੀ ਕਰ੍ਮਕਰੀ ਤਵ
ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਸ਼ਰਨ ਆਈ ਹਾਂ; ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਦਾਸੀ ਤੇ ਤੇਰੇ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਹਾਂ।
ਕਾਸ਼ੀਸ਼੍ਮਸ਼ਾਨਨਿਲਯਾਂ ਦੇਵਦਾਨਵਦਰ੍ਪਹਾਮ੍ 1.2.63.
ਕਾਸੀ ਦੇ ਸ਼ਮਸ਼ਾਨ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੀ, ਉਹ ਦੇਵ ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨੂੰ ਚੂਰ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਤਤਸ੍ਤਪਸ਼੍ਚਰਿष੍ਯਾਮਿ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਭਯਪ੍ਰਦਾ
ਫਿਰ ਮੈਂ ਤਪ ਕਰਾਂਗੀ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਨਿਡਰਤਾ ਦੇਣ ਵਾਲੀ।
ਯਦ੍ਯੇਤਦ੍ਵ੍ਯਤ੍ਯਯਂ ਕੁਰ੍ਯਾਂ ਭਸ੍ਮੀਭੂਯਾਂ ਤਤਃ ਕ੍ਸ਼ਣਮ੍
ਜੇ ਮੈਂ ਇਹ ਉਲੰਘਣਾ ਕਰਾਂ, ਤਾਂ ਉਸ ਪਲ ਹੀ ਰਾਖ ਹੋ ਜਾਵਾਂ।
ਮੁਮੋਚ ਸਾਪਿ ਸਂਹृष੍ਟਾ ਕृਚ੍ਛ੍ਰਾ- ਨ੍ਮੁਕ੍ਤਾ ਯਯੌ ਵਨਮ੍
ਉਹ ਵੀ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੇ ਦੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਈ ਤੇ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਚਲੀ ਗਈ।
ਤਤੋ ਮਧ੍ਯਮਰਾਤ੍ਰੌ ਚ ਗਰ੍ਜਿਤਂ ਸ਼੍ਰੂਯਤੇ ਮਹਤ੍
ਫਿਰ, ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਨੂੰ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਗੜਗੜਾਹਟ ਦਾ ਸ਼ੋਰ ਸੁਣਿਆ ਗਿਆ।
ਦਦृਸ਼ੇ ਚ ਤਤਃ ਸ਼ੈਲਃ ਸ਼ਤਸ਼ृਂਗੋऽਤਿਵਿਸ੍ਤਰਃ
ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਇੱਕ ਪਹਾੜ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤਾ ਜੋ ਬਹੁਤ ਵੱਡਾ ਸੀ ਤੇ ਉਸਦੇ ਸੌ ਚੋਟੀਾਂ ਸਨ।
ਨਾਨਾਨਿਰ੍ਝਰ ਸਂਘੋषਂ ਵਵृषੇ ਸ਼ੋਣਿਤਂ ਵਹੁ
ਉਹ ਪਹਾੜ ਕਈ ਝਰਨਿਆਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਲਹੂ ਵਗਾ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਪਰ੍ਵਤੋ ਦ੍ਵਿਗੁਣੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਪਰ੍ਵਤਂ ਸਹਸਾਪ੍ਲੁਤਃ
ਉਹ ਪਹਾੜ ਆਪਣਾ ਆਕਾਰ ਦੋਹਣਾ ਕਰਕੇ ਅਚਾਨਕ ਦੂਜੇ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ।
ਤਦਾ ਵਿਸ਼ੀਰ੍ਣਃ ਸੋऽਭੂਚ੍ਚ ਪਰ੍ਵਤੋ ਭੂਮਿਮਂਡਲੇ
ਫਿਰ ਉਹ ਪਹਾੜ ਟੁੱਟ ਕੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਗਿਆ।
ਵਕ੍ਤ੍ਰੈਰ੍ਮੁਂਚਨ੍ਮਹਾਜ੍ਵਾਲਾਂ ਰੇਪਲੇਨ੍ਦ੍ਰੋऽਭ੍ਯਧਾਵਤ
ਰੇਪਲੇਂਦ੍ਰਾ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹਾਂ ਵਿਚੋਂ ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਗ ਦੀਆਂ ਲਪਟਾਂ ਕੱਢਦਾ ਹੋਇਆ ਦੌੜਿਆ।
ਵਿਧਾਯ ਤਾਦृਸ਼ਂ ਰੂਪਂ ਨਰ੍ਦਨ੍ਤਂ ਚਾਪ੍ਯਧਾਵਤ 1.2.63.
ਉਹ ਐਸਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਗੂੰਜਦਾ ਹੋਇਆ ਵੀ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ।
ਯੁਯੁਧਾਤੇ ਬਾਣਜਾਲੈਰ੍ਯਥਾ ਪ੍ਰਾਵृषਿ ਤੋਯਦੌ
ਉਹ ਤੀਰਾਂ ਦੀਆਂ ਬਰਸਾਤਾਂ ਨਾਲ ਲੜੇ, ਜਿਵੇਂ ਸਾਵਣ ਵਿੱਚ ਬਦਲ ਪਾਣੀ ਵਗਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਪਰ੍ਵਤਾਵਿਵ ਸਤ੍ਪਕ੍ਸ਼ੌ ਚਿਰਂ ਯੁਯੁਧਤੁਃ ਸ੍ਥਿਰਮ੍
ਉਹ ਦੋ ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਂਗ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਪੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਡਟ ਕੇ ਲੜਦੇ ਰਹੇ।
ਭੂਮੌ ਪ੍ਰਧਰ੍षਯਾਮਾਸ ਪ੍ਰਸृਤਂ ਚ ਮੁਮੋਚ ਹ
ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਵਿਰੋਧੀ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਪਾ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਛੱਡੀ।
ਤਦ੍ਦੂਰੇ ਰੇਪਲੇਨ੍ਦ੍ਰਾਖ੍ਯਂ ਗ੍ਰਾਮਮਦ੍ਯਾਪਿ ਵਰ੍ਤਤੇ
ਕੁਝ ਦੂਰ ਰੇਪਲੇਂਦ੍ਰਾ ਨਾਮ ਦਾ ਪਿੰਡ ਅੱਜ ਵੀ ਮੌਜੂਦ ਹੈ।
ਤਦ੍ਯਥਾ ।। ਹਨ ੨ ਕਾਲਿ ਸਰ ੨ ਕਾਲਿ ਸਰ ੨ ਗੌਰਿ ਧਮ ੨ ਗੌਰਿ ਧਮ ੨ ਵਿਦ੍ਯੇ ਆਲੇ ਤਾਲੇ ਮਾਲੇ ਗਂਧੇ ਵਧੇ ਪਚ ੨ ਵਿਦ੍ਯੇ ਨਾਸ਼ਯ ਪਾਪਂ ਹਨ੍ ਦੁਃਸ੍ਵਪ੍ਨਂ ਵਿਨਾਸ਼ਯ ਕष੍ਟਨਾਸ਼ਿਨਿ ਰਜਨਿ ਸਂਧ੍ਯੇ ਦੁਂਦੁਭਿਨਾਦੇ ਮਾਨਸਵੇਗੇ ਸ਼ਂਖਿਨਿ ਚਕ੍ਰਿਣਿ ਵਜ੍ਰਿਣਿ ਸ਼ੂਲਿਨਿ ਅਪਮृਤ੍ਯੁਵਿਨਾਸ਼ਿਨਿ ਵਿਸ਼੍ਵੇਸ਼੍ਵਰਿ ਦ੍ਰਵਿਡਿ ਦ੍ਰਾਵਿਡਿ ਕੇਸ਼ਵਦਯਿਤੇ ਪਸ਼ੁਪਤਿਮਹਿਤੇ ਦੁਰ੍ਦ੍ਦਮਦਮਿਨਿ ਸ਼ਰ੍ਵਰਿ ਕਿਰਾਤਿ ਮਾਤਂਗਿ ੴਹ੍ਰਾਁਹ੍ਰਁਹ੍ਰਁਹ੍ਰਁਕ੍ਰਾਁਕ੍ਰਁਕ੍ਰਁਕ੍ਰਁਤ੍ਵਰ ੨ ਯੇ ਮਾਂ ਦ੍ਵਿषਤਿ ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਂ ਪਰੋਕ੍ਸ਼ਂ ਵਾ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਦਮ ੨ ਮਰ੍ਦ੍ਦ ੨ ਤਾਪਯ ੨ ਪਾਤਯ ੨ ਸ਼ੋषਯ ੨ ਉਤ੍ਸਾਦਯ ੨ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਿ ਮਾਹੇਸ਼੍ਵਰਿ ਵਾਰਾਹਿ ਵਿਨਾਯਕਿ ਐਂਦ੍ਰਿ ਆਗ੍ਨੇਯਿ ਚਾਮੁਂਡੇ ਵਾਰੁਣਿ ਪ੍ਰਚਂਡਵਿਦ੍ਯੋਤੇ ਇਂਦੋਪੇਂਦ੍ਰਭਗਿਨਿ ਵਿਜਯੇ ਸ਼ਾਂਤਿਸ੍ਵਸ੍ਤਿਪੁष੍ਟਿਵਿਵਰ੍ਧਿਨਿ ਕਾਮਾਂਕੁਸ਼ੇ ਕਾਮਦੁਧੇ ਸਰ੍ਵਕਾਮਵਰਪ੍ਰਦੇ ਸਰ੍ਵਭੂਤੇषੁ ਵਾਸਿਨਿ ਪ੍ਰਤਿ ਵਿਦ੍ਯਾਂ ਕੁਰੁ ੨ ਆਕਰ੍षਿਣਿ ਵੇਸ਼ਿਨਿ ਜ੍ਵਾਲਾਮਾਲਿਨਿ ਰਮਣਿ ਰਾਮਣਿ ਧਰਣਿ ਧਾਰਿਣਿ ਮਾਨੋਨ੍ਮਾਨਿਨਿ ਰਕ੍ਸ਼ ੨ ਵਾਯਵ੍ਯੇ ਜ੍ਵਾਲਾਮਾਲਿਨਿ ਤਾਪਨਿ ਸ਼ੋषਣਿ ਨੀਲਪਤਾਕਿਨਿ ਮਹਾਗੌਰਿ ਮਹਾਸ਼੍ਰਯੇ ਮਹਾਮਯੂਰਿ ਆਦਿਤ੍ਯਰਸ਼੍ਮਿ ਜਾਹ੍ਨਵਿ ਯਮਧਂਟੇ ਕਿਣਿ ੨ ਚਿਂਤਾਮਣਿ ਸੁਰਭਿ ਸੁਰੋਤ੍ਪਨ੍ਨੇ ਕਾਮਦੁਘੇ ਯਥਾ ਮਨੀषਿਤਂ ਕਾਰ੍ਯਂ ਤਨ੍ਮਮ ਸਿਧ੍ਯਤੁ ਸ੍ਵਾਹਾ ੴਸ੍ਵਾਹਾ ੴਭੂਃ ਸ੍ਵਾਹਾ ੴਭੁਵਃ ਸ੍ਵਾਹਾ ੴਸ੍ਵਃ ਸ੍ਵਾਹਾ ੴਭੂਰ੍ਭੁਵਃਸ੍ਵਃਸ੍ਵਾਹਾ ਯਤ੍ਰੈਵਾਗਤਂ ਪਾਪਂ ਤਤ੍ਰੈਵ ਪ੍ਰਤਿਗਚ੍ਛਤੁ ਸ੍ਵਾਹਾ ੴਬਲੇ ਮਹਾਬਲੇ ਉਾਸਿਦ੍ਧਸਾਧਿਨਿ ਸ੍ਵਾਹਾ ।। 1.2.62.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ: ਹਣ ਹਣ ਕਾਲੀ ਸਰ ਸਰ ਕਾਲੀ ਸਰ ਸਰ ਗੌਰੀ ਧਮ ਧਮ ਗੌਰੀ ਧਮ ਧਮ ਵਿਦਿਆ ਆਲੇ ਤਾਲੇ ਮਾਲੇ ਗੰਧੇ ਵਧੇ ਪਚ ਪਚ ਵਿਦਿਆ, ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰ, ਮੰਦੇ ਸੁਪਨੇ ਮਾਰ, ਦੁੱਖ ਨਾਸ ਕਰ, ਰਾਤ, ਸੰਧਿਆ, ਡੰਢੋਰਾ, ਮਨ ਦੀ ਤੀਬਰਤਾ, ਸ਼ੰਖ ਵਾਲੀ, ਚੱਕਰ ਵਾਲੀ, ਵਜਰ ਵਾਲੀ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਵਾਲੀ, ਅਕਾਲ ਮੌਤ ਨਾਸ ਕਰ, ਵਿਸ਼ਵ ਦੀ ਮਾਲਕ, ਦ੍ਰਾਵਿੜੀ, ਕੇਸ਼ਵ ਦੀ ਪਿਆਰੀ, ਪਸ਼ੁਪਤੀ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ, ਜੰਗਲੀ, ਰਾਤ, ਸ਼ਿਕਾਰੀ, ਮਾਤੰਗੀ, ਓਂ ਹ੍ਰਾ ਹ੍ਰਾ ਹ੍ਰਾ ਹ੍ਰਾ ਕ੍ਰਾ ਕ੍ਰਾ ਕ੍ਰਾ ਕ੍ਰਾ ਜਲਦੀ ਜਲਦੀ, ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਦੁਸ਼ਮਣੀ ਕਰਦੇ ਨੇ, ਖੁਲ੍ਹੇ ਜਾਂ ਲੁਕਵੇ, ਸਭ ਨੂੰ ਕੁਚਲ, ਪੀਸ, ਸਾੜ, ਥੱਲੇ ਸੁੱਟ, ਸੁਕਾ, ਕੱਢ, ਬ੍ਰਹਮਾਣੀ, ਮਹੇਸ਼ਵਰੀ, ਵਾਰਾਹੀ, ਵਿਨਾਇਕੀ, ਇੰਦ੍ਰੀ, ਅਗਨੀ, ਚਾਮੁੰਡਾ, ਵਾਰੁਣੀ, ਤੀਬਰ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ, ਇੰਦ੍ਰ ਦੀ ਭੈਣ, ਜਿੱਤ ਵਾਲੀ, ਸ਼ਾਂਤੀ, ਸੁਖ, ਪੋਸ਼ਣ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲੀ, ਇੱਛਾ ਰੱਖਣ ਵਾਲੀ, ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲੀ, ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਦੇਣ ਵਾਲੀ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲੀ, ਹਰ ਥਾਂ ਵਿਦਿਆ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰ, ਆਕਰਸ਼ਣ, ਸਜਾਵਟ, ਅੱਗ ਵਾਲੀ ਮਾਲਾ, ਰਮਣੀ, ਰਾਮਣੀ, ਧਰਤੀ ਧਾਰਣ ਵਾਲੀ, ਗਰਵ ਵਾਲੀ, ਰੱਖਿਆ ਕਰ, ਪਵਨ ਵਾਲੀ, ਅੱਗ ਵਾਲੀ ਮਾਲਾ, ਤਾਪਣੀ, ਸੁਕਾਉਣੀ, ਨੀਲ ਝੰਡਾ ਵਾਲੀ, ਮਹਾ ਗੌਰੀ, ਮਹਾ ਆਸਰਾ, ਮਹਾ ਮਯੂਰੀ, ਸੂਰਜ ਦੀ ਕਿਰਣ, ਜਾਹਨਵੀ, ਯਮ ਦੇ ਦਰਵਾਜੇ ਤੇ, ਰਤਨ, ਚਿੰਤਾਮਣੀ, ਸੁਭ, ਦੇਵਾਂ ਦੀ ਪੈਦਾ ਹੋਈ, ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲੀ, ਜਿਵੇਂ ਚਾਹੀਦਾ ਕੰਮ, ਉਹ ਮੇਰਾ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਸਵਾਹਾ, ਓਂ ਸਵਾਹਾ, ਓਂ ਭੂਹ ਸਵਾਹਾ, ਓਂ ਭੁਵਹ ਸਵਾਹਾ, ਓਂ ਸਵਹ ਸਵਾਹਾ, ਓਂ ਭੂਭੁਵਹਸਵਹ ਸਵਾਹਾ, ਜਿੱਥੇ ਪਾਪ ਆਇਆ, ਓਥੇ ਹੀ ਵਾਪਸ ਜਾਵੇ, ਸਵਾਹਾ, ਓਂ ਬਲੇ, ਮਹਾ ਬਲੇ, ਉੱਤਮ ਸਾਧਕ, ਸਵਾਹਾ।