ਤਤ੍ਰ ਤ੍ਰਿਭੁਵਨੇ ਯਾਸ਼੍ਚ ਸਂਤਿ ਦੇਵ੍ਯਃ ਪृਥਗ੍ਵਿਧਾਃ
ਉਹਨਾਂ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਦੇਵੀਆਂ ਹਨ।
ਚਤਸ੍ਰਸ੍ਤਸ੍ਯ ਦਿਗ੍ਦੇਵ੍ਯੋ ਨਵ ਦੁਰ੍ਗਾਸ਼੍ਚ ਸਂਤਿ ਯਾਃ
ਚਾਰ ਦਿਸਾਵਾਂ ਦੀਆਂ ਰੱਖਵਾਲੀ ਦੇਵੀਆਂ ਹਨ ਅਤੇ ਨੌਂ ਦੁਰਗਾ ਦੀਆਂ ਰੂਪਾਂ ਵੀ ਹਨ।
ਨਿਤ੍ਯਂ ਪੂਜਯ ਤਾਃ ਪੁਤ੍ਰ ਪੁष੍ਪਧੂਪਵਿਲੇਪਨੈਃ 1.2.61.
ਪੁੱਤਰ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਫੁੱਲ, ਧੂਪ ਤੇ ਲੇਪ ਨਾਲ ਪੂਜਿਆ ਕਰ।
ਤੁष੍ਟਾਸੁ ਦੇਵੀषੁ ਬਲਂ ਧਨਂ ਚ ਕੀਰ੍ਤਿਸ਼੍ਚ ਪੁਤ੍ਰਾਃ ਸੁਭਗਾਸ਼੍ਚ ਦਾਰਾਃ
ਜਦੋਂ ਦੇਵੀਆਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਤਾਕਤ, ਧਨ, ਇਜ਼ਤ, ਪੁੱਤਰ ਅਤੇ ਸੁਭਾਗਨ ਪਤਨੀਆਂ ਮਿਲਦੀਆਂ ਹਨ।
ਘਟੋਤ੍ਕਚਾਰ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਤੇ ਦृਢਂ ਸੁਹृਦਯੋ ਹ੍ਯਸੌ
ਘਟੋਤਕਚ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਤੇਰਾ ਹੀ ਹੈ, ਉਹ ਪੱਕੇ ਮਨ ਵਾਲਾ ਤੇ ਚੰਗਾ ਦਿਲ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸੁਹृਦਯੇਤ੍ਯੇਵਂ ਦਤ੍ਤਂ ਨਾਮ ਮਯਾ ਦ੍ਵਿਕਮ੍
ਇਸ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ 'ਸੁਹਿਰਦਯ' ਨਾਂ ਦੋ ਵਾਰੀ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।
ਗੁਪ੍ਤਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਾਯ ਭਗਵਾਨ੍ਬਰ੍ਬਰੀਕਂ ਸਮਾਦਿਸ਼ਤ੍
ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਗੁਪਤ ਖੇਤਰ ਲਈ ਬਰਬਰੀਕ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ।
ਅਨੁਜ੍ਞਾਪ੍ਯ ਚ ਤਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਗੁਪ੍ਤਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਂ ਸਮਾਵ੍ਰਜਤ੍
ਉਹ ਸਭ ਨੂੰ ਆਗਿਆ ਦੇ ਕੇ, ਗੁਪਤ ਖੇਤਰ ਵੱਲ ਚਲਿਆ ਗਿਆ।
ਸ੍ਮਰਨ੍ਪੁਤ੍ਰਗੁਣਾਨ੍ਪਤ੍ਨ੍ਯਾ ਸ੍ਵਰਾਜ੍ਯਂ ਸਮਪਾਲਯਤ੍
ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਗੁਣ ਯਾਦ ਕਰਦਿਆਂ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਰਾਜ ਸੰਭਾਲਿਆ।
ਤ੍ਰਿਕਾਲਂ ਪੂਜਯਾਮਾਸ ਦੇਵੀਃ ਕਰ੍ਮਸਮਾਧਿਭਿਃ
ਉਸ ਨੇ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਦਿਨ ਵਿੱਚ ਦੇਵੀਆਂ ਨੂੰ ਭਗਤੀ ਤੇ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਪੂਜਿਆ।
ਤਸ੍ਯਾਰਾਧਯਤੋ ਦੇਵ੍ਯਸ੍ਤੁਤੁषੁਰ੍ਹਾਯਨੈਸ੍ਤ੍ਰਿਭਿਃ
ਜਦ ਉਹ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ, ਤਿੰਨ ਸਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਦੇਵੀਆਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਈਆਂ।
ਬਲਂ ਯਤ੍ਤ੍ਰਿषੁ ਲੋਕੇषੁ ਕਸ੍ਯਚਿਨ੍ਨਾਸ੍ਤਿ ਦੁਰ੍ਲਭਮ੍
ਉਹ ਤਾਕਤ ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਕਿਸੇ ਲਈ ਵੀ ਮਿਲਣੀ ਔਖੀ ਹੈ,
ਸਂਗਤ੍ਯਾ ਵਿਜਯਸ੍ਯ ਤ੍ਵਂ ਭੂਯਃ ਸ਼੍ਰੇਯੋ ਹ੍ਯਵਾਪ੍ਸ੍ਯਸਿ 1.2.61.
ਵਿਜੈ ਨਾਲ ਸੰਗਤ ਕਰਕੇ, ਤੂੰ ਹੋਰ ਵਧੀਆ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠਤਾ ਹਾਸਲ ਕਰੇਗਾ।
ਆਜਗਾਮਾਥ ਵਿਜਯੋ ਨਾਮ੍ਨਾ ਮਾਗਧਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਃ
ਫਿਰ ਮਗਧ ਤੋਂ 'ਵਿਜੈ' ਨਾਂ ਦਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਆਇਆ।
ਕਾਸ਼੍ਯਾਂ ਵਿਦ੍ਯਾਬਲਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਸਾਧਨਾਰ੍ਥਮੁਪਾਯਯੌ
ਕਾਸੀ ਵਿੱਚ ਗਿਆਨ ਦੀ ਤਾਕਤ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਸਾਧਨਾ ਲਈ ਆਇਆ।
ਆਰਾਧਯਾਮਾਸ ਚਿਰਂ ਦੇਵੀਰ੍ਵਿਦ੍ਯਾਫਲਾਪ੍ਤਯੇ
ਉਸ ਨੇ ਗਿਆਨ ਦੇ ਫਲ ਲਈ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਦੇਵੀਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ।
ਵਿਦ੍ਯਾਂ ਸਾਧਯ ਤ੍ਵਂ ਸਾਧੋ ਸਿਦ੍ਧਮਾਤੁਃ ਪੁਰੋਂऽਗਣੇ
ਸਾਧੂ, ਤੂੰ ਸਿੱਧ ਮਾਤਾ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ।
ਤਤਸ੍ਤਦ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਿਜਯਃ ਸ੍ਵਪ੍ਨਮਧ੍ਯਤਃ
ਫਿਰ ਉਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਿਜੈ ਨੇ ਸੁਪਨੇ ਵਿਚ—
ਸੋऽਪਿ ਦੇਵੀਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮੇਨੇ ਸਾਹਾਯ੍ਯਕਾਰਣਮ੍
ਉਹ ਵੀ ਦੇਵੀ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮਦਦ ਦੀ ਪੂਕਾਰ ਸਮਝਿਆ।
ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾਭ੍ਯਰ੍ਚ੍ਯੈਵ ਲਿਂਗਾਨਿ ਦੇਵੀਸ਼੍ਚੈਵਾਰ੍ਚਯਤ੍ਪृਥਕ੍
ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਲਿੰਗਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਤੇ ਫਿਰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦੇਵੀਆਂ ਦੀ ਵੀ ਅਰਾਧਨਾ ਕੀਤੀ।
ਪ੍ਰਥਮਾਯਾਂ ਤਤੋ ਰਾਤ੍ਰੌ ਯਯੌ ਸਿਦ੍ਧਾਂਬਿਕਾਪੁਰਃ
ਫਿਰ ਪਹਿਲੀ ਰਾਤ ਨੂੰ, ਉਹ ਸਿੱਧਾਂਬਿਕਾਪੁਰ ਵੱਲ ਚਲਿਆ।
ਅष੍ਟਦਿਕ੍ਸ਼੍ਵष੍ਟਕੀਲਾਂਸ਼੍ਚ ਨਿਖਨ੍ਯੈਵ ਸਸੂਤ੍ਰਕਾਨ੍
ਉਸ ਨੇ ਅਠ ਦਿਸਾਵਾਂ ਵਿੱਚ, ਰੱਸੀਆਂ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹੀਆਂ ਅਠ ਕੀਲਾਂ ਜਮੀਨ ਵਿੱਚ ਗਾੜੀਆਂ।
ਸ਼ਿਖਾਮਾਬਦ੍ਧ੍ਯ ਦਿਗ੍ਬਂਧਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਰੇਭੇ ਤਤੋ ਵਿਧਿਮ੍ 1.2.61.
ਚੋਟੀ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ ਤੇ ਦਿਸਾਵਾਂ ਦਾ ਬੰਨ੍ਹ ਕਰ ਕੇ, ਉਹ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ।
ਸਮਰ੍ਪ੍ਯ ਚ ਤਤਃ ਖਡ੍ਗਂ ਖਾਦਿਰਂ ਮਂਤ੍ਰਤੇਜਿਤਮ੍
ਮੰਤਰ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਖਾਦਿਰ ਦੀ ਤਲਵਾਰ ਸੰਸਕਾਰ ਕਰ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕੀਤਾ।
ਸ਼ੁਚਿਰ੍ਵਿਨਿਦ੍ਰਃ ਸਂਤਿष੍ਠ ਸ੍ਤਵਂ ਦੇਵ੍ਯਾਃ ਸਮੁਦ੍ਗਿਰਨ੍
ਸ਼ੁੱਧ ਤੇ ਬਿਨਾ ਨੀਂਦ ਦੇ, ਉਹ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ ਦੇਵੀ ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਉਚਾਰਨ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤੇ ਸਂਸ੍ਥਿਤੇ ਤਤ੍ਰ ਬਰ੍ਬਰੀਕੇ ਮਹਾਬਲੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਦ ਉਹ ਵਿਧੀ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ, ਮਹਾਬਲੀ ਬਰਬਰੀਕਾ ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸੀ।
ਤਤਃ ਸੁਖਾਸਨੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਗੁਂਗੁਰੁਭ੍ਯੋ ਨਮਃ ਇਤਿ ਤਤੋ ਗਣੇਸ਼੍ਵਰਵਿਧਾਨਮਾਰਬ੍ਧਵਾਨ੍
ਫਿਰ ਆਰਾਮਦਾਇਕ ਅਸਨ ਤੇ ਬੈਠ ਕੇ, ਗੁੰਗੁਰੂਆਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਨੇ ਗਣੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਵਿਧੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ।
ਅਥਾਤਃ ਸਂਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਮਂਤ੍ਰਂ ਗਣਪਤੇਃ ਪਰਮ੍
ਹੁਣ ਮੈਂ ਗਣਪਤੀ ਦਾ ਸਰਵੋਤਮ ਮੰਤਰ ਦੱਸਣ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਸਰ੍ਵਕਾਰ੍ਯਕਰਂ ਸ੍ਵਲ੍ਪਂ ਮਹਾਰ੍ਥਂ ਸਰ੍ਵਸਿਦ੍ਧਿਦਮ੍
ਇਹ ਛੋਟਾ ਹੈ, ਪਰ ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਸਿਰੇ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦਾ, ਵੱਡੀ ਮਹੱਤਤਾ ਵਾਲਾ ਹੈ ਤੇ ਸਭ ਸਿਧੀਆਂ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ੴਗਾਂਗੀਂਗੂਂਗੈਂਗੌਂਗਃ ਸਪ੍ਤਾਕ੍ਸ਼ਰੋऽਯਂ ਮਹਾਮਂਤ੍ਰਃ ਸਾਧ ਕਸ੍ਯ ਪੂਰ੍ਵਂ ਤਿਲਕਕਰਣਮ੍ ਇਤਿ ਤਿਲਕਸ੍ਯੋਪਰਿ ਅਕ੍ਸ਼ਤਾਨ੍ਦਦ੍ਯਾਤ੍ ਅਨੇਨ ਮਨ੍ਤ੍ਰੇਣ ਇਤਿ ਤਿਲਕਮਂਤ੍ਰਃ ਅਨੇਨ ਮਂਤ੍ਰੇਣ ਗਣੇਸ਼ਾਯ ਪੁष੍ਪਾਂਜਲਿਤ੍ਰਯਂ ਦਦ੍ਯਾਤ੍ ਅਤ ਊਰ੍ਧ੍ਵਂ ਮੂਲਮਨ੍ਤ੍ਰੇਣ ਜਪਂ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ ੴ ਗਾਂ ਗਣਪਤਯੇ ਸ੍ਵਾਹੇਤਿ ਮਨ੍ਤ੍ਰੇਣ ਗੁਗ੍ਗੁਲਗੁਟਿਕਾਭਿਰ੍ਹੋਮਂ ਵਿਦਧ੍ਯਾਦ੍ਵਿਨਿਯੋਗਂ ਚੇਤਿ ਗਾਣੇਸ਼੍ਵਰੋ ਤਾ?ਕਲ੍ਪਃ ਸਰ੍ਵਵਿਘ੍ਨਾਨਿ ਨਸ਼੍ਯਂਤਿ ਮਨੋਭੀष੍ਟਂ ਚ ਸਿਧ੍ਯਤਿ
ਓਂ ਗਾਂ ਗੀਂ ਗੂੰ ਗੈਂ ਗੌਂ ਗਹ—ਇਹ ਸੱਤ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲਾ ਮਹਾ-ਮੰਤਰ, ਪਹਿਲਾਂ 'ਸਾਧ ਕਸਿਆ' ਤੇ ਤਿਲਕ ਬਣਾਉਣਾ; ਤਿਲਕ ਉੱਤੇ ਇਸ ਮੰਤਰ ਨਾਲ ਅਖੰਡ ਚਾਵਲ ਰੱਖੋ—ਇਹ ਤਿਲਕ-ਮੰਤਰ ਹੈ। ਇਸ ਮੰਤਰ ਨਾਲ ਗਣੇਸ਼ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਅੰਜਲੀ ਚੜ੍ਹਾਓ। ਫਿਰ ਮੂਲ ਮੰਤਰ ਦਾ ਜਪ ਕਰੋ। 'ਓਂ ਗਾਂ ਗਣਪਤਏ ਸਵਾਹਾ' ਮੰਤਰ ਨਾਲ ਗੁਗਗਲ ਦੀਆਂ ਗੁਟੀਆਂ ਨਾਲ ਹੋਮ ਕਰੋ ਤੇ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਸਮਰਪਣ ਕਰੋ। ਇਹ ਗਣੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਵਿਧੀ ਹੈ। ਸਾਰੇ ਵਘਨ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਮਨ-ਚਾਹੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।