ਚਂਦ੍ਰਬਿਂਬਨਿਭਂ ਕਾਰ੍ਯ੍ਯਂ ਮਂਡਲਂ ਸ਼ੁਭਤਂਡੁਲੈਃ
ਚੰਦ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਵਰਗਾ ਮੰਡਲ, ਚੰਗੇ ਚਾਵਲਾਂ ਨਾਲ ਬਣਾਇਆ ਜਾਵੇ।
ਚਤੁਰਸ੍ਰੇषੁ ਸਂਪੂਰ੍ਣਾਨ੍ਕਲਸ਼ਾਨ੍ਸ੍ਥਾਪਯੇਦ੍ਬਹਿਃ
ਚਾਰ ਕੋਣਾਂ 'ਤੇ, ਪੂਰੇ ਘੜੇ ਬਾਹਰ ਰੱਖੇ ਜਾਣ।
ਚਂਦ੍ਰਾਯ ਵਿਧਵੇ ਨਿਤ੍ਯਂ ਨਮਃ ਕੁਮੁਦਬਂਧਵੇ ।। 2.8.3.
ਚੰਦ ਨੂੰ, ਜੋ ਵਿਧਵਾ ਹੈ ਤੇ ਕਮਲ ਦਾ ਮਿਤਰ ਹੈ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਨਮਸਕਾਰ।
ਸੁਧਾਂਸ਼ਵੇ ਚ ਸੋਮਾਯ ਓषਧੀਸ਼ਾਯ ਵੈ ਨਮਃ
ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦੀ ਕਿਰਣ ਵਾਲੇ, ਸੋਮ, ਤੇ ਬੂਟਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਨਮੋ ਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਨਾਥਾਯ ਸ਼ਰ੍ਵਰੀਪਤਯੇ ਨਮਃ
ਤਾਰਿਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਤੇ ਰਾਤ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਏਵਂ षੋਡਸ਼ਭਿਸ਼੍ਚਂਦ੍ਰਃ ਸ੍ਤੋਤਵ੍ਯੋ ਨਾਮਭਿਃ ਕ੍ਰਮਾਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਚੰਦ ਦੀ ਸोल੍ਹਾਂ ਨਾਮਾਂ ਨਾਲ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਸਤੁਤੀ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਤਤੋ ਵੈ ਪ੍ਰਯਤੋ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਵਿਧਿਵਨ੍ਮਂਤ੍ਰਪੂਰ੍ਵਕਮ੍
ਫਿਰ, ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ, ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਚੜ੍ਹਾਵਾ ਚੜ੍ਹਾਇਆ ਜਾਵੇ।
ਨਮਸ੍ਤੇ ਮਾਸਮਾਸਾਂਤੇ ਜਾਯਮਾਨ ਪੁਨਃਪੁਨਃ
ਹਰ ਮਹੀਨੇ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਮੁੜ ਮੁੜ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਏਵਂ ਸਂਪੂਜ੍ਯ ਵਿਧਿਵਚ੍ਛਸ਼ਿਨਂ ਪ੍ਰਣਤੋ ਭਵੇਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਚੰਦ ਦੀ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਨਤਮਸਤਕ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸਵਸ੍ਤ੍ਰਾਚ੍ਛਾਦਨਾਃ ਸ਼ਾਂਤ੍ਯੈ ਦਾਤਵ੍ਯਾਸ੍ਤੇ ਦ੍ਵਿਜਨ੍ਮਨੇ
ਸ਼ਾਂਤੀ ਲਈ, ਦੁਜਾਤੀ ਨੂੰ ਕਪੜੇ ਤੇ ਚਾਦਰਾਂ ਦੇਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ।
ऋਤ੍ਵਿਜਾਂ ਮਨਸਸ੍ਤੁष੍ਟਿਃ ਕਾਰ੍ਯਾ ਵਿਤ੍ਤਾਨੁਮਾਨਤਃ
ਯਜਮਾਨਾਂ ਦੇ ਮਨ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਦੇ ਅੰਦਾਜ਼ੇ ਨਾਲ ਯਕੀਨੀ ਬਣਾਈ ਜਾਵੇ।
ਪੂਜਨੀਯੌ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਵਸ੍ਤ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਦ੍ਵਿਜਦਂਪਤੀ
ਦੋਵੇਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਪਤੀ-ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਪੂਰੇ ਯਤਨ ਨਾਲ ਅਤੇ ਕਪੜਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ।
ਪ੍ਰਤਿਮਾਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਦਾਤਵ੍ਯਾ ਦ੍ਵਿਜੇਭ੍ਯੋ ਧੇਨੁਪੂਰ੍ਵਿਕਾਃ ਦਾਤਵ੍ਯਂ ਚਂਦ੍ਰਸੁਪ੍ਰੀਤ੍ਯੈ ਹਰ੍षਾਦੇਵਂ ਦ੍ਵਿਜਨ੍ਮਨੇ ।। 2.8.3.
ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਗਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਮੂਰਤੀਆਂ ਦਿੱਤੀਆਂ ਜਾਣ; ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੀ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਲਈ, ਦੂਜੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਦਾਨ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ।
ਉਪਵਾਸਵਿਧਾਨੇਨ ਦਿਨਸ਼ੇषਂ ਨਯੇਤ੍ਸੁਧੀਃ ਬਾਂਧਵੈਃ ਸਹ ਭੁਞ੍ਜੀਤ ਨਿਯਮਂ ਚ ਵਿਸਰ੍ਜ੍ਜਯੇਤ੍
ਸਿਆਣਾ ਮਨੁੱਖ ਦਿਨ ਦਾ ਬਚਾ ਸਮਾਂ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ ਗੁਜ਼ਾਰੇ; ਉਹ ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨਾਲ ਖਾ ਸਕਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਫਿਰ ਨਿਯਮ ਛੱਡ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਏਵਂ ਚ ਕੁਰੁਤੇ ਚਂਦ੍ਰਸਹਸ੍ਰਂ ਵ੍ਰਤਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ ਵ੍ਰਤੇਨਾਨੇਨ ਸ਼ੁਦ੍ਧਾਤ੍ਮਾ ਚਂਦ੍ਰਲੋਕਂ ਵ੍ਰਜੇਨ੍ਨਰਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕੋਈ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੇ ਹਜ਼ਾਰ ਵ੍ਰਤ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਵ੍ਰਤ ਨਾਲ, ਪਵਿੱਤਰ ਮਨ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਯਾਦृਸ਼ਸ਼੍ਚ ਭਵੇਦ੍ਵਿਪ੍ਰ ਪ੍ਰਿਯੋ ਨਾਰਾਯਣਸ੍ਯ ਚ
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜਿੰਨਾ ਪਿਆਰਾ ਕੋਈ ਨਾਰਾਇਣ ਨੂੰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹੋ ਜਿਹਾ ਹੀ ਹੋਵੇ।
ਦੇਵੋ ਧਰ੍ਮਹਰਿਰ੍ਨ੍ਨਾਮ ਕਲਿਕਲ੍ਮषਨਾਸ਼ਕਃ
ਧਰਮ-ਹਰੀ ਨਾਮਕ ਦੇਵਤਾ ਕਲਿਯੁਗ ਦੀਆਂ ਮਲਿਨਤਾਵਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਵੇਦਵੇਦਾਙ੍ਗਤਤ੍ਤ੍ਵਜ੍ਞਃ ਸ੍ਵਕਰ੍ਮਪਰਿਨਿष੍ਠਿਤਃ
ਉਹ ਵੇਦ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਦੀ ਸਾਰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੈ।
ਆਗਤ੍ਯ ਚ ਚਕਾਰੋਚ੍ਚੈਰ੍ਯਾਤ੍ਰਾਂ ਤਤ੍ਰਾਦਰੇਣ ਸਃ
ਉਹ ਉਥੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਪੂਰੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਵੱਡੀ ਯਾਤਰਾ ਕੀਤੀ।
ਵਿਧਾਯ ਸ੍ਵਭੁਜਾਵੂਰ੍ਧ੍ਵੌ ਵਿਪ੍ਰੋऽਵੋਚਨ੍ਮੁਦਾਨ੍ਵਿਤਃ
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਆਪਣੇ ਦੋਵੇਂ ਬਾਂਹ ਉੱਪਰ ਕਰਕੇ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਬੋਲਿਆ।
ਅਯੋਧ੍ਯਾਸਦृਸ਼ੀ ਕਾਪਿ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਨਾਪਰਾ ਪੁਰੀ
ਅਯੋਧਿਆ ਵਰਗੀ ਹੋਰ ਕੋਈ ਸ਼ਹਿਰ ਨਹੀਂ ਦਿਸਦੀ।
ਯਸ੍ਯਾਂ ਸ੍ਥਿਤੋ ਹਰਿਃ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ਸੇਯਂ ਕੇਨੋਪਮੀਯਤੇ
ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਹਰੀ ਆਪ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਤੁਲਨਾ ਕਿਸ ਨਾਲ ਕੀਤੀ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈ?
ਅਹੋ ਵਿष੍ਣੁਰਹੋ ਤੀਰ੍ਥਮਯੋਧ੍ਯਾऽਹੋ ਮਹਾਪੁਰੀ
ਵਾਹ ਵਿਸ਼ਨੂ! ਵਾਹ ਤੀਰਥ! ਵਾਹ ਅਯੋਧਿਆ! ਵਾਹ ਵੱਡੀ ਸ਼ਹਿਰ!
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਤ੍ਰ ਬਹੁਸ਼ੋ ਨਨਰ੍ਤ ਪ੍ਰਮਦਾਕੁਲਃ
ਇਹ ਕਈ ਵਾਰੀ ਆਖ ਕੇ, ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਨੱਚਿਆ।
ਤਂ ਤਥਾ ਨਰ੍ਤਮਾਨਂ ਵੈ ਧਰ੍ਮਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕृਪਾਨ੍ਵਿਤਃ ਤਂ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਚ ਧਰ੍ਮੋऽਥ ਤੁष੍ਟਾਵ ਹਰਿਮਾਦਰਾਤ੍
ਧਰਮ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨੱਚਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਦਇਆ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਧਰਮ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਫਿਰ ਆਦਰ ਨਾਲ ਹਰੀ ਦੀ ਸਤਿ ਕਰੀ।
ਨਮਃ ਸ਼ਂਕਰਸਂਸ੍ਪृष੍ਟਦਿਵ੍ਯਪਾਦਾਯ ਵਿष੍ਣਵੇ ।। 2.8.4.
ਨਮਸਕਾਰ ਉਸ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ, ਜਿਸਦੇ ਦਿਵਿਆ ਚਰਨ ਸ਼ੰਕਰ ਨੇ ਛੁਹੇ ਹਨ।
ਭਕ੍ਤ੍ਯਾਰ੍ਚ੍ਚਿਤਸੁਪਾਦਾਯ ਨਮੋऽਜਾਦਿਪ੍ਰਿਯਾਯ ਤੇ
ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਪੂਜੇ ਚਰਨਾਂ ਵਾਲੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਦਿ ਦੇ ਪਿਆਰੇ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਨਮੋऽਰਵਿਨ੍ਦਪਾਦਾਯ ਪਦ੍ਮਨਾਭਾਯ ਵੈ ਨਮਃ
ਕੰਵਲ ਚਰਨਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਪਦਮਨਾਭ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ੴ ਨਮੋ ਯੋਗਨਿਦ੍ਰਾਯ ਯੋਗਰ੍ਕ੍ਸ਼ੈਰ੍ਭਾਵਿਤਾਤ੍ਮਨੇ
ਓਂ, ਯੋਗ ਨਿੰਦਰਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਆਤਮਾ ਯੋਗ ਦੇ ਮਹਾਨ ਲੋਕਾਂ ਵਲੋਂ ਧਿਆਨ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਸੁਕੇਸ਼ਾਯ ਸੁਨਾਸਾਯ ਸੁਲਲਾਟਾਯ ਚਕ੍ਰਿਣੇ
ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਜਿਸ ਦੇ ਵਾਲ ਸੁੰਦਰ ਹਨ, ਨੱਕ ਸੁਹਣੀ ਹੈ, ਮੱਥਾ ਸੋਹਣਾ ਹੈ ਅਤੇ ਚੱਕਰ ਧਾਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ।