ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮੁਮੋਚੈਨਾਂ ਮੁਕ੍ਤਾ ਚਾਹ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਸਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਸਨੇ ਉਸਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ; ਤੇ ਉਹ ਆਜ਼ਾਦ ਹੋ ਕੇ, ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਬੋਲ ਪਈ।
ਜਾਨਾਮਿ ਤ੍ਵਾਂ ਮਹਾਬਾਹੋ ਵੀਰਂ ਸ਼ਕ੍ਤਿਮਤਾਂ ਵਰਮ੍
ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਜਾਣਦੀ ਹਾਂ, ਹੇ ਬਲਵਾਨ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਤੂੰ ਸ਼ਕਤੀਵਾਨਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਵੀਰ ਹੈਂ।
ਗੁਹ੍ਯਕਾਧਿਪਤਿਸ੍ਤ੍ਵਂ ਹਿ ਕਾਲਨਾਭ ਇਤਿ ਸ੍ਮृਤਃ
ਤੂੰ ਗੁਹ੍ਯਕਾਂ ਦਾ ਸਰਤਾਜ ਹੈਂ, ਤੇ ਕਾਲਨਾਭਾ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ।
ਇਤਿ ਮਾਂ ਪ੍ਰਾਹ ਕਾਮਾਖ੍ਯਾ ਸਰ੍ਵਂ ਤਤ੍ਸਂਸ੍ਮਰਾਮ੍ਯਹਮ੍
ਕਾਮਾਖ੍ਯਾ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖਿਆ ਸੀ; ਮੈਂ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਯਾਦ ਰੱਖਦੀ ਹਾਂ।
ਸਮਾਦਿਸ਼ ਪ੍ਰਾਣਨਾਥ ਕਮਾਦੇਸ਼ਂ ਕਰੋਮਿ ਤੇ ਘਟੋਤ੍ਕਚ ਉਵਾਚ ਪ੍ਰਚ੍ਛਨ੍ਨਸ੍ਤਸ੍ਯ ਘਟਤੇ ਨ ਵਿਵਾਹਃ ਕਥਂਚਨ ।। 1.2.60.
ਹੇ ਮੇਰੇ ਜੀਵਨ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਹੁਕਮ ਦੇ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਾਂਗਾ। ਘਟੋਤਕਚ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਜੇ ਇਹ ਲੁਕਿਆ ਰਹੇ, ਤਾਂ ਵਿਆਹ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ।
ਮੋਰ੍ਵਿ ਯਸ੍ਯ ਹਿ ਵਰ੍ਤਂਤੇ ਪਿਤਰੌ ਬਾਂਧਵਾਸ੍ਤਥਾ
ਮੌਰਵੀ, ਜਿਸਦੇ ਮਾਪੇ ਤੇ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਜੀਵਦੇ ਹਨ—
ਅਯਂ ਕੁਲਕ੍ਰਮੋऽਸ੍ਮਾਕਂ ਯਦ੍ਭਾਰ੍ਯਾ ਪਤਿਮੁਦ੍ਵਹੇਤ੍
ਸਾਡਾ ਪਰਿਵਾਰਕ ਰਿਵਾਜ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਪਤਨੀ ਪਤੀ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਭਗਦਤ੍ਤਮਥੋ ਨਾਥਂ ਤਤੋ ਮੌਰ੍ਵੀ ਨ੍ਯਵੇਦਯਤ੍
ਫਿਰ ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਸੁਆਮੀ ਭਗਦੱਤ ਨੂੰ ਮੌਰਵੀ ਬਾਰੇ ਦੱਸਿਆ।
ਤਤਃ ਪृष੍ਠਿਂ ਸਮਾਰੋਪ੍ਯ ਘਟੋਤ੍ਕਚਮਨਿਂਦਿਤਾ
ਫਿਰ, ਘਟੋਤਕਚ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਪਿੱਠ 'ਤੇ ਚੁਕ ਕੇ, ਉਸਨੂੰ ਕੋਈ ਦੋਸ਼ ਨਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ।
ਤਤੋऽਸੌ ਵਾਸੁਦੇਵੇਨ ਪਾਂਡਵੈਸ਼੍ਚਾਭਿਨਂਦਿਤਃ
ਫਿਰ ਉਸਨੂੰ ਵਾਸੁਦੇਵ ਤੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਵਲੋਂ ਸਨਮਾਨ ਮਿਲਿਆ।
ਕੁਰੂਣਾਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨਾਂ ਚ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤੋਤ੍ਤਮਵਿਧਾਨਤਃ
ਕੁਰੂਆਂ ਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਰਿਵਾਜ ਮੁਤਾਬਕ,
ਕੁਂਤੀ ਚ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਚੋਭੇ ਮੁਮੁਦਾਤੇ ਨਿਤਾਂਤਤਃ
ਕੁੰਤੀ ਤੇ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਦੋਵੇਂ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋਈਆਂ।
ਤਤੋ ਵਿਵਾਹੇ ਨਿਰ੍ਵृਤ੍ਤੇ ਪ੍ਰਤਿਪੂਜ੍ਯ ਘਟੋਤ੍ਕਚਮ੍
ਫਿਰ, ਵਿਆਹ ਮੁਕਣ 'ਤੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਘਟੋਤਕਚ ਦਾ ਸਨਮਾਨ ਕੀਤਾ।
ਮੌਰ੍ਵ੍ਯਾऽऽਜ੍ਞਾਂ ਸ਼ਿਰਸਾ ਗृਹ੍ਯ ਹੈਡਂਬਿਰ੍ਭਾਰ੍ਯਯਾਨ੍ਵਿਤਃ
ਮੌਰਵੀ ਦੀ ਆਗਿਆ ਸਿਰ 'ਤੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਹੈਡੰਬਾ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਤੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਯੋषਾਭਿਰ੍ਵੀਰਕਾਂਸ੍ਯੈਃ ਪ੍ਰਵਰ੍ਧਿਤਃ 1.2.60.
ਫਿਰ ਰਾਕਸ਼ਸ ਮਹਿਲਾਵਾਂ ਨੇ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਹੀ ਵਿਰਲੇ ਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਸਨ, ਉਸ ਨੂੰ ਪਾਲਿਆ।
ਤਤੋ ਵਨੇषੁ ਚਿਤ੍ਰੇषੁ ਨਿਮ੍ਨਗਾਪੁਲਿਨੇषੁ ਚ
ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੇ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਅਤੇ ਦਰਿਆਵਾਂ ਦੇ ਕੰਢਿਆਂ ਉੱਤੇ,
ਏਵਂ ਵਿਕ੍ਰੀਡਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਗਰ੍ਭੋ ਜਜ੍ਞੇ ਮਹਾਦ੍ਯੁਤੇਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦ ਉਹ ਖੇਡ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਮਨ ਵਾਲੇ ਦਾ ਗਰਭ ਬਣ ਗਿਆ।
ਸ ਜਾਤਮਾਤ੍ਰੋ ਵਵृਧੇ ਕ੍ਸ਼ਣਾਦ੍ਯੌਵਨਗੋऽਭਵਤ੍
ਉਹ ਜਦ ਜਨਮਿਆ, ਤੁਰੰਤ ਹੀ ਵਧ ਗਿਆ ਤੇ ਇੱਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਜਵਾਨ ਹੋ ਗਿਆ।
ਊਰ੍ਧ੍ਵਕੇਸ਼ਸ਼੍ਚੋਰ੍ਧ੍ਵਰੋਮਾ ਪਿਤਰੌ ਪ੍ਰਣਤੋऽਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਉਸ ਦੇ ਵਾਲ ਤੇ ਰੋਮ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਾਪਿਆਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਕਿਹਾ:
ਭਵਤੋਰ੍ਹਿ ਪ੍ਰਿਯਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਅਨृਣਃ ਸ੍ਯਾਂ ਸਦਾ ਹ੍ਯਹਮ੍
ਤੁਹਾਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਸਦਾ ਤੁਹਾਡਾ ਕਰਜ਼ਾ ਮੁਕਾ ਸਕਦਾ ਹਾਂ।
ਅਤਃ ਪਰਂ ਤੁ ਯਚ੍ਛ੍ਰੇਯਂ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਪ੍ਰੋਨ੍ਨਤਿਪ੍ਰਦਮ੍
ਹੁਣ ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗਾ ਤੇ ਉੱਚਾ ਲਾਭ ਦੇਵੇ, ਉਹ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਬਰ੍ਬਰਾਕਾਰਕੇਸ਼ਤ੍ਵਾਦ੍ਬਰ੍ਬਰੀਕਾਭਿਧੋ ਭਵਾਨ੍
ਤੇਰੇ ਵਾਲ ਬਰਬਰੀਆਂ ਵਾਂਗ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ ਤੇਰਾ ਨਾਮ ਬਰਬਰੀਕਾ ਹੋਵੇਗਾ।
ਸ਼੍ਰੇਯਸ਼੍ਚ ਤੇ ਯਤ੍ਪਰਮਂ ਦृਢਂ ਚ ਤਤ੍ਕੀਰ੍ਤ੍ਯਤੇ ਬਹੁਧਾ ਵਿਪ੍ਰ ਮੁਖ੍ਯੈਃ
ਤੇਰਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤੇ ਢਿੱਲ ਨਾ ਛੱਡਣ ਵਾਲਾ ਭਲਾ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿਚ ਬਹੁਤ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਵਡਿਆਈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪੁਤ੍ਰੇਣਾਨੁਗਤੋ ਧੀਮਾਨ੍ਵਿਯਤਾ ਦ੍ਵਾਰਕਾਂ ਯਯੌ
ਅਕਲਮੰਦ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਹ ਆਕਾਸ਼ ਰਾਹੀਂ ਦਵਾਰਕਾ ਵੱਲ ਚਲਿਆ।
ਆਗਚ੍ਛਨ੍ਤਂ ਚ ਤਂਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨੁਗਮ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਕਸ਼ਸ ਆਪਣੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ,
ਗ੍ਰਾਮੇ ਗ੍ਰਾਮੇ ਸੁਸਂਨਦ੍ਧਾ ਨਵਲਕ੍ਸ਼ਮਿਤਾ ਰਥਾਃ
ਹਰ ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ, ਨੌ ਲੱਖ ਗਿਣੇ ਹੋਏ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹਥਿਆਰਬੰਦ ਰਥ ਸਨ।
ਤਾਨ੍ਗृਹੀਤਾਯੁਧਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਯਦੁਵੀਰਾਨ੍ਘਟੋਤ੍ਕਚਃ
ਉਹ ਯਾਦਵ ਵੀਰਾਂ ਨੂੰ ਹਥਿਆਰ ਫੜੇ ਤੇ ਤਿਆਰ ਵੇਖ ਕੇ, ਘਟੋਤਕਚ ਨੇ
ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਂ ਵਿਤ੍ਤ ਮਾਂ ਵੀਰਾ ਭੀਮਪੁਤ੍ਰਂ ਘਟੋਤ੍ਕਚਮ੍
ਕਿਹਾ, 'ਵੀਰੋ, ਮੈਨੂੰ ਰਾਕਸ਼ਸ ਘਟੋਤਕਚ, ਭੀਮ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਜਾਣੋ।'
ਨਿਵੇਦਯਤ ਮਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਯਾਦਵੇਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਸਾਤ੍ਮਜਮ੍
'ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੂੰ ਦੱਸੋ ਕਿ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਸਮੇਤ ਆ ਗਿਆ ਹਾਂ।'
ਆਹ ਦੇਵਃ ਸਭਾਸ੍ਥਸ਼੍ਚ ਸ਼ੀਘ੍ਰਮਤ੍ਰਾਵ੍ਰਜਤ੍ਵਸੌ
ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਬੈਠੇ ਦੇਵ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਉਹ ਇੱਥੇ ਜਲਦੀ ਆਵੇ।'