ਇਤਿ ਹੈਡਂਬਿਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਕਾਮਕਟਂਕਟਾ
ਹੈਡਿੰਬਾ ਦੇ ਇਹ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਜੋ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਸੜ ਰਹੀ ਸੀ,
ਧਿਗਹਂ ਯਨ੍ਮਯਾ ਪੂਰ੍ਵਂ ਸਮਯਃ ਸ ਕृਤੋऽਭਵਤ੍
ਮੈਂ ਪਛਤਾਉਂਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਪਹਿਲਾਂ ਉਹ ਵਾਅਦਾ ਕਰ ਲਿਆ ਸੀ!
ਇਤਿ ਸਂਚਿਨ੍ਤਯਨ੍ਤੀ ਸਾ ਭੈਮਿਂ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚ ਕੇ, ਉਹ ਭੀਮ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਅਥ ਕਾਮਯਸੇ ਮਾਂ ਤ੍ਵਂ ਤਤ੍ਕਥਾਂ ਸ਼ੀਘ੍ਰਮੁਚ੍ਚਰ ਤਤੋऽਹਂ ਵਸ਼ਗਾ ਜਾਤਾ ਹਤੋ ਵਾ ਸ੍ਵਪ੍ਸ੍ਯਸੇ ਮਯਾ
ਜੇ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਉਹ ਕਹਾਣੀ ਜਲਦੀ ਦੱਸ; ਫਿਰ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਵਸ਼ ਹੋ ਜਾਵਾਂਗੀ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਹੱਥੋਂ ਮਾਰਿਆ ਜਾ ਕੇ ਸੁੱਤ ਜਾਵੇਂਗਾ।
ਸ੍ਮृਤ੍ਵਾ ਚਰਾਚਰਗੁਰੁਂ ਕृष੍ਣਮਾਰਬ੍ਧਵਾਨ੍ਕਥਾਮ੍
ਸਾਰੇ ਚਲਦੇ ਤੇ ਅਚਲ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਗੁਰੂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਕਹਾਣੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ।
ਤਸ੍ਯ ਚੈਕਾ ਸੁਤਾ ਜਜ੍ਞੇ ਭਾਰ੍ਯਾ ਤਸ੍ਯ ਮृਤਾऽਭਵਤ੍ 1.2.60.
ਉਸ ਨੂੰ ਇੱਕ ਧੀ ਹੋਈ; ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਮਰ ਚੁਕੀ ਸੀ।
ਸਾ ਯਦਾਭੂਦ੍ਯੌਵਨਗਾ ਵ੍ਯਂਜਿਤਾਵਯਵਾ ਸ਼ੁਭਾ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਜਵਾਨ ਹੋਈ, ਉਸ ਦੇ ਅੰਗ ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਸਪਸ਼ਟ ਦਿਸਣ ਲੱਗੇ,
ਤਦਾਸ੍ਯ ਕਾਮਲੁਲਿਤਮਾਲਾਨਂ ਪ੍ਰਜਹੌ ਮਨਃ
ਤਦ ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਮੁਰਝਾਈ ਹੋਈਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਤੋਂ ਹਟ ਗਿਆ।
ਪ੍ਰਾਤਿਵੇਸ਼੍ਮਕਪੁਤ੍ਰੀ ਤ੍ਵਂ ਮਯਾਨੀਯਾਤ੍ਰ ਪੋषਿਤਾ
ਤੂੰ ਪੜੋਸੀ ਦੀ ਧੀ ਹੈਂ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਲਿਆ ਕੇ ਪਾਲਿਆ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਾ ਸਾ ਚ ਮੇਨੇ ਚ ਤਤ੍ਤਥੈਵ ਵਚਸ੍ਤਦਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਗੱਲ ਸੱਚ ਮੰਨ ਲਈ।
ਤਤਸ੍ਤਸ੍ਯਾਂ ਸੁਤਾ ਜਜ੍ਞੇ ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਮਦਨਰਾਸਭਾਤ੍ ਏਨਂ ਪ੍ਰਸ਼੍ਨਂ ਮਮ ਬ੍ਰੂਹਿ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਚੇਚ੍ਛਕ੍ਤਿਰਸ੍ਤਿ ਤੇ
ਫਿਰ ਉਸ ਨੂੰ ਉਸ ਪ੍ਰੇਮ ਦੇ ਗਧੇ ਤੋਂ ਧੀ ਹੋਈ; ਹੁਣ ਮੇਰਾ ਸਵਾਲ ਜਲਦੀ ਦੱਸ, ਜੇ ਤੈਨੂੰ ਸਮਰਥਾ ਹੈ।
ਨ ਚ ਪਸ਼੍ਯਤਿ ਨਿਰ੍ਦ੍ਧਾਰਂ ਪ੍ਰਸ਼੍ਨਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਕਥਂਚਨ
ਪਰ ਉਹ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਇਸ ਸਵਾਲ ਦਾ ਹੱਲ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਸਕਿਆ।
ਅਤਾਡਯਦ੍ਰੁਕ੍ਮਰਜ੍ਜੁਂ ਕਰਾਭ੍ਯਾਂ ਦੋਲਕਸ੍ਯ ਚ
ਉਸ ਨੇ ਸੋਨੇ ਦੀ ਰੱਸੀ ਤੇ ਝੂਲੇ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜਾਇਆ।
ਸਿਂਹਵ੍ਯਾਘ੍ਰਵਰਾਹਾਸ਼੍ਚ ਮਹਿषਾਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰਕਾ ਮृਗਾਃ
ਸਿੰਘ, ਬਾਘ, ਸੂਰ, ਮਹਿਸ, ਤੇ ਚਿਤਰੇ ਹਿਰਣ,
ਅਵਾਦਯਨ੍ਨਖੌ ਭੈਮਿਃ ਕਨਿष੍ਠਾਂਗੁष੍ਠਜੌ ਹਸਨ੍ 1.2.60.
ਭੀਮ ਹੱਸਦਿਆਂ ਆਪਣੇ ਨਖਾਂ, ਛੋਟੀ ਉਂਗਲੀ ਤੇ ਅੰਗੂਠੇ ਨਾਲ ਖੇਡ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਤੈਰ੍ਮੌਰ੍ਵੀਨਿਰ੍ਮਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਕ੍ਸ਼ਣਾਦੇਵ ਸ੍ਮ ਭਕ੍ਸ਼ਿਤਾਃ
ਉਹ ਸਾਰੇ ਜੋ ਧਨੁ ਦੀ ਤੰਦ ਨਾਲ ਬਣੇ ਸਨ, ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਹੀ ਖਾ ਲਏ ਗਏ।
ਉਤ੍ਥਾਯ ਸਹਸਾ ਦੋਲਾਤ੍ਖਡ੍ਗਮਾਦਾਤੁਮੈਚ੍ਛਤ
ਉਹ ਝੂਲੇ 'ਚੋਂ ਅਚਾਨਕ ਉੱਠੀ ਤੇ ਤਲਵਾਰ ਫੜਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ।
ਕੇਸ਼ੇष੍ਵਾਦਾਯ ਸਵ੍ਯੇਨ ਪਾਣਿਨਾऽਪਾਤਯਦ੍ਭੁਵਿ
ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਖੱਬੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਉਸਦੇ ਵਾਲ ਫੜ ਕੇ, ਉਸਨੂੰ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇਨ ਕਰੇਣਾਸ੍ਯਾਸ਼੍ਛੇਤ੍ਤੁਮੈਚ੍ਛਤ ਨਾਸਿਕਾਮ੍
ਸੱਜੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਉਹ ਉਸਦੀ ਨੱਕ ਕੱਟਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਨ ਲੱਗਾ।
ਪ੍ਰਸ਼੍ਨੇਨ ਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਚ ਬਲੇਨ ਨਾਥ ਤ੍ਰਿਧਾ ਤ੍ਵਯਾਹਂ ਵਿਜਿਤਾ ਨਮਸ੍ਤੇ
ਪ੍ਰਸ਼ਨ, ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਂ ਤਿੰਨ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਤੇਰੇ ਵਲੋਂ ਜਿੱਤੀ ਗਈ ਹਾਂ—ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ 'ਤੇ ਨਮਸਕਾਰ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮੁਮੋਚੈਨਾਂ ਮੁਕ੍ਤਾ ਚਾਹ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਸਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਸਨੇ ਉਸਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ; ਤੇ ਉਹ ਆਜ਼ਾਦ ਹੋ ਕੇ, ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਬੋਲ ਪਈ।
ਜਾਨਾਮਿ ਤ੍ਵਾਂ ਮਹਾਬਾਹੋ ਵੀਰਂ ਸ਼ਕ੍ਤਿਮਤਾਂ ਵਰਮ੍
ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਜਾਣਦੀ ਹਾਂ, ਹੇ ਬਲਵਾਨ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਤੂੰ ਸ਼ਕਤੀਵਾਨਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਵੀਰ ਹੈਂ।
ਗੁਹ੍ਯਕਾਧਿਪਤਿਸ੍ਤ੍ਵਂ ਹਿ ਕਾਲਨਾਭ ਇਤਿ ਸ੍ਮृਤਃ
ਤੂੰ ਗੁਹ੍ਯਕਾਂ ਦਾ ਸਰਤਾਜ ਹੈਂ, ਤੇ ਕਾਲਨਾਭਾ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ।
ਇਤਿ ਮਾਂ ਪ੍ਰਾਹ ਕਾਮਾਖ੍ਯਾ ਸਰ੍ਵਂ ਤਤ੍ਸਂਸ੍ਮਰਾਮ੍ਯਹਮ੍
ਕਾਮਾਖ੍ਯਾ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖਿਆ ਸੀ; ਮੈਂ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਯਾਦ ਰੱਖਦੀ ਹਾਂ।
ਸਮਾਦਿਸ਼ ਪ੍ਰਾਣਨਾਥ ਕਮਾਦੇਸ਼ਂ ਕਰੋਮਿ ਤੇ ਘਟੋਤ੍ਕਚ ਉਵਾਚ ਪ੍ਰਚ੍ਛਨ੍ਨਸ੍ਤਸ੍ਯ ਘਟਤੇ ਨ ਵਿਵਾਹਃ ਕਥਂਚਨ ।। 1.2.60.
ਹੇ ਮੇਰੇ ਜੀਵਨ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਹੁਕਮ ਦੇ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਾਂਗਾ। ਘਟੋਤਕਚ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਜੇ ਇਹ ਲੁਕਿਆ ਰਹੇ, ਤਾਂ ਵਿਆਹ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ।
ਮੋਰ੍ਵਿ ਯਸ੍ਯ ਹਿ ਵਰ੍ਤਂਤੇ ਪਿਤਰੌ ਬਾਂਧਵਾਸ੍ਤਥਾ
ਮੌਰਵੀ, ਜਿਸਦੇ ਮਾਪੇ ਤੇ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਜੀਵਦੇ ਹਨ—
ਅਯਂ ਕੁਲਕ੍ਰਮੋऽਸ੍ਮਾਕਂ ਯਦ੍ਭਾਰ੍ਯਾ ਪਤਿਮੁਦ੍ਵਹੇਤ੍
ਸਾਡਾ ਪਰਿਵਾਰਕ ਰਿਵਾਜ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਪਤਨੀ ਪਤੀ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਭਗਦਤ੍ਤਮਥੋ ਨਾਥਂ ਤਤੋ ਮੌਰ੍ਵੀ ਨ੍ਯਵੇਦਯਤ੍
ਫਿਰ ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਸੁਆਮੀ ਭਗਦੱਤ ਨੂੰ ਮੌਰਵੀ ਬਾਰੇ ਦੱਸਿਆ।
ਤਤਃ ਪृष੍ਠਿਂ ਸਮਾਰੋਪ੍ਯ ਘਟੋਤ੍ਕਚਮਨਿਂਦਿਤਾ
ਫਿਰ, ਘਟੋਤਕਚ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਪਿੱਠ 'ਤੇ ਚੁਕ ਕੇ, ਉਸਨੂੰ ਕੋਈ ਦੋਸ਼ ਨਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ।
ਤਤੋऽਸੌ ਵਾਸੁਦੇਵੇਨ ਪਾਂਡਵੈਸ਼੍ਚਾਭਿਨਂਦਿਤਃ
ਫਿਰ ਉਸਨੂੰ ਵਾਸੁਦੇਵ ਤੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਵਲੋਂ ਸਨਮਾਨ ਮਿਲਿਆ।