ਤਦਾਸਾਦ੍ਯ ਸ ਹੈਡਂਬਿਰ੍ਮੇਰੋਃ ਸ਼ਿਖਰਵਦ੍ਗ੍ਰਹਮ੍
ਫਿਰ ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਕੋਲ ਗਿਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਮੈਰੂ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਵਾਂਗ ਫੜ ਲਿਆ।
ਤਾਮਾਹ ਲਲਿਤਂ ਵੀਰੋ ਭਦ੍ਰੇ ਸਾ ਕ੍ਵ ਮੁਰੋਃ ਸੁਤਾ
ਵੀਰ ਨੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀਏ, ਮੁਰਾ ਦੀ ਧੀ ਕਿੱਥੇ ਹੈ?'
ਕੋਟਿਸ਼ੋ ਨਿਹਤਾਃ ਪੂਰ੍ਵਂ ਤਯਾ ਕਾਮੁਕ ਕਾਮੁਕਾਃ
ਉਸ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਕਈ ਲੱਖ ਇਸ਼ਕਬਾਜਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ।
ਤਵ ਰੂਪਮਹਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਘਟਹਾਸਂ ਸਦੋਤ੍ਕਚਮ੍
ਤੇਰੇ ਸੁੰਦਰ ਰੂਪ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਘਟਹਾਸਾ, ਮੇਰੇ ਵਾਲ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ ਹਨ।
ਤਨ੍ਮਯਾ ਸਹ ਮੋਦਸ੍ਵ ਭੁਂਕ੍ਸ਼੍ਵ ਭੋਗਾਂਸ਼੍ਚ ਕਾਮੁਕ
ਇਸ ਲਈ, ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਪਿਆਰ ਦੇ ਸੁਖ ਮਾਣ, ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ।
ਪੁਨਰ੍ਨੈਤਦ੍ਵਚਸ੍ਤੁਭ੍ਯਂ ਵਿਸ਼ਤੇ ਮਮ ਚੇਤਸਿ
ਫਿਰ ਵੀ, ਤੇਰਾ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਮੁੜ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ।
ਵਾਮਃ ਕਾਮੋ ਯਤੋ ਭਦ੍ਰੇ ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਨੁਪਨਿਬਦ੍ਧ੍ਯਤੇ 1.2.60.
ਇੱਛਾ ਬੜੀ ਚੰਚਲ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀਏ, ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਜੁੜ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਅਦ੍ਯ ਤੇ ਸ੍ਵਾਮਿਨੀ ਦृष੍ਟਾ ਜਿਤਾ ਵਾ ਕ੍ਰੀਡਤੇ ਮਯਾ
ਅੱਜ ਤੇਰੀ ਮਾਲਕਣ ਮਿਲੀ ਹੈ, ਜਿੱਤ ਲਈ ਜਾਂ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਖੇਡ ਰਹੀ ਹੈ।
ਕਰ੍ਣਪ੍ਰਾਵਰਣੇ ਤਸ੍ਮਾਚ੍ਛੀਘ੍ਰਮੇਵ ਨਿਵੇਦ੍ਯਤਾਮ੍
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਇਹ ਗੱਲ ਉਸ ਦੇ ਕੰਨ ਵਿਚ ਛੇਤੀ ਦੱਸੋ।
ਇਤਿ ਭੈਮੇਰ੍ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਸ੍ਖਲਂਤੀ ਨਿਸ਼ਾਚਰੀ
ਭੈਮੀ ਦੇ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਫਿਰਣ ਵਾਲੀ ਥਰਥਰਾ ਗਈ।
ਦੇਵਿ ਕੋऽਪਿ ਯੁਵਾ ਸ਼੍ਰੀਮਾਂਸ੍ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯੇष੍ਵਮਿਤਪ੍ਰਭਃ
'ਦੇਵੀ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਨੌਜਵਾਨ, ਮਹਾਨ ਤੇ ਅਤਿ ਚਮਕਦਾਰ ਮਨੁੱਖ ਹੈ—'
ਕਦਾਚਿਦ੍ਦੇਵਸਂਗਤ੍ਯਾ ਸਮਯੋ ਮੇऽਭਿਪੂਰ੍ਯਤੇ
'ਸ਼ਾਇਦ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸੰਗ ਨਾਲ, ਮੇਰਾ ਸਮਾਂ ਪੂਰਾ ਹੋ ਜਾਵੇ।'
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਵਚਨਾਚ੍ਚੇਟੀ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਾਵੋਚਦ੍ਘਟੋਤ੍ਕਚਮ੍
ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ, ਦਾਸੀ ਘਟਉਤਕਚ ਦੇ ਕੋਲ ਗਈ ਤੇ ਆਖਿਆ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਃ ਸ ਪ੍ਰਹਸ੍ਯੈਵ ਤਤ੍ਰੋਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਸ੍ਵਕਾਨੁਗਾਨ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਹੱਸਿਆ ਤੇ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।
ਸ ਪਸ਼੍ਯਞ੍ਛੁਕਸਂਘਾਤਾਨ੍ਪਾਰਾਵਤਗਣਾਂਸ੍ਤਥਾ
ਉਹ ਨੇ ਤੋਤਿਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਅਤੇ ਕਬੂਤਰਾਂ ਦੇ ਗਰੁੱਪ ਵੀ ਵੇਖੇ।
ਰੂਪੇਣ ਵਯਸਃ ਚੈਵ ਰਤੇਰਪਿ ਰਤਿਂਕਰੀਮ੍
ਰੂਪ, ਜਵਾਨੀ ਤੇ ਪਿਆਰ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਪਿਆਰ ਦੀ ਦੇਵੀ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਗਈ ਸੀ।
ਤਾਂ ਵਿਦ੍ਯੁਤਮਿਵੋਨ੍ਨਦ੍ਧਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਭੈਮਿਰਚਿਂਤਯਤ 1.2.60.
ਉਸ ਨੂੰ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ ਵੇਖ ਕੇ, ਭੈਮੀ ਨੇ ਸੋਚਿਆ।
ਨ੍ਯਾਯ੍ਯਮੇਤਤ੍ਕृਤੇ ਪੂਰ੍ਵਂ ਨष੍ਟਾ ਯਤ੍ਕਾਮਿਨਾਂ ਗਣਾਃ
ਇਹ ਸਹੀ ਹੈ ਕਿ ਉਸ ਕਰਕੇ ਪਹਿਲਾਂ ਇਸ਼ਕਬਾਜਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਏ।
ਕਾਮਿਨੀਨਾਂ ਕृਤੇ ਯੇषਾਂ ਕ੍ਸ਼ੀਯਤੇ ਗਣਨਾਤ੍ਰ ਕਾ
ਇਸਤਰੀਆਂ ਲਈ, ਇੱਥੇ ਕਿਸੇ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਕੀਤੀ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈ?
ਨਿष੍ਠੁਰੇ ਵਜ੍ਰਹृਦਯੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋऽਹਮਤਿਥਿਸ੍ਤਵ
ਕਠੋਰ ਦਿਲ ਵਾਲੀ, ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਮਹਿਮਾਨ ਬਣ ਕੇ ਆਇਆ ਹਾਂ।
ਇਤਿ ਹੈਡਂਬਿਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਕਾਮਕਟਂਕਟਾ
ਹੈਡਿੰਬਾ ਦੇ ਇਹ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਜੋ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਸੜ ਰਹੀ ਸੀ,
ਧਿਗਹਂ ਯਨ੍ਮਯਾ ਪੂਰ੍ਵਂ ਸਮਯਃ ਸ ਕृਤੋऽਭਵਤ੍
ਮੈਂ ਪਛਤਾਉਂਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਪਹਿਲਾਂ ਉਹ ਵਾਅਦਾ ਕਰ ਲਿਆ ਸੀ!
ਇਤਿ ਸਂਚਿਨ੍ਤਯਨ੍ਤੀ ਸਾ ਭੈਮਿਂ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚ ਕੇ, ਉਹ ਭੀਮ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਅਥ ਕਾਮਯਸੇ ਮਾਂ ਤ੍ਵਂ ਤਤ੍ਕਥਾਂ ਸ਼ੀਘ੍ਰਮੁਚ੍ਚਰ ਤਤੋऽਹਂ ਵਸ਼ਗਾ ਜਾਤਾ ਹਤੋ ਵਾ ਸ੍ਵਪ੍ਸ੍ਯਸੇ ਮਯਾ
ਜੇ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਉਹ ਕਹਾਣੀ ਜਲਦੀ ਦੱਸ; ਫਿਰ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਵਸ਼ ਹੋ ਜਾਵਾਂਗੀ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਹੱਥੋਂ ਮਾਰਿਆ ਜਾ ਕੇ ਸੁੱਤ ਜਾਵੇਂਗਾ।
ਸ੍ਮृਤ੍ਵਾ ਚਰਾਚਰਗੁਰੁਂ ਕृष੍ਣਮਾਰਬ੍ਧਵਾਨ੍ਕਥਾਮ੍
ਸਾਰੇ ਚਲਦੇ ਤੇ ਅਚਲ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਗੁਰੂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਕਹਾਣੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ।
ਤਸ੍ਯ ਚੈਕਾ ਸੁਤਾ ਜਜ੍ਞੇ ਭਾਰ੍ਯਾ ਤਸ੍ਯ ਮृਤਾऽਭਵਤ੍ 1.2.60.
ਉਸ ਨੂੰ ਇੱਕ ਧੀ ਹੋਈ; ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਮਰ ਚੁਕੀ ਸੀ।
ਸਾ ਯਦਾਭੂਦ੍ਯੌਵਨਗਾ ਵ੍ਯਂਜਿਤਾਵਯਵਾ ਸ਼ੁਭਾ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਜਵਾਨ ਹੋਈ, ਉਸ ਦੇ ਅੰਗ ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਸਪਸ਼ਟ ਦਿਸਣ ਲੱਗੇ,
ਤਦਾਸ੍ਯ ਕਾਮਲੁਲਿਤਮਾਲਾਨਂ ਪ੍ਰਜਹੌ ਮਨਃ
ਤਦ ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਮੁਰਝਾਈ ਹੋਈਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਤੋਂ ਹਟ ਗਿਆ।
ਪ੍ਰਾਤਿਵੇਸ਼੍ਮਕਪੁਤ੍ਰੀ ਤ੍ਵਂ ਮਯਾਨੀਯਾਤ੍ਰ ਪੋषਿਤਾ
ਤੂੰ ਪੜੋਸੀ ਦੀ ਧੀ ਹੈਂ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਲਿਆ ਕੇ ਪਾਲਿਆ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਾ ਸਾ ਚ ਮੇਨੇ ਚ ਤਤ੍ਤਥੈਵ ਵਚਸ੍ਤਦਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਗੱਲ ਸੱਚ ਮੰਨ ਲਈ।