ਏਵਂ ਬਹੂਨਿ ਵਾਕ੍ਯਾਨਿ ਤਾਨਿ ਤਾਨਿ ਵਦਨ੍ਨृਪਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਇਕ-ਇਕ ਕਰਕੇ ਅਨੇਕ ਵਾਕ ਆਖੇ।
ਪੁਂਡਰੀਕਾਕ੍ਸ਼ ਜਾਨਾਸਿ ਯਥਾ ਭੀਮਾਦਭੂਦਯਮ੍
ਕੰਵਲ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਤੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ ਕਿ ਭੀਮ ਉਸ ਤੋਂ ਕਿਵੇਂ ਜਨਮਿਆ।
ਅष੍ਟਾਨਾਂ ਦੇਵਯੋਨੀਨਾਂ ਯਤੋ ਜਨ੍ਮ ਚ ਯੌਵਨਮ੍ ।। 1.2.59.
ਉਸ ਤੋਂ ਹੀ ਅੱਠ ਦੇਵੀ ਮਾਵਾਂ ਦਾ ਜਨਮ ਤੇ ਜਵਾਨੀ ਹੋਈ।
ਤਦਸ੍ਯੋਚਿਤਦਾਰਾਰ੍ਥੇ ਸਦਾ ਚਿਂਤਾਸ੍ਤਿ ਕृष੍ਣ ਮੇ
ਇਸ ਲਈ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਸ ਲਈ ਢੁਕਵੀਂ ਵਧੂ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਤਦ੍ਭਵਾਨ੍ਕृष੍ਣਸਰ੍ਵਜ੍ਞ ਤ੍ਰਿਲੋਕੀਮਪਿ ਵੇਤ੍ਸਿ ਚ
ਇਸ ਲਈ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਤੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ, ਤਿੰਨੋਂ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਵੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਰੱਖਦਾ ਹੈਂ।
ਧਰ੍ਮਰਾਜਮਿਦਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਪਦਾਂਤਰਿਤਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਇਹੀ ਵਾਕ ਧਰਮ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਸ਼ਬਦ-ਸ਼ਬਦ ਆਖਿਆ।
ਅਸ੍ਤਿ ਰਾਜਨ੍ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਦਾਰਾਨਸ੍ਯੋਚਿਤਾਂ ਸ਼ੁਭਾਮ੍
ਹੇ ਰਾਜਨ, ਮੈਂ ਉਸ ਲਈ ਇਕ ਸੁਹਾਗਣ ਤੇ ਚੰਗੀ ਕੁੜੀ ਬਾਰੇ ਦੱਸਾਂਗਾ।
ਸਾ ਚ ਪੁਤ੍ਰੀ ਮੁਰੋਃ ਪਾਰ੍ਥ ਦੈਤ੍ਯਸ੍ਯਾਦ੍ਭੁਤਕਰ੍ਮਣਃ
ਉਹ ਕੁੜੀ ਮੁਰਾ ਦੀ ਧੀ ਹੈ, ਹੇ ਪਾਰਥ, ਜੋ ਅਜੀਬ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਦੈਤ ਸੀ।
ਸ ਚ ਮੇ ਨਿਹਤੋ ਘੋਰਃ ਪਾਸ਼ਦੁਰ੍ਗਸਮਨ੍ਵਿਤਃ
ਉਹ ਡਰਾਉਣਾ ਮੁਰਾ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਜਾਲਾਂ ਵਾਲੇ ਕਿਲੇ ਸਮੇਤ ਸੀ, ਮੈਂ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।
ਤਤੋ ਹਤੇ ਮੁਰੌ ਦੈਤ੍ਯੇ ਮਯਾ ਤਸ੍ਯ ਸੁਤਾਵ੍ਰਜਤ੍
ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਮੁਰਾ ਦੈਤ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਉਸ ਦੀ ਧੀ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆਈ।
ਤਾਂ ਤਤੋऽਹਂ ਮਹਾਯੁਦ੍ਧੇ ਖਡ੍ਗਖੇਟਕਧਾਰਿਣੀਮ੍
ਫਿਰ, ਵੱਡੀ ਜੰਗ ਵਿਚ, ਮੈਂ ਉਸ ਨਾਲ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਤਲਵਾਰ ਤੇ ਢਾਲ ਫੜੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਖਡ੍ਗੇਨ ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਬਾਣਾਨ੍ਮਮ ਸਾ ਚ ਮੁਰੋਃ ਸੁਤਾ
ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਤੀਰ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ—ਉਹ ਮੁਰਾ ਦੀ ਧੀ ਸੀ।
ਸ ਚ ਮੋਹਸਮਾਵਿष੍ਟੋ ਗਰੁਡੋऽਭੂਦਚੇਤਨਃ 1.2.59.
ਗਰੁੜ, ਭੁਲਾਵੇ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਚਕ੍ਰਂ ਸਮੁਦ੍ਯਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਯਾ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਰਣਾਜਿਰੇ
ਜਦੋਂ ਉਸ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਮੇਰਾ ਚੱਕਰ ਉੱਪਰ ਉਠਿਆ ਵੇਖਿਆ,
ਨੈਨਾਂ ਹਂਤੁਂ ਭਵਾਨਰ੍ਹੋ ਰਕ੍ਸ਼ੈਤਾਂ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮ
ਤੂੰ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਯੋਗ ਨਹੀਂ, ਉਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ, ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਪੁਰਖ।
ਬੁਦ੍ਧਿਰਪ੍ਰਤਿਮਾ ਚਾਪਿ ਸ਼ਕ੍ਤਿਸ਼੍ਚ ਪਰਮਾ ਰਣੇ
ਉਸ ਦੀ ਅਕਲ ਬੇਮਿਸਾਲ ਹੈ, ਤੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਉਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਵੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤੇ ਤਦਾ ਦੇਵੀਂ ਵਚਨਂ ਚਾਹਮਬ੍ਰਵਮ੍
ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੈਂ ਉਸ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਇਹ ਬੋਲ ਆਖੇ।
ਤਤਸ਼੍ਚਾਲਿਂਗ੍ਯ ਤਾਂ ਭਕ੍ਤਾਂ ਕਾਮਾਖ੍ਯਾ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਫਿਰ ਕਾਮਾਖਿਆ ਨੇ ਆਪਣੀ ਭਗਤ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾ ਕੇ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਸ਼ਕ੍ਯਃ ਕੇਨਾਪਿ ਸਮਰੇ ਮਾਧਵੋ ਰਣਦੁਰ੍ਜਯਃ
ਕਿਸੇ ਵੀ ਮਨੁੱਖ ਵਲੋਂ ਜੰਗ ਵਿਚ ਮਾਧਵ ਨੂੰ ਹਰਾਇਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ, ਉਹ ਜੰਗ ਵਿਚ ਅਜਿੱਤ ਹੈ।
ਅਪਿ ਵਾ ਤ੍ਰ੍ਯਂਬਕਃ ਪੁਤ੍ਰਿ ਨੈਨਂ ਸ਼ਕ੍ਤਃ ਕੁਤੋऽਨ੍ਯਕਃ
ਹੇ ਧੀਏ, ਤ੍ਰਯੰਬਕ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਹਰਾ ਸਕਦਾ, ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਦੀ ਕੀ ਗੱਲ।
ਰਣਾਦਸ੍ਮਾਨ੍ਨਿਵਰ੍ਤਸ੍ਵ ਤਵੋਚਿਤਮਿਦਂ ਸ੍ਫੁਟਮ੍
ਇਸ ਜੰਗ ਤੋਂ ਹਟ ਜਾ, ਇਹੀ ਤੇਰੇ ਲਈ ਠੀਕ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਂ ਸ਼੍ਵਸ਼ੁਰਂ ਭਦ੍ਰੇ ਸਮ੍ਮਾਨਯ ਜਨਾਰ੍ਦਨਮ੍
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਜਨਾਰਦਨ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸੱਸਰੇ ਵਾਂਗ ਆਦਰ ਦੇ।
ਜਾਤਸ੍ਯ ਹਿ ਧ੍ਰੁਵੋ ਮृਤ੍ਯੁਰ੍ਧ੍ਰੁਵ ਜਨ੍ਮ ਮृਤਸ੍ਯ ਚ 1.2.59.
ਜੋ ਜੰਮਿਆ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਮੌਤ ਪੱਕੀ ਹੈ, ਤੇ ਜੋ ਮਰ ਗਿਆ, ਉਸ ਦਾ ਜਨਮ ਵੀ ਪੱਕਾ ਹੈ।
ऋषੀਂਸ਼੍ਚ ਦੇਵਾਂਸ਼੍ਚ ਮਹਾਸੁਰਾਂਸ਼੍ਚ ਤ੍ਰੈਵਿਦ੍ਯਵਿਦ੍ਯਾਨ੍ਪੁਰੁषਾਨ੍ਨृਪਾਂਸ਼੍ਚ
ਰਿਸ਼ੀ, ਦੇਵਤੇ, ਵੱਡੇ ਅਸੁਰ, ਤਿੰਨ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀ, ਮਨੁੱਖ ਤੇ ਰਾਜੇ—
ਸ਼੍ਲਾਘ੍ਯ ਏਵ ਹਿ ਤੇ ਮृਤ੍ਯੁਃ ਪਿਤੁਰਸ੍ਮਾਜ੍ਜਨਾਰ੍ਦृਨਾਤ੍
ਹੇ ਜਨਾਰਦਨ, ਤੇਰੀ ਮੌਤ ਆਪਣੇ ਪਿਉ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਹੋਈ, ਇਹ ਵਾਕਈ ਸਲਾਹੁਣਯੋਗ ਹੈ।
ਏਵਂ ਕਾਮਾਖ੍ਯਯਾ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਾ ਸਾ ਚ ਕਾਮਕਟਂਕਟਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਾਮਾਖਿਆ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਆਖਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਕਾਮਕਟੰਕਟਾ ਕਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਤਾਮਹਂ ਸਾਸ਼ਿषਂ ਚਾਪਿ ਪ੍ਰਾਵੋਚਂ ਭਰਤਰ੍षਭ
ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਅਸੀਸਾਂ ਦੇ ਕੇ ਇਹ ਗੱਲ ਵੀ ਆਖੀ, ਹੇ ਭਾਰਤਾਂ ਵਿਚੋਂ ਵਧੀਆ।
ਮਯਾ ਦੇਵ੍ਯਾ ਪृਥਿਵ੍ਯਾ ਚ ਭਗਦਤ੍ਤਃ ਕृਤੋ ਨृਪਃ
ਮੇਰੇ ਤੇ ਧਰਤੀ ਦੇਵੀ ਦੇ ਯਤਨ ਨਾਲ ਭਗਦੱਤ ਨੂੰ ਰਾਜਾ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ।
ਵਸਂਤੀ ਚਾਤ੍ਰ ਤਂ ਵੀਰਂ ਹੈਡਿਂਬਂ ਪਤਿਮਾਪ੍ਸ੍ਯਸਿ
ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਰਹਿ ਕੇ, ਉਸ ਵੀਰ ਹੈਡਿੰਬ ਨੂੰ ਪਤੀ ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੇਂਗੀ।
ਸਾ ਸ੍ਥਿਤਾ ਚ ਪੁਰੇ ਤਤ੍ਰ ਗਤੋऽਹਂ ਸ਼ਕ੍ਰਸਦ੍ਮ ਚ
ਉਹ ਉਸ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਰਹਿ ਗਈ, ਤੇ ਮੈਂ ਇੰਦਰ ਦੇ ਮਹਿਲ ਚਲਾ ਗਿਆ।