ਮਾਮੁਵਾਚ ਸਦਾ ਪੁਤ੍ਰ ਪਿਤॄਣਾਂ ਭਕ੍ਤਿਕृਦ੍ਭਵ
ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਕਹਿੰਦੇ ਸਨ, 'ਪੁੱਤਰ, ਆਪਣੇ ਪੂਰਵਜਾਂ ਦੀ ਭਕਤੀ ਕਰ।'
ਪ੍ਰਣਾਮਾਯੈਵ ਭਵਤਾਂ ਭਕ੍ਤਿਪ੍ਰਹ੍ਵੇਣ ਚੇਤਸਾ ਭਵਦ੍ਭਿਰਹਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਫਲਂ ਯਸ੍ਮਾਦਿਦਂ ਮਹਤ੍
ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਮਰ ਹੋ ਕੇ, ਮੈਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਫਲ ਹੈ।
ਯਦਾਜ੍ਞਾਪਾਲਨਂ ਪੁਤ੍ਰਃ ਪਿਤॄਣਾਂ ਸਰ੍ਵਦਾ ਚਰੇਤ੍ 1.2.59.
ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੇ ਪੂਰਵਜਾਂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਮੰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਉਵਾਚ ਧਰ੍ਮਰਾਟ੍ ਪੁਤ੍ਰਮਾਨਂਦਾਸ਼੍ਰੁਃ ਸਗਦ੍ਗਦਮ੍
ਧਰਮ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ ਹੰਝੂਆਂ ਤੇ ਰੁਕ ਰੁਕ ਕੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਤ੍ਵਮੇਵ ਨੋ ਭਕ੍ਤਿਕਾਰੀ ਸਹਾਯਸ਼੍ਚਾਪਿ ਵਰ੍ਤਸੇ
ਤੂੰ ਹੀ ਸਾਡੇ ਲਈ ਭਕਤੀ ਵਾਲਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸਾਡਾ ਸਹਾਈ ਵੀ ਬਣਦਾ ਹੈ।
ਏਤਦਰ੍ਥਂ ਚ ਹੈਡਂਬੇ ਪੁਤ੍ਰਾਨਿਚ੍ਛਂਤਿ ਸਾਧਵਃ
ਇਸ ਕਾਰਨ, ਹੈਡੰਬਾ, ਚੰਗੇ ਲੋਕ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਅਵਸ਼੍ਯਂ ਯਾਦृਸ਼ੀ ਮਾਤਾ ਤਾਦृਸ਼ਸ੍ਤਨਯੋ ਭਵੇਤ੍
ਜਿਵੇਂ ਮਾਂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੁੱਤਰ ਵੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਹੋ ਸੁਦੁष੍ਕਰਂ ਦੇਵੀ ਕੁਰੁਤੇ ਮੇ ਪ੍ਰਿਯਾ ਵਧੂਃ
ਵਾਹ, ਮੇਰੀ ਪਿਆਰੀ ਵਧੂ ਨੇ ਜੋ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਕੰਮ ਹੈ।
ਨੂਨਂ ਕਾਮੇਨ ਭੋਗੈਰ੍ਵਾ ਕृਤ੍ਯਂ ਵਧ੍ਵਾ ਨ ਮੇ ਮਨਾਕ੍
ਸੱਚਮੁਚ, ਮੇਰੀ ਵਧੂ ਨੂੰ ਨਾ ਤਾਂ ਇੱਛਾ ਹੈ, ਨਾ ਹੀ ਰਸ-ਵਿਲਾਸ ਦੀ ਲੋਭ।
ਦੁष੍ਕੁਲੀਨਾਪਿ ਯਾ ਭਕ੍ਤਾ ਸੂਤੇऽਪਤ੍ਯਂ ਚ ਭਕ੍ਤਿਮਤ੍
ਜੇ ਕੋਈ ਔਰਤ ਨੀਚ ਕੁਲ ਦੀ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਭਕਤੀ ਵਾਲੀ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਭਕਤੀ ਵਾਲਾ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਏਵਂ ਬਹੂਨਿ ਵਾਕ੍ਯਾਨਿ ਤਾਨਿ ਤਾਨਿ ਵਦਨ੍ਨृਪਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਇਕ-ਇਕ ਕਰਕੇ ਅਨੇਕ ਵਾਕ ਆਖੇ।
ਪੁਂਡਰੀਕਾਕ੍ਸ਼ ਜਾਨਾਸਿ ਯਥਾ ਭੀਮਾਦਭੂਦਯਮ੍
ਕੰਵਲ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਤੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ ਕਿ ਭੀਮ ਉਸ ਤੋਂ ਕਿਵੇਂ ਜਨਮਿਆ।
ਅष੍ਟਾਨਾਂ ਦੇਵਯੋਨੀਨਾਂ ਯਤੋ ਜਨ੍ਮ ਚ ਯੌਵਨਮ੍ ।। 1.2.59.
ਉਸ ਤੋਂ ਹੀ ਅੱਠ ਦੇਵੀ ਮਾਵਾਂ ਦਾ ਜਨਮ ਤੇ ਜਵਾਨੀ ਹੋਈ।
ਤਦਸ੍ਯੋਚਿਤਦਾਰਾਰ੍ਥੇ ਸਦਾ ਚਿਂਤਾਸ੍ਤਿ ਕृष੍ਣ ਮੇ
ਇਸ ਲਈ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਸ ਲਈ ਢੁਕਵੀਂ ਵਧੂ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਤਦ੍ਭਵਾਨ੍ਕृष੍ਣਸਰ੍ਵਜ੍ਞ ਤ੍ਰਿਲੋਕੀਮਪਿ ਵੇਤ੍ਸਿ ਚ
ਇਸ ਲਈ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਤੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ, ਤਿੰਨੋਂ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਵੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਰੱਖਦਾ ਹੈਂ।
ਧਰ੍ਮਰਾਜਮਿਦਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਪਦਾਂਤਰਿਤਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਇਹੀ ਵਾਕ ਧਰਮ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਸ਼ਬਦ-ਸ਼ਬਦ ਆਖਿਆ।
ਅਸ੍ਤਿ ਰਾਜਨ੍ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਦਾਰਾਨਸ੍ਯੋਚਿਤਾਂ ਸ਼ੁਭਾਮ੍
ਹੇ ਰਾਜਨ, ਮੈਂ ਉਸ ਲਈ ਇਕ ਸੁਹਾਗਣ ਤੇ ਚੰਗੀ ਕੁੜੀ ਬਾਰੇ ਦੱਸਾਂਗਾ।
ਸਾ ਚ ਪੁਤ੍ਰੀ ਮੁਰੋਃ ਪਾਰ੍ਥ ਦੈਤ੍ਯਸ੍ਯਾਦ੍ਭੁਤਕਰ੍ਮਣਃ
ਉਹ ਕੁੜੀ ਮੁਰਾ ਦੀ ਧੀ ਹੈ, ਹੇ ਪਾਰਥ, ਜੋ ਅਜੀਬ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਦੈਤ ਸੀ।
ਸ ਚ ਮੇ ਨਿਹਤੋ ਘੋਰਃ ਪਾਸ਼ਦੁਰ੍ਗਸਮਨ੍ਵਿਤਃ
ਉਹ ਡਰਾਉਣਾ ਮੁਰਾ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਜਾਲਾਂ ਵਾਲੇ ਕਿਲੇ ਸਮੇਤ ਸੀ, ਮੈਂ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।
ਤਤੋ ਹਤੇ ਮੁਰੌ ਦੈਤ੍ਯੇ ਮਯਾ ਤਸ੍ਯ ਸੁਤਾਵ੍ਰਜਤ੍
ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਮੁਰਾ ਦੈਤ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਉਸ ਦੀ ਧੀ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆਈ।
ਤਾਂ ਤਤੋऽਹਂ ਮਹਾਯੁਦ੍ਧੇ ਖਡ੍ਗਖੇਟਕਧਾਰਿਣੀਮ੍
ਫਿਰ, ਵੱਡੀ ਜੰਗ ਵਿਚ, ਮੈਂ ਉਸ ਨਾਲ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਤਲਵਾਰ ਤੇ ਢਾਲ ਫੜੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਖਡ੍ਗੇਨ ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਬਾਣਾਨ੍ਮਮ ਸਾ ਚ ਮੁਰੋਃ ਸੁਤਾ
ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਤੀਰ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ—ਉਹ ਮੁਰਾ ਦੀ ਧੀ ਸੀ।
ਸ ਚ ਮੋਹਸਮਾਵਿष੍ਟੋ ਗਰੁਡੋऽਭੂਦਚੇਤਨਃ 1.2.59.
ਗਰੁੜ, ਭੁਲਾਵੇ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਚਕ੍ਰਂ ਸਮੁਦ੍ਯਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਯਾ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਰਣਾਜਿਰੇ
ਜਦੋਂ ਉਸ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਮੇਰਾ ਚੱਕਰ ਉੱਪਰ ਉਠਿਆ ਵੇਖਿਆ,
ਨੈਨਾਂ ਹਂਤੁਂ ਭਵਾਨਰ੍ਹੋ ਰਕ੍ਸ਼ੈਤਾਂ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮ
ਤੂੰ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਯੋਗ ਨਹੀਂ, ਉਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ, ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਪੁਰਖ।
ਬੁਦ੍ਧਿਰਪ੍ਰਤਿਮਾ ਚਾਪਿ ਸ਼ਕ੍ਤਿਸ਼੍ਚ ਪਰਮਾ ਰਣੇ
ਉਸ ਦੀ ਅਕਲ ਬੇਮਿਸਾਲ ਹੈ, ਤੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਉਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਵੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤੇ ਤਦਾ ਦੇਵੀਂ ਵਚਨਂ ਚਾਹਮਬ੍ਰਵਮ੍
ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੈਂ ਉਸ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਇਹ ਬੋਲ ਆਖੇ।
ਤਤਸ਼੍ਚਾਲਿਂਗ੍ਯ ਤਾਂ ਭਕ੍ਤਾਂ ਕਾਮਾਖ੍ਯਾ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਫਿਰ ਕਾਮਾਖਿਆ ਨੇ ਆਪਣੀ ਭਗਤ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾ ਕੇ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਸ਼ਕ੍ਯਃ ਕੇਨਾਪਿ ਸਮਰੇ ਮਾਧਵੋ ਰਣਦੁਰ੍ਜਯਃ
ਕਿਸੇ ਵੀ ਮਨੁੱਖ ਵਲੋਂ ਜੰਗ ਵਿਚ ਮਾਧਵ ਨੂੰ ਹਰਾਇਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ, ਉਹ ਜੰਗ ਵਿਚ ਅਜਿੱਤ ਹੈ।
ਅਪਿ ਵਾ ਤ੍ਰ੍ਯਂਬਕਃ ਪੁਤ੍ਰਿ ਨੈਨਂ ਸ਼ਕ੍ਤਃ ਕੁਤੋऽਨ੍ਯਕਃ
ਹੇ ਧੀਏ, ਤ੍ਰਯੰਬਕ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਹਰਾ ਸਕਦਾ, ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਦੀ ਕੀ ਗੱਲ।