ਗੁਹੇਨ ਚ ਮਹਾਲਿਂਗਂ ਕੁਮਾਰੇਸ਼੍ਵਰਮੀਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਗੁਹਾ ਨੇ ਮਹਾਨ ਲਿੰਗ, ਜੋ ਕੁਮਾਰੇਸ਼ਵਰ ਨਾਂ ਹੈ, ਉਸਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕੀਤੀ,
ਨਾਰਦੇਨਾਪਿ ਮਤ੍ਤੀਰੇ ਸ੍ਥਾਨਂ ਸਂਸ੍ਥਾਪ੍ਯ ਸ਼ੋਭਨਮ੍ 1.2.58.
ਅਤੇ ਨਾਰਦ ਨੇ ਵੀ ਮੇਰੇ ਕੰਢੇ ਤੇ ਸੋਹਣਾ ਥਾਂ ਬਣਾਇਆ।
ਏਵਂ ਤ੍ਰਿਭਿਰ੍ਹੇਤੁਵਰੈਰ੍ਮਮੇਵਾਰ੍ਘਃ ਪ੍ਰਦੀਯਤਾਮ੍
ਇਹ ਤਿੰਨ ਵਧੀਆ ਕਾਰਨਾਂ ਕਰਕੇ, ਮੇਰੀ ਅਰਪਣੀ ਹੀ ਦਿੱਤੀ ਜਾਵੇ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤੇ ਵਚਨੇ ਪਾਰ੍ਥ ਤੀਰ੍ਥਰਾਜੇਨ ਭਾਰਤ
ਹੇ ਭਾਰਤ, ਜਦ ਤੀਰਥਾਂ ਦੇ ਰਾਜ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ—
ਤਤੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਸੁਤੋ ਜ੍ਯੇष੍ਠਃ ਸ਼੍ਵੇਤਮਾਲ੍ਯਾਨੁਲੇਪਨਃ
ਫਿਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਪੁੱਤਰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਚਿੱਟੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਾਈ ਹੋਈ ਸੀ ਤੇ ਸੁਗੰਧ ਲਾਈ ਹੋਈ ਸੀ,
ਅਹੋ ਕष੍ਟਮਿਦਂ ਕੂਕ੍ਤਂ ਤੀਰ੍ਥਰਾਜੇਨ ਮੋਹਤਃ
ਹਾਏ, ਇਹ ਕਿੰਨਾ ਦੁੱਖਦਾਈ ਤੇ ਕਠੋਰ ਬੋਲ ਹੈ, ਜੋ ਤੀਰਥਾਂ ਦੇ ਰਾਜ ਨੇ ਭੁਲੇਖੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਆਖ ਦਿੱਤਾ!
ਸ੍ਵੀਯਾਨ੍ਗੁਣਾਨ੍ਸ੍ਵਯਂ ਯੋ ਹਿ ਸਮ੍ਪਤ੍ਸੁ ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ਿਪਨ੍ਪਰਾਨ੍
ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਆਪਣੀ ਚੰਗੀਆਂ ਖਾਸਲਤਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਹੋਰਾਂ ਦੀਆਂ ਵਡਾਈਆਂ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਉਸਦੇ ਕੋਲ ਸਭ ਕੁਝ ਹੋਵੇ,
ਤਸ੍ਮਾਦਸ੍ਮਾਦਹਂਕਾਰਾਤ੍ਸਤ੍ਸ੍ਵਪ੍ਯੇषੁ ਗੁਣੇषੁ ਚ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਅਹੰਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਅਸਲ ਚੰਗੀਆਂ ਖਾਸਲਤਾਂ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਵੀ,
ਸ੍ਤਂਭਤੀਰ੍ਥਮਿਤਿ ਖ੍ਯਾਤਂ ਸ੍ਤਮ੍ਭੋ ਗਰ੍ਵਃ ਕृਤੋ ਯਤਃ
ਇਸ ਤੀਰਥ ਦਾ ਨਾਂ 'ਸਤੰਭ ਤੀਰਥ' ਪਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਇੱਥੇ ਅਹੰਕਾਰ (ਸਤੰਭ) ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤੇ ਧਰ੍ਮਦੇਵੇਨ ਹਾਹੇਤਿ ਰਵ ਉਤ੍ਥਿਤਃ
ਜਦੋਂ ਧਰਮਦੇਵ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ, ਤਾਂ 'ਹਾਏ ਹਾਏ' ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਉਠੀ।
ਗੁਹਸ੍ਤਤੋ ਵਚਃ ਪ੍ਰਾਹ ਧਰ੍ਮਦੇਵਸਮਾਗਮੇ
ਫਿਰ ਗੁਹਾ ਨੇ ਧਰਮਦੇਵ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ:
ਬ੍ਰਵੀਤੁ ਕੋऽਪਿ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਤੀਰ੍ਥਾਨਾਂ ਤੇषੁ ਵਰ੍ਤਤਾਮ੍ 1.2.58.
ਇਹਨਾਂ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੋਈ ਦੱਸੇ ਕਿ ਕਿਹੜਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ।
ਤਿष੍ਠਤ੍ਵਾਤ੍ਮਗੁਣੋ ਯਚ੍ਚ ਤੀਰ੍ਥਰਾਜੇਨ ਵਰ੍ਣਿਤਃ
ਤੀਰਥਾਂ ਦੇ ਰਾਜ ਨੇ ਜੋ ਆਪਣੀ ਵਡਾਈ ਕੀਤੀ, ਉਹ ਜਿਵੇਂ ਦੀ ਤਿਵੇਂ ਰਹਿਣ ਦਿਓ।
ਅਹੋ ਨ ਯੁਕ੍ਤਂ ਪਾਲਾਨਾਂ ਯਦਿ ਤੇऽਪ੍ਯਵਿਮृਸ਼੍ਯ ਚ
ਹਾਏ, ਜੇ ਰੱਖਵਾਲੇ ਵੀ ਸੋਚੇ ਸਮਝੇ ਬਿਨਾਂ ਐਸਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਇਹ ਠੀਕ ਨਹੀਂ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤੇ ਗੁਹੇਨਾਥ ਧਰ੍ਮੋ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਜਦੋਂ ਗੁਹਾ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ, ਤਾਂ ਧਰਮ ਨੇ ਅੱਗੇ ਇਹ ਬਚਨ ਆਖੇ:
ਮੁਖ੍ਯਤ੍ਵਂ ਸਰ੍ਵਤੀਰ੍ਥਾਨਾਮਰ੍ਘਂ ਚਾਪਿ ਪਿਤਾਮਹਾਤ੍ ਪਰੋਕ੍ਸ਼ੇਪਿ ਸ੍ਵਪ੍ਰਸ਼ਂਸਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਮਪਿ ਚਾਲਯੇਤ੍
ਸਭ ਤੀਰਥਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਮੁੱਖਤਾ ਤੇ ਪਿਤਾਮਹ ਵਲੋਂ ਮਿਲੀ ਵਡਿਆਈ— ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਪਰੋਖ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਵਡਾਈ ਵੀ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਸਕਦੀ ਹੈ।
ਸ੍ਵਪ੍ਰਸ਼ਂਸਾਂ ਪ੍ਰਕੁਰ੍ਵਾਣਃ ਪਰਾਕ੍ਸ਼ੇਪਸਮਨ੍ਵਿਤਾਮ੍ ਯਾਨਿ ਪੂਰ੍ਵਂ ਪ੍ਰਮਾਣਾਨਿ ਕृਤਾਨੀਸ਼ੇਨ ਧੀਮਤਾ
ਜੋ ਆਪਣੀ ਵਡਾਈ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਘਟਾ ਕੇ ਆਖਦਾ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਕਿ ਜੋ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਵਿਚ ਸਮਝਦਾਰ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਨਿਯਮ ਬਣਾਏ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮੰਨਣ।
ਤਾਨਿ ਸਮ੍ਪਾਲਨੀਯਾਨਿ ਤਾਨਿ ਕੋऽਤਿ ਕ੍ਰਮੇਦ੍ਬੁਧਃ
ਉਹ ਨਿਯਮ ਪੂਰੇ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ; ਸਮਝਦਾਰ ਕੌਣ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਉਲੰਘਣਾ ਕਰੇਗਾ?
ਪਾਲਯਾਮਾਸ ਏਤਚ੍ਚ ਤ੍ਵਂ ਪਾਲਯਿਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਇਹ ਨਿਯਮ ਪਹਿਲਾਂ ਵੀ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ ਸੀ; ਹੁਣ ਤੈਨੂੰ ਵੀ ਇਹ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਤਦਸ੍ਮਾਭਿਰਿਦਂ ਯੁਕ੍ਤਂ ਸ਼ਾਸਨਂ ਦਿਸ਼੍ਯਤਾਂ ਪਰਮ੍
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਸਾਡੀ ਵਲੋਂ ਇਹ ਹੁਕਮ ਦੇਣਾ ਠੀਕ ਹੈ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਹੁਕਮ ਹੋਵੇ।
ਅਹਂ ਪ੍ਰਸ੍ਤਾਵਮਨ੍ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਵਾਕ੍ਯਮੇਤਦੁਦੈਰਯਮ੍
ਮੈਂ ਇਹ ਗੱਲ ਸੋਚ ਕੇ, ਇਹ ਬਚਨ ਆਖ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿष੍ਣੁਸ਼ਿਵੈਰ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਪੂਜਿਤਾਯਾਘਨਾਸ਼ਿਨੇ 1.2.58.
ਉਸ ਮਾਤਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਤੇ ਸ਼ਿਵ ਵਲੋਂ ਸਦਾ ਪੂਜੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਤੇ ਪਾਪ ਨਾਸ਼ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਤਦਸ੍ਮਾਕਂ ਕੁਤੋ ਭਾਵੋ ਮਾ ਵਿਸ਼੍ਵਂ ਨਾਸ਼ਯ ਪ੍ਰਭੋ
ਇਸ ਕਰਕੇ ਅਸੀਂ ਅਜਿਹਾ ਭਾਵ ਕਿਵੇਂ ਰੱਖ ਸਕਦੇ ਹਾਂ? ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਸਾਰਾ ਜਗਤ ਨਾ ਨਾਸ ਕਰ।
ਸ਼ਿਵਵਨ੍ਮਾਨਨੀਯੋ ਹਿ ਯਤਃ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਚ੍ਛਿਵਾਤ੍ਮਜਃ
ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਵਾਂਗ ਹੀ ਆਦਰਯੋਗ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਸੱਚਮੁੱਚ ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈ।
ਯੁਵਯੋਰੈਕ੍ਯਭਾਵੇਨ ਸੁਖਂ ਜੀਵੇਦਿਦਂ ਜਗਤ੍
ਤੁਸੀਂ ਦੋਵਾਂ ਦੀ ਏਕਤਾ ਨਾਲ ਇਹ ਜਗਤ ਸੁਖੀ ਜੀਉਂਦਾ ਹੈ।
ਅਨੁਗ੍ਰਹਸ਼੍ਚ ਕ੍ਰਿਯਤਾਂ ਤੀਰ੍ਥਰਾਜਸ੍ਯ ਮਾਨਦ
ਹੇ ਮਾਣ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਤੀਰਥਰਾਜ ਉੱਤੇ ਵੀ ਕਿਰਪਾ ਕਰ।
ਏਵਮੁਚ੍ਚਰਮਾਣਂ ਮਾਂ ਪ੍ਰਸ਼ਸ੍ਯਾਹਾਪਿ ਪਦ੍ਮਭੂਃ
ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਕਮਲ ਉੱਤੇ ਜੰਮੇ ਨੇ ਮੇਰੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਕੇ ਆਖਿਆ:
ਸਮ੍ਮਾਨਯ ਗੁਹਂ ਚਾਪਿ ਗੁਹਃ ਸ੍ਵਾਮੀ ਯਤੋ ਹਿ ਨਃ
ਗੁਹਾ ਦਾ ਵੀ ਆਦਰ ਕਰ, ਕਿਉਂਕਿ ਗੁਹਾ ਸਾਡਾ ਮਾਲਕ ਹੈ।
ਨਮੋ ਗੁਹਾਯ ਸਿਦ੍ਧਾਯ ਕਿਂਕਰਾਯਸ੍ਯ ਤੇ ਵਯਮ੍
ਗੁਹਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਸਿੱਧ ਹੈ, ਨਮਸਕਾਰ ਹੋਵੇ; ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਸੇਵਕ ਹਾਂ।
ਸ੍ਤਂਭਾਦੇਤਨ੍ਮਹਾਤੀਰ੍ਥਮਪ੍ਰਸਿਦ੍ਧਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਇਸ ਥੰਮ ਤੋਂ ਇਹ ਵੱਡਾ ਤੀਰਥ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।