ਜਟਾਜੂਟਵਤਾ ਬਾਲਚਂਦ੍ਰਚੂਡੇਨ ਮੌਲਿਨਾ
ਉਸ ਦੇ ਜਟਾਂ ਬੰਨ੍ਹੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਮੌਲੀ 'ਤੇ ਨੌਜਵਾਨ ਚੰਦ ਦੀ ਕਿਰਨ ਸੀ।
ਨਾਗਕੁਂਡਲਿਭਿਃ ਫਾਲਫਲਕੋਦ੍ਭਾਸਿਲੋਚਨੈਃ
ਸੱਪਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਕੁੰਡਲੀਆਂ, ਚੌੜੇ ਮੱਥੇ 'ਤੇ ਚਮਕਦੇ ਨੇਤਰ—
ਸ਼ੂਲਂ ਕਪਾਲਂ ਡਮਰੁਂ ਸਾਰਂਗਂ ਪਰਸ਼ੁਂ ਧਨੁਃ
ਉਸ ਨੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ, ਖੋਪੜੀ, ਡਮਰੂ, ਹਿਰਨ, ਕੁਲ੍ਹਾੜੀ ਤੇ ਧਨੁਸ਼ ਫੜੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਸ਼੍ਵਸਿਤੋਦ੍ਧੂਲਿਤਾਕਾਰੋ ਗਜਚਰ੍ਮੋਤ੍ਤਰੀਯਵਾਨ੍
ਉਸ ਦੀ ਆਕृति ਉਸ ਦੀ ਸਾਹ ਨਾਲ ਧੂੜੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਤੇ ਉਸ ਨੇ ਹਾਥੀ ਦੀ ਖਾਲ ਦਾ ਉਪਰਲਾ ਵਸਤ੍ਰ ਪਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਪਰਿਧਾਨੀਕृਤਵ੍ਯਾਘ੍ਰਚਰ੍ਮਾ ਤਾਭ੍ਯਾਮਦਰ੍ਸ਼ਿ ਸਃ
ਉਹ ਵਾਘ ਦੀ ਖਾਲ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਹੇਠਲਾ ਵਸਤ੍ਰ ਬਣਾਇਆ ਹੋਇਆ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਦਿੱਸਿਆ।
ਨ ਕਿਂਚਿਦਪਿ ਜਾਨਾਨੋ ਮੁਮੋਹ ਚ ਸਰੋਜਭੂਃ
ਕੁਝ ਵੀ ਨਾ ਜਾਣ ਕੇ, ਕਮਲ ਤੋਂ ਜਨਮੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ।
ਦृਸ਼ਾਭਿਨਂਦ੍ਯ ਮਾਧਵਂ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਯਾ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਮਾਧਵ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਤੱਕਿਆ।
ਜਗਾਦ ਚਾਧਿਕਾਰਿਤਾਮਦਾਦ੍ਯੁਵਾਂ ਸਮੁਦ੍ਧਤੌ
ਉਸ ਨੇ ਦੋਵਾਂ ਦੀ ਰਚਨਾ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ 'ਤੇ ਮਿਲੀ ਹਕਦਾਰੀ ਬਾਰੇ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਪਰੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਵੈਭਵਂ ਮਮ ਪ੍ਰਬੋਧਵਾਨਭੂਦ੍ਧਰਿਃ 1.3.2.15.
ਮੇਰੀ ਮਹਿਮਾ ਦੀ ਪਰਖ ਕਰ ਕੇ, ਹਰੀ ਨੇ ਸੱਚ ਨੂੰ ਸਮਝ ਲਿਆ।
ਅਸ਼ਾਸਿ ਪਂਚਵਕ੍ਤ੍ਰਤਾ ਯਦੋਪਹਾਸਿਤੋ ਹ੍ਯਹਮ੍
ਜਦ ਮੈਂ ਮਜ਼ਾਕ ਬਣਿਆ, ਤੂੰ ਪੰਜ ਚਿਹਰੇ ਹੋਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ।
ਤृਤੀਯ ਏष ਮਂਤੁਰਪ੍ਯਹੋ ਕਥਂ ਨੁ ਸਹ੍ਯਤੇ
ਇਹ ਤੀਜੀ ਵਾਰੀ ਹੈ ਜੋ ਤੂੰ ਬੋਲਿਆ—ਹਾਏ, ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਸਹਿਣਯੋਗ ਹੈ?
ਅਯਂ ਚ ਕੇਤਕਚ੍ਛਦੋ ਯਦਾਪ ਕੂਟਸਾਕ੍ਸ਼ਿਤਾਮ੍
ਜਦ ਇਹ, ਕੇਤਕੀ ਦੇ ਫੁੱਲ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਝੂਠੀ ਗਵਾਹੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਬਣਿਆ—
ਸ਼ਪ੍ਤ੍ਵੈਵਮੇਤੌ ਗਿਰਿਸ਼ਃ ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਵਿष੍ਣੁਮਭਾषਤ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਕੇ, ਗਿਰਿਸ਼ ਨੇ ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਨਨੁ ਤ੍ਵਮਂਗਾਨ੍ਮੇ ਜਾਤਸ੍ਸਾਤ੍ਤ੍ਵਿਕੋऽਸਿ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ
ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ, ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ ਹੈਂ; ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਸਤਵ ਗੁਣ ਖਾਸ ਹੈ।
ਨ ਤਵਾਤਃ ਪਰਂ ਜਾਤੁ ਭਕ੍ਤਿਹਾਨਿਰ੍ਭਵੇਨ੍ਮਯਿ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਤੇਰੇ ਵਲੋਂ ਮੇਰੇ ਲਈ ਭਗਤੀ ਕਦੇ ਵੀ ਘਟ ਨਹੀਂ ਸਕਦੀ।
ਇਤ੍ਯਨੁਗ੍ਰਹਕृਤਂ ਤ੍ਰਿਲੋਚਨਂ ਭਕ੍ਤਿਭਾਜਿ ਨਿਰਹਂਕ੍ਰਿਯੇ ਹਰੌ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦਇਆ ਕਰਕੇ ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਨੇ ਨਿਰਹੰਕਾਰ ਹਰੀ ਦੇ ਭਗਤ ਉੱਤੇ ਮਿਹਰ ਕੀਤੀ।
ਵਿਨਾ ਭਾਯੈਕ੍ਯਸੁਲਭਂ ਭਵਦੀਯਮਨੁਗ੍ਰਹਮ੍
ਡਰ ਤੋਂ ਬਿਨਾ, ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ।
ਅਕਰ੍ਤृਕਾਣਿ ਵਾਕ੍ਯਾਨਿ ਐਸ਼੍ਵਰ੍ਯਂ ਤੇ ਨਿਰਤ੍ਯਯਮ੍
ਤੇਰੇ ਬੋਲ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੇ, ਤੇਰੀ ਹਕੂਮਤ ਅਟੱਲ ਹੈ।
ਕੋ ਵਿष੍ਣੁਃ ਕੋऽਹਮੇਤੇ ਵਾ ਦਿਕ੍ਪਾਲਾ ਵਾਸਵਾਦਯਃ
ਵਿਸ਼ਨੁ ਕੌਣ ਹੈ? ਮੈਂ ਕੌਣ ਹਾਂ? ਇਹ ਦਿਸਾਵਾਂ ਦੇ ਰਾਖੇ, ਇੰਦ੍ਰ ਤੇ ਹੋਰ ਕੌਣ ਹਨ?
ਪਤਿਸ੍ਤ੍ਵਂ ਪਾਰ੍ਵਤੀਨਾਥ ਪਸ਼ਵੋ ਵਯਮਪ੍ਯਮੀ
ਪਾਰਵਤੀ ਦੇ ਪਤੀ, ਤੂੰ ਮਾਲਕ ਹੈਂ; ਅਸੀਂ ਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਤੇਰੇ ਪਸ਼ੂ ਹਾਂ।
षਡ੍ਵਿਂਸ਼ਤ੍ਤਤ੍ਤ੍ਵਰੂਪਸ੍ਤ੍ਵਮਭਿਤਸ਼੍ਚਾਭਿਵਰ੍ਤ੍ਤਸੇ
ਤੂੰ ਛਬੀਸ ਤੱਤਾਂ ਦਾ ਸਰੂਪ ਹੈਂ, ਤੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਵਿਆਪਕ ਹੈਂ।
ਕਿਰਾਤਃ ਕਿਲ ਦੇਵਸ੍ਤ੍ਵਂ ਸਾਰਮੇਯੈਃ ਕਿਲਾਗਮੈਃ
ਸਚਮੁਚ, ਤੂੰ ਹੀ ਵਣਜਾਰੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸਾਰਮੇਯਾਂ ਨਾਲ ਆਇਆ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਕਹਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਦੇਵ ਦਕ੍ਸ਼ਾਧ੍ਵਰੇ ਪੂਰ੍ਵਂ ਵਰਿਭਦ੍ਰਸ੍ਤ੍ਵਦਾਜ੍ਞਯਾ
ਹੇ ਦੇਵਤਾ, ਪਹਿਲਾਂ ਦਕਸ਼ ਦੇ ਯਜਨ ਵਿੱਚ, ਵਿਰਭਦਰ ਨੇ ਤੇਰੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਸੀ।
ਤਵ ਕਾਲਾਗ੍ਨਿਰੂਪਸ੍ਯ ਸਰ੍ਵਬ੍ਰਹ੍ਮਾਂਡਦਾਹਿਨਃ
ਤੇਰੇ ਕਾਲ-ਅੱਗ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਹਮੰਡਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੰਦਾ ਹੈਂ।
ਕृਤਾਪਰਾਧਃ ਸ਼ੂਲੇਨ ਤ੍ਵਯਾ ਦੀਰ੍ਣੋ ਜਲਂਧਰਃ
ਜਲੰਧਰ ਨੇ ਗਲਤੀ ਕੀਤੀ, ਤੂੰ ਉਸ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਨਾਲ ਛੇਦ ਦਿੱਤਾ।
ਅਧਾਰਯਿष੍ਯਤ੍ਕਣ੍ਠੇਨ ਕਾਲਕੂਟਂ ਨ ਚੇਦ੍ਭਵਾਨ੍ 1.3.2.16.
ਜੇ ਤੂੰ ਕਾਲਕੂਟ ਵਿਸ਼ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਗਲੇ ਵਿੱਚ ਨਾ ਰੱਖਦਾ, ਤਾਂ ਉਹ ਕਿਸੇ ਤੋਂ ਸਹਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ ਸੀ।
ਦੇਵਦਾਰੁਵਨੇ ਪੂਰ੍ਵਂ ਮੁਨੀਨ੍ਕੇਵਲਕਰ੍ਮਠਾਨ੍
ਪਹਿਲਾਂ ਦੇਵਦਾਰੂ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ, ਤੂੰ ਉਹ ਮੁਨੀ ਜੋ ਕੇਵਲ ਕਰਮ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਸੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਥਾਂ ਉੱਤੇ ਲਿਆ।
ਅਂਘ੍ਰਿਣਾਕ੍ਰਾਂਤਵਾਨ੍ਨੋ ਚੇਦਤ੍ਯੁਗ੍ਰਾਂ ਤ੍ਵਮਪਸ੍ਮृਤਿਮ੍
ਜੇ ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪੈਰਾਂ ਹੇਠ ਨਹੀਂ ਲਿਆ, ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਭਿਆਨਕ ਭੁਲਾਵੇ ਵਿੱਚ ਪੈ ਜਾਂਦੇ।
ਅਰ੍ਧਨਾਰੀਸ਼੍ਵਰਂ ਰੂਪਂ ਤ੍ਵਯਾ ਚੇਨ੍ਨ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤਮ੍
ਜੇ ਤੂੰ ਅਰਧਨਾਰੀਸ਼ਵਰ ਦਾ ਰੂਪ ਨਹੀਂ ਦਿਖਾਇਆ, ਤਾਂ—
ਭਵਤਾ ਸ੍ਤਂਭਿਤਃ ਸ਼ਮ੍ਭੋ ਸਂਰਂਭਾਜ੍ਜਂਭਜਿਦ੍ਭੁਜਃ
ਹੇ ਸ਼ੰਭੂ, ਤੇਰੇ ਕਰਕੇ ਅਹੰਕਾਰ ਵਾਲਾ, ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੀ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ ਰੋਕਿਆ ਗਿਆ।