ਪੀਡ੍ਯਮਾਨਾ ਯਦਾ ਵਿਪ੍ਰਾਃ ਕੇਨਾਪਿ ਚ ਭਵਂਤਿ ਹਿ
ਜਦੋਂ ਵੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਕਿਸੇ ਵਲੋਂ ਪੀੜਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ,
ਯਾਮੇ ਤृਤੀਯੇ ਸਾਮਾਨਿ ਤਾਰਸ੍ਵਰਮਧੀਤ੍ਯ ਚ 1.2.53.
ਤੀਜੇ ਪਹਰ ਵਿੱਚ, ਸਾਮ ਗੀਤਾਂ ਨੂੰ ਤਾਰਾ ਸੁਰ ਵਿੱਚ ਪੜ੍ਹ ਕੇ,
ਸਪ੍ਤਾਹਾਦ੍ਵਰ੍षਮਧ੍ਯਾਦ੍ਵਾ ਤ੍ਰਿਵਰ੍षਾਦ੍ਭਸ੍ਮਤਾਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍
ਸੱਤ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ, ਜਾਂ ਸਾਲ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਜਾਂ ਤਿੰਨ ਸਾਲਾਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਰਾਖ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਤ੍ਯੇਨ ਤੇਨ ਨੋ ਵੈਰੀ ਭਸ੍ਮੀਭਵਤੁ ਹ ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍
ਉਸ ਸੱਚ ਦੇ ਨਾਲ, ਸਾਡਾ ਵੈਰੀ ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਰਾਖ ਹੋ ਜਾਵੇ।
ਸ਼ਾਲਾਂ ਤ੍ਰਿਪੁਰੁषਾਂ ਤਤ੍ਰ ਯਃ ਪਸ਼੍ਯਤਿ ਦਿਨੇਦਿਨੇ
ਜੋ ਕੋਈ ਉਥੇ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਤਿੰਨ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸ਼ਾਲਾ ਵੇਖਦਾ ਹੈ,
ਇਤਿ ਤ੍ਰਿਪੁਰੁषਸ਼ਾਲਾਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਮ੍ ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ ਅਥਾਨ੍ਯਤ੍ਸਂਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਮਦੀਯਸਰਸੋ ਮਹਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤਿੰਨ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸ਼ਾਲਾ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਹੋਈ। ਨਾਰਦ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹੁਣ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਸਰੋਵਰ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਦੱਸਾਂਗਾ।
ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਮਤੁਲਂ ਪਾਰ੍ਥ ਦੇਵਾਨਾਮਪਿ ਦੁਰ੍ਲਭਮ੍
ਹੇ ਪਾਰਥ, ਇੱਥੇ ਜੋ ਮਹਾਨਤਾ ਹੈ, ਉਹ ਬੇਮਿਸਾਲ ਹੈ, ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਇਸਨੂੰ ਪਾਉਣ ਵਿੱਚ ਔਖੇ ਪੈਂਦੇ ਹਨ।
ਮृਤ੍ਤਿਕਾ ਤਾਮ੍ਰਪਾਤ੍ਰੇਣ ਤ੍ਯਕ੍ਤਾ ਬਾਹ੍ਯੇ ਤਤਃ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਮਿੱਟੀ ਨੂੰ ਤਾਮੇ ਦੇ ਪਿਆਲੇ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ, ਫਿਰ ਉਹ ਬਾਹਰ ਵੱਖਰੀ ਰੱਖ ਦਿੱਤੀ ਗਈ।
ਤਤ੍ਤਤ੍ਰ ਸਰਸਿ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਂ ਤੇਨ ਸਂਪੂਰਿਤਂ ਸਰਃ
ਉਹ ਮਿੱਟੀ ਓਸ ਸਰੋਵਰ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟੀ ਗਈ, ਤੇ ਉਸ ਨਾਲ Saraovar ਪੂਰਾ ਭਰ ਗਿਆ।
ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਯਃ ਕੁਰੁਤੇ ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਦਾਨਂ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ
ਜੋ ਕੋਈ ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰ ਕੇ ਸ਼ਰਾਧ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਦਾਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ,
ਨਾਰਦੀਯਂ ਸਰੋ ਹ੍ਯੇਤਦ੍ਵਿਖ੍ਯਾਤ ਜਗਤੀਤਲੇ
ਇਹ ਸਰੋਵਰ ਨਾਰਦ ਦਾ ਸਰੋਵਰ ਵਜੋਂ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ।
ਯਦਤ੍ਰ ਦੀਯਤੇ ਦਾਨਂ ਹੂਯਤੇ ਯਚ੍ਚ ਪਾਵਕੇ 1.2.53.
ਇੱਥੇ ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਦਾਨ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਜੋ ਕੁਝ ਹਵਨ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ,
ਨਾਰਦੀਯੇ ਸਰਃਸ਼੍ਰੇष੍ਠੇ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਯੋ ਨਾਰਦੇਸ਼੍ਵ ਰਮ੍
ਜੋ ਕੋਈ ਨਾਰਦ ਦੇ ਸਰੋਵਰ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਨਾਰਦ ਦੇ ਧਾਮ ਵਿੱਚ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦਾ ਹੈ,
ਅਤ੍ਰ ਤੀਰ੍ਥੇ ਪੁਰਾ ਪਾਰ੍ਥ ਸਰ੍ਵਨਾਗੈਸ੍ਤਪਃ ਕृਤਮ੍
ਹੇ ਪਾਰਥ, ਇਸ ਤੀਰਥ ਤੇ ਪਹਿਲਾਂ ਸਾਰੇ ਨਾਗਾਂ ਨੇ ਤਪੱਸਿਆ ਕੀਤੀ ਸੀ।
ਤਤਃ ਸਿਦ੍ਧਿਂ ਪਰਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਏਤਰ੍ਤ੍ਤਾਰ੍ਥਪ੍ਰਭਾਵਤਃ
ਫਿਰ, ਇਸ ਥਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਨਾਲ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਸਿਧੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਈ।
ਨਾਰਦਾਦੁਤ੍ਤਰੇ ਭਾਗੇ ਸਰ੍ਵੇ ਨਾਗਾਃ ਪ੍ਰਹਰ੍षਿਤਾਃ
ਨਾਰਦ ਤੋਂ ਉੱਤਰ ਵੱਲ, ਸਾਰੇ ਨਾਗ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ।
ਨਾਗੇਸ਼੍ਵਰਂ ਮਹਾਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਤਸ੍ਯ ਪੁਣ੍ਯਮਨਨ੍ਤਕਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਵੱਡੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਨਾਗੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਪੂਣੀ ਅੰਤ ਨਹੀਂ।
ਇਤਿ ਨਾਰਦੀਯਸਰੋਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਮ੍ ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ ਅਪਰਦ੍ਵਾਰਕਾਨਾਮ ਦੇਵੀ ਚਾਤ੍ਰਾਸ੍ਤਿ ਪਾਂਡਵ
ਇਹ ਨਾਰਦੀ ਸਰੋਵਰ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਹੈ। ਨਾਰਦ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਹੇ ਪਾਂਡਵ, ਇੱਥੇ ਇੱਕ ਹੋਰ ਦੇਵੀ ਹੈ ਜਿਸਦਾ ਨਾਂ ਅਪਰਦਵਾਰਕਾ ਹੈ।
ਸਾ ਚ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਂਡਦ੍ਵਾਰੇ ਵੈ ਸਦੈਵ ਵਿਹਿਤਾਲਯਾ
ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ 'ਤੇ ਵੱਸਦੀ ਹੈ।
ਤਤੋ ਦੀਰ੍ਘਂ ਤਪਸ੍ਤਪ੍ਤ੍ਵਾ ਮਯਾਨੀਤਾਤ੍ਰ ਤੋषਿਤਾ
ਲੰਮਾ ਤਪ ਕਰ ਕੇ, ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਮਨਾਇਆ ਤੇ ਇੱਥੇ ਲਿਆਇਆ।
ਪੂਰ੍ਵਸ੍ਮਿਨ੍ਨਗਰਦ੍ਵਾਰੇ ਸ੍ਥਾਪਿਤਾ ਦ੍ਵਾਰਵਾਸਿਨੀ
ਉਹ ਪੁਰਾਣੇ ਨਗਰ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ 'ਤੇ ਵਸਾਈ ਗਈ, ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਦੀ ਰਾਖੀ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਵਜੋਂ।
ਕੁਣ੍ਡੇ ਸ੍ਨਾਨਂ ਨਰਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਤਾਂ ਚ ਦੇਵੀਂ ਪ੍ਰਪੂਜਯੇਤ੍ 1.2.53.
ਕੁੰਡ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਉਹ ਦੇਵੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਸਪ੍ਤਜਨ੍ਮਕृਤਂ ਪਾਪਂ ਨਾਸ਼ਮਾਯਾਤਿ ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍
ਸੱਤ ਜਨਮਾਂ ਦਾ ਕੀਤਾ ਪਾਪ, ਉਥੇ ਤੁਰੰਤ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਵਨ੍ਧ੍ਯਾ ਚ ਲਭਤੇ ਪੁਤ੍ਰਂ ਸ੍ਨਾਨਮਾਤ੍ਰੇਣ ਤਤ੍ਰ ਵੈ
ਜੋ ਔਰਤ ਬਾਂਝ ਹੈ, ਉਹ ਉਥੇ ਸਿਰਫ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਪੁੱਤਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦੀ ਹੈ।
ਵਿਘ੍ਨਾਨਿ ਨਾਸ਼ਯੇਦ੍ਦੇਵੀ ਸਰ੍ਵ ਸਿਦ੍ਧਿਂ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਤਿ
ਦੇਵੀ ਸਾਰੇ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਦੂਰ ਕਰਦੀ ਹੈ ਤੇ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕਾਮਯਾਬੀ ਬਖ਼ਸ਼ਦੀ ਹੈ।
ਉਤ੍ਤਰਦ੍ਵਾਰਕਾਂ ਚਾਪਿ ਪੂਜ੍ਯੈਵਂ ਵਿਧਿਵਨ੍ਨਰਃ
ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉੱਤਰੀ ਦਰਵਾਜ਼ੇ 'ਤੇ ਵੀ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਪੂਜਾ ਕਰੇ।
ਪੂਰ੍ਵਦ੍ਵਾਰੇ ਤੁ ਵੈ ਦੇਵੀ ਯਾ ਸ੍ਥਿਤਾ ਦ੍ਵਾਰਵਾਸਿਨੀ
ਪੂਰਬੀ ਦਰਵਾਜ਼ੇ 'ਤੇ, ਜੋ ਦੇਵੀ ਦਰਵਾਸਿਨੀ ਨਾਂ ਨਾਲ ਜਾਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਸਥਾਪਿਤ ਹੈ।
ਆਸ਼੍ਵਿਨੇ ਮਾਸਿ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਨਵ ਰਾਤ੍ਰੇ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ
ਜਦੋਂ ਆਸ਼ਵਿਨ ਮਹੀਨਾ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਨੌ ਰਾਤਾਂ ਦੌਰਾਨ,
ਪੂਜਯੇਦ੍ਦੇਵਤਾਂ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਪੁष੍ਪਧੂਪਾਨ੍ਨਤਰ੍ਪਣੈਃ
ਉਸ ਸਮੇਂ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਫੁੱਲ, ਧੂਪ, ਭੋਜਨ ਤੇ ਜਲ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ ਦੇਵੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਵਨ੍ਧ੍ਯਾ ਪ੍ਰਸੂਯਤੇ ਪਾਰ੍ਥ ਨਾਤ੍ਰ ਕਾਰ੍ਯਾ ਵਿਚਾਰਣਾ
ਹੇ ਪਾਰਥ, ਜੋ ਔਰਤ ਬਾਂਝ ਹੋਵੇ ਉਹ ਵੀ ਪੁੱਤਰ ਪੈਦਾ ਕਰਦੀ ਹੈ; ਇਸ ਗੱਲ 'ਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।