ਜਯ ਰੁਦ੍ਰ ਮਖਾਰਾਤੇ ਪਿਨਾਕਿਨ੍ਪ੍ਰਮਥਾਧਿਪ
ਤੇਰੀ ਜੈ ਹੋਵੇ, ਹੇ ਰੁਦ੍ਰ, ਯਜਨਾ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਪਿਨਾਕ ਧਾਰੀ, ਪ੍ਰਮਥ ਗਣਾਂ ਦੇ ਸਿਰਮੌਰ!
ਜਯ ਭੀਮ ਮृਗਵ੍ਯਾਧ ਕृਤ੍ਤਿਵਾਸਃ ਕृਪਾਨਿਧੇ
ਤੇਰੀ ਜੈ ਹੋਵੇ, ਹੇ ਭੀਮ, ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰਾਂ ਦੇ ਸ਼ਿਕਾਰੀ, ਚਮੜੇ ਪਹਿਨਣ ਵਾਲੇ, ਦਇਆ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ!
ਤ੍ਵਦਾਜ੍ਞਯਾ ਮਰੁਦ੍ਰਾਤਿ ਫਣੀ ਵਹਤਿ ਭੂਭਰਮ੍
ਤੇਰੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਵਾਯੂ ਤੇ ਸੱਪ ਧਰਤੀ ਦਾ ਭਾਰ ਢੋ ਰਹੇ ਹਨ।
ਜ੍ਯੋਤੀਂषਿ ਸਂਚਰਂਤੇ ਖੇ ਸਰ੍ਵਂ ਤ੍ਵਚ੍ਛਾਸਨਾਤ੍ਪ੍ਰਭੋ
ਸਾਰੇ ਤਾਰੇ ਤੇ ਚਾਨਣ ਵਾਲੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਤੇਰੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਹੀ ਚੱਲਦੀਆਂ ਹਨ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ।
ਵਿਧਾਯ ਕਲ੍ਪਸੇ ਪੁष੍ਟ੍ਯੈ ਸੂਤੇ ਸਸ੍ਯਾਨਿ ਮੇਦਿਨੀ
ਤੂੰ ਹੁਕਮ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਤਦ ਤੂੰ ਸਭ ਦੀ ਵਾਧੂ ਕਰਦਾ ਹੈਂ; ਧਰਤੀ ਫਸਲਾਂ ਪੈਦਾ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਅਣਿਮਾਦਿਮਹਾਸਿਦ੍ਧਿਨਿਃਸਾਧਾਰਣਵੈਭਵਃ
ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਅਣਿਮਾ ਆਦਿਕ ਵੱਡੀਆਂ ਸਿੱਧੀਆਂ ਦੀ ਵਿਲੱਖਣ ਸ਼ਾਨ ਹੈ।
ਵਿਸ਼ੁਕ੍ਤ੍ਵੇ ਵਿਸ੍ਮਰਾਮਸ੍ਤ੍ਵਾਂ ਸ੍ਮਰਾਮਃ ਸਂਕਟੇਪਿ ਚ 1.3.2.14.
ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਾਂ, ਤੈਨੂੰ ਭੁੱਲ ਜਾਂਦੇ ਹਾਂ; ਪਰ ਮੁਸੀਬਤ ਵਿੱਚ, ਤੈਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹਾਂ।
ਯਦਾ ਵਿਧਿਤ੍ਸੇਰ੍ਭਕ੍ਤਿਂ ਤ੍ਵਂ ਯਦਾ ਚ ਪ੍ਰਾਵृਣੋषਿ ਤਾਮ੍
ਜਦੋਂ ਤੂੰ ਭਗਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈਂ, ਪ੍ਰਭੂ, ਤੇ ਜਦੋਂ ਤੂੰ ਉਹ ਭਗਤੀ ਵਾਪਸ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈਂ—
ਇਤਿ ਸ੍ਤੁਤਸ੍ਸਾਂਜਲਿਬਦ੍ਧਪਾਣਿਨਾ ਪਤਿਃ ਪਸ਼ੂਨਾਮਥ ਚਕ੍ਰਪਾਣਿਨਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਸਤੁਤੀ ਕੀਤੀ, ਪਸ਼ੂਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਚਕਰ ਵਾਲਾ ਪ੍ਰਭੂ—
ਕੈਲਾਸਕੂਟਧਵਲਂ ਵृषੇਨ੍ਦ੍ਰਮਧਿਤਸ੍ਥਿਵਾਨ੍
ਉਹ ਕੈਲਾਸ ਦੇ ਚੋਟੀ ਵਾਂਗ ਧਵਲ ਵੱਛ ਤੇ ਸਵਾਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਜਟਾਜੂਟਵਤਾ ਬਾਲਚਂਦ੍ਰਚੂਡੇਨ ਮੌਲਿਨਾ
ਉਸ ਦੇ ਜਟਾਂ ਬੰਨ੍ਹੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਮੌਲੀ 'ਤੇ ਨੌਜਵਾਨ ਚੰਦ ਦੀ ਕਿਰਨ ਸੀ।
ਨਾਗਕੁਂਡਲਿਭਿਃ ਫਾਲਫਲਕੋਦ੍ਭਾਸਿਲੋਚਨੈਃ
ਸੱਪਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਕੁੰਡਲੀਆਂ, ਚੌੜੇ ਮੱਥੇ 'ਤੇ ਚਮਕਦੇ ਨੇਤਰ—
ਸ਼ੂਲਂ ਕਪਾਲਂ ਡਮਰੁਂ ਸਾਰਂਗਂ ਪਰਸ਼ੁਂ ਧਨੁਃ
ਉਸ ਨੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ, ਖੋਪੜੀ, ਡਮਰੂ, ਹਿਰਨ, ਕੁਲ੍ਹਾੜੀ ਤੇ ਧਨੁਸ਼ ਫੜੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਸ਼੍ਵਸਿਤੋਦ੍ਧੂਲਿਤਾਕਾਰੋ ਗਜਚਰ੍ਮੋਤ੍ਤਰੀਯਵਾਨ੍
ਉਸ ਦੀ ਆਕृति ਉਸ ਦੀ ਸਾਹ ਨਾਲ ਧੂੜੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਤੇ ਉਸ ਨੇ ਹਾਥੀ ਦੀ ਖਾਲ ਦਾ ਉਪਰਲਾ ਵਸਤ੍ਰ ਪਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਪਰਿਧਾਨੀਕृਤਵ੍ਯਾਘ੍ਰਚਰ੍ਮਾ ਤਾਭ੍ਯਾਮਦਰ੍ਸ਼ਿ ਸਃ
ਉਹ ਵਾਘ ਦੀ ਖਾਲ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਹੇਠਲਾ ਵਸਤ੍ਰ ਬਣਾਇਆ ਹੋਇਆ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਦਿੱਸਿਆ।
ਨ ਕਿਂਚਿਦਪਿ ਜਾਨਾਨੋ ਮੁਮੋਹ ਚ ਸਰੋਜਭੂਃ
ਕੁਝ ਵੀ ਨਾ ਜਾਣ ਕੇ, ਕਮਲ ਤੋਂ ਜਨਮੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ।
ਦृਸ਼ਾਭਿਨਂਦ੍ਯ ਮਾਧਵਂ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਯਾ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਮਾਧਵ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਤੱਕਿਆ।
ਜਗਾਦ ਚਾਧਿਕਾਰਿਤਾਮਦਾਦ੍ਯੁਵਾਂ ਸਮੁਦ੍ਧਤੌ
ਉਸ ਨੇ ਦੋਵਾਂ ਦੀ ਰਚਨਾ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ 'ਤੇ ਮਿਲੀ ਹਕਦਾਰੀ ਬਾਰੇ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਪਰੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਵੈਭਵਂ ਮਮ ਪ੍ਰਬੋਧਵਾਨਭੂਦ੍ਧਰਿਃ 1.3.2.15.
ਮੇਰੀ ਮਹਿਮਾ ਦੀ ਪਰਖ ਕਰ ਕੇ, ਹਰੀ ਨੇ ਸੱਚ ਨੂੰ ਸਮਝ ਲਿਆ।
ਅਸ਼ਾਸਿ ਪਂਚਵਕ੍ਤ੍ਰਤਾ ਯਦੋਪਹਾਸਿਤੋ ਹ੍ਯਹਮ੍
ਜਦ ਮੈਂ ਮਜ਼ਾਕ ਬਣਿਆ, ਤੂੰ ਪੰਜ ਚਿਹਰੇ ਹੋਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ।
ਤृਤੀਯ ਏष ਮਂਤੁਰਪ੍ਯਹੋ ਕਥਂ ਨੁ ਸਹ੍ਯਤੇ
ਇਹ ਤੀਜੀ ਵਾਰੀ ਹੈ ਜੋ ਤੂੰ ਬੋਲਿਆ—ਹਾਏ, ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਸਹਿਣਯੋਗ ਹੈ?
ਅਯਂ ਚ ਕੇਤਕਚ੍ਛਦੋ ਯਦਾਪ ਕੂਟਸਾਕ੍ਸ਼ਿਤਾਮ੍
ਜਦ ਇਹ, ਕੇਤਕੀ ਦੇ ਫੁੱਲ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਝੂਠੀ ਗਵਾਹੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਬਣਿਆ—
ਸ਼ਪ੍ਤ੍ਵੈਵਮੇਤੌ ਗਿਰਿਸ਼ਃ ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਵਿष੍ਣੁਮਭਾषਤ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਕੇ, ਗਿਰਿਸ਼ ਨੇ ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਨਨੁ ਤ੍ਵਮਂਗਾਨ੍ਮੇ ਜਾਤਸ੍ਸਾਤ੍ਤ੍ਵਿਕੋऽਸਿ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ
ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ, ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ ਹੈਂ; ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਸਤਵ ਗੁਣ ਖਾਸ ਹੈ।
ਨ ਤਵਾਤਃ ਪਰਂ ਜਾਤੁ ਭਕ੍ਤਿਹਾਨਿਰ੍ਭਵੇਨ੍ਮਯਿ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਤੇਰੇ ਵਲੋਂ ਮੇਰੇ ਲਈ ਭਗਤੀ ਕਦੇ ਵੀ ਘਟ ਨਹੀਂ ਸਕਦੀ।
ਇਤ੍ਯਨੁਗ੍ਰਹਕृਤਂ ਤ੍ਰਿਲੋਚਨਂ ਭਕ੍ਤਿਭਾਜਿ ਨਿਰਹਂਕ੍ਰਿਯੇ ਹਰੌ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦਇਆ ਕਰਕੇ ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਨੇ ਨਿਰਹੰਕਾਰ ਹਰੀ ਦੇ ਭਗਤ ਉੱਤੇ ਮਿਹਰ ਕੀਤੀ।
ਵਿਨਾ ਭਾਯੈਕ੍ਯਸੁਲਭਂ ਭਵਦੀਯਮਨੁਗ੍ਰਹਮ੍
ਡਰ ਤੋਂ ਬਿਨਾ, ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ।
ਅਕਰ੍ਤृਕਾਣਿ ਵਾਕ੍ਯਾਨਿ ਐਸ਼੍ਵਰ੍ਯਂ ਤੇ ਨਿਰਤ੍ਯਯਮ੍
ਤੇਰੇ ਬੋਲ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੇ, ਤੇਰੀ ਹਕੂਮਤ ਅਟੱਲ ਹੈ।
ਕੋ ਵਿष੍ਣੁਃ ਕੋऽਹਮੇਤੇ ਵਾ ਦਿਕ੍ਪਾਲਾ ਵਾਸਵਾਦਯਃ
ਵਿਸ਼ਨੁ ਕੌਣ ਹੈ? ਮੈਂ ਕੌਣ ਹਾਂ? ਇਹ ਦਿਸਾਵਾਂ ਦੇ ਰਾਖੇ, ਇੰਦ੍ਰ ਤੇ ਹੋਰ ਕੌਣ ਹਨ?
ਪਤਿਸ੍ਤ੍ਵਂ ਪਾਰ੍ਵਤੀਨਾਥ ਪਸ਼ਵੋ ਵਯਮਪ੍ਯਮੀ
ਪਾਰਵਤੀ ਦੇ ਪਤੀ, ਤੂੰ ਮਾਲਕ ਹੈਂ; ਅਸੀਂ ਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਤੇਰੇ ਪਸ਼ੂ ਹਾਂ।