ਅਤ੍ਰ ਤੀਰ੍ਥੇ ਪੁਰਾ ਪਾਰ੍ਥ ਅਤ੍ਰਿਣਾ ਵਿਹਿਤਂ ਤਪਃ
ਇਸ ਤੀਰਥ ਤੇ, ਹੇ ਪਾਰਥ, ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਅਤ੍ਰਿ ਨੇ ਤਪੱਸਿਆ ਕੀਤੀ ਸੀ।
ਅਤ੍ਰੀਸ਼੍ਵਰਾਭਿਸਂਜ੍ਞਂ ਤੁ ਮਹਾਪਾਪਹਰਂ ਪਰਮ੍
ਇਹ ਅਤ੍ਰੀਸ਼ਵਰ ਨਾਂ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਤੇ ਵੱਡੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਮਿਟਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਚ ਯੋ ਮਰ੍ਤ੍ਯਃ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਪ੍ਰਯਤ੍ਨਤਃ
ਉਥੇ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਨ੍ਹਾ ਕੇ ਮਨ ਲਾ ਕੇ ਸ਼ਰਾਧ ਕਰੇ, ਉਹ ਮਰਣ ਵਾਲਾ ਹੋ ਕੇ ਵੀ,
ਭਰਦ੍ਵਾਜੇਨ ਮੁਨਿਨਾ ਕੋਟਿਤੀਰ੍ਥੇ ਸਰੋਵਰੇ 1.2.52.
ਭਰਦਵਾਜ ਰਿਸੀ ਨੇ ਕੋਟੀਤੀਰਥ ਸਰੋਵਰ ਵਿਚ,
ਭਰਦ੍ਵਾਜੇਸ਼੍ਵਰਂ ਲਿਂਗਂ ਸ੍ਥਾਪਿਤਂ ਸੁਮਨੋਹਰਮ੍
ਉਥੇ ਸੁੰਦਰ ਭਰਦਵਾਜੇਸ਼ਵਰ ਲਿੰਗ ਸਥਾਪਤ ਕੀਤਾ ਸੀ।
ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਨਰੋ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ਵਿਧਾਨਤਃ
ਉਥੇ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਤੇ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਸ਼ਰਾਧ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਤਤਸ਼੍ਚ ਕੋਟਿਤੀਰ੍ਥੇऽਸ੍ਮਿਨ੍ਗੌਤਮੋ ਭਗਵਾਨृषਿਃ
ਫਿਰ, ਇਸ ਕੋਟੀਤੀਰਥ ਉੱਤੇ, ਭਗਵਾਨ ਗੌਤਮ ਰਿਸੀ,
ਤਂ ਕਾਮਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਵਾਨ੍ਧੀਮਾਨ੍ਪਰਾਂ ਮੁਦਮੁਪਾਗਤਃ
ਉਹ ਗਿਆਨੀ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਕੇ, ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।
ਅਸ੍ਮਿਨ੍ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇ ਮਹਾਲਿਂਗਂ ਗੌਤਮੇਸ਼੍ਵਰਸਂਜ੍ਞਿਤਮ੍
ਇਸ ਥਾਂ ਤੇ ਮਹਾਨ ਲਿੰਗ ਹੈ, ਜੋ ਗੌਤਮੇਸ਼ਵਰ ਨਾਂ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਨ੍ਮਮ ਬ੍ਰੂਹਿ ਸਕਲਮਹਲ੍ਯਾਸਰਃਕਾਰਣਮ੍
ਮੈਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੱਸ, ਇੱਥੇ ਅਹਲਿਆ ਸਰੋਵਰ ਬਣਨ ਦਾ ਸਾਰਾ ਕਾਰਨ।
ਪੁਰਾ ਚੇਂਦ੍ਰਸਮਾਯੋਗੇ ਪਰਂ ਦੁਃਖਮੁਪਾਗਤਾ
ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ, ਇੰਦ੍ਰ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਵੇਲੇ, ਉਹ ਵੱਡੇ ਦੁੱਖ ਵਿਚ ਪਈ ਸੀ।
ਤਤੋ ਦੁਃਖਾਰ੍ਤਃ ਸ ਮੁਨਿਃ ਕੋਟਿਤੀਰ੍ਥੇऽਕਰੋਤ੍ਤਪਃ
ਫਿਰ, ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਉਹ ਮੁਨੀ ਕੋਟਿਤੀਰਥ ਤੇ ਜਾ ਕੇ ਤਪ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ।
ਤਤਃ ਸਾਧ੍ਵੀ ਪਰਂ ਹृष੍ਟਾ ਅਤ੍ਰ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇ ਸਰੋਵਰਮ੍
ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਚੰਗੀ ਔਰਤ ਇਥੇ ਇਸ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਤੇ, ਸਰੋਵਰ ਕੋਲ, ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਈ।
ਅਹਲ੍ਯਾਸਰਸਿ ਸ੍ਨਾਨਂ ਪਿਂਡਦਾਨਂ ਸਮਾਚਰੇਤ੍ 1.2.52.
ਇਥੇ ਅਹਲਿਆ ਸਰੋਵਰ ਵਿਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨਾ ਤੇ ਪਿੰਡ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਕੋਟਿਤੀਰ੍ਥੇ ਨਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਅਨੇਕੇ ਮੁਨਯੋऽਮਲਾਃ
ਕੋਟਿਤੀਰਥ ਉੱਤੇ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਵਧੀਆ, ਕਈ ਪਵਿੱਤਰ ਮੁਨੀ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਹਨ।
ਰਾਜਭਿਰ੍ਬਹੁਭਿਃ ਪੂਰ੍ਵਂ ਤਪੋ ਦਾਨਂ ਤਥਾਧ੍ਵਰਾਃ
ਪਹਿਲਾਂ ਇਥੇ ਬਹੁਤ ਰਾਜਿਆਂ ਨੇ ਤਪ, ਦਾਨ ਤੇ ਯੱਗ ਆਦਿ ਕੀਤੇ ਹਨ।
ਅਸ੍ਯ ਤੀਰੇ ਦ੍ਵਿਜਂ ਚੈਕਂ ਮृष੍ਟਾਨ੍ਨੈਰ੍ਯਸ਼੍ਚ ਤਰ੍ਪਯੇਤ੍
ਇਸ ਦੇ ਕੰਢੇ, ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਚੰਗਾ ਪੱਕਿਆ ਭੋਜਨ ਖਵਾ ਕੇ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਅਸ੍ਯ ਤੀਰੇ ਨਰਃ ਪਾਰ੍ਥ ਰਤ੍ਨਾਨਿ ਵਿਵਿਧਾਨਿ ਚ
ਇਸ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ, ਹੇ ਪਾਰਥ, ਮਨੁੱਖ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਿਸਮ ਦੇ ਰਤਨ ਭੇਟ ਕਰੇ।
ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਯਾ ਪਰਯਾ ਪਾਰ੍ਥ ਦ੍ਵਿਜੇਭ੍ਯਃ ਸਂਪ੍ਰਯਚ੍ਛਤਿ ਕੋਟਿਤੀਰ੍ਥੇ ਪ੍ਰਤਿਸ਼੍ਰੁਤ੍ਯ ਦ੍ਵਿਜੇਭ੍ਯੋ ਨ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਤਿ
ਹੇ ਪਾਰਥ, ਜੇ ਕੋਈ ਪੂਰੀ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦੇਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਜੇ ਕੋਟਿਤੀਰਥ ਉੱਤੇ ਵਚਨ ਦੇ ਕੇ ਫਿਰ ਨਾ ਦੇਵੇ—
ਨਰਕੇ ਪਾਤਯਿਤ੍ਵਾ ਚ ਕੁਲਮੇਕੋਤ੍ਤਰਂ ਸ਼ਤਮ੍
ਉਹ ਆਪਣੀ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਸੌ ਪੀੜੀਆਂ ਲਈ ਨਰਕ ਵਿਚ ਡਾਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਮਾਘਮਾਸੇ ਤੁ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਪ੍ਰਾਤਃਕਾਲੇ ਤਥਾऽਮਲੇ
ਜਦ ਮਾਘ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਸੁਤੰਤਰ ਸਵੇਰ ਆਉਂਦੀ ਹੈ,
ਸਰ੍ਵਤੀਰ੍ਥੇषੁ ਯਤ੍ਪੁਣ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਯਜ੍ਞੇषੁ ਯਤ੍ਫਲਮ੍
ਸਾਰੇ ਤੀਰਥਾਂ ਤੇ ਜਿੰਨਾ ਪੁੰਨ ਮਿਲਦਾ, ਸਾਰੇ ਯੱਗਾਂ ਦਾ ਜਿੰਨਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ,
ਤਤ੍ਪੁਣ੍ਯਂ ਲਭਤੇ ਮਰ੍ਤ੍ਯੋ ਨਾਤ੍ਰ ਕਾਰ੍ਯਾ ਵਿਚਾਰਣਾ
ਉਹ ਸਾਰਾ ਪੁੰਨ ਇਥੇ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਪਿਤਰਸ੍ਤਸ੍ਯ ਤੁष੍ਯਂਤਿ ਗਯਾਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਸ਼ਤੈਰ੍ਨ ਤੁ 1.2.52.
ਇਥੇ ਉਸਦੇ ਪਿਤਰ ਐਸੇ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਗਯਾ ਵਿਚ ਸੌ ਸ਼ਰਾਧ ਕਰਕੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ।
ਤਦਕ੍ਸ਼ਯਫਲਂ ਸਰ੍ਵਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੋ ਵਚਨਂ ਯਥਾ
ਇਹ ਸਾਰੇ ਅਟੱਲ ਫਲ ਬਿਲਕੁਲ ਉਹੀ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ ਹੈ।
ਕਨ੍ਯਾਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮੇਣ ਵਿਧਿਨਾ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਕੋਟਿਗੁਣਂ ਫਲਮ੍
ਜੇ ਕੋਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਰੀਤੀ ਨਾਲ ਕੁੜੀ ਦਾ ਵਿਆਹ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨੂੰ ਕੋਟੀਆਂ ਗੁਣਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਕੋਟਿ ਤੀਰ੍ਥੇ ਤ੍ਯਜੇਤ੍ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ਹृਦਿ ਕृਤ੍ਵਾ ਤੁ ਮਾਧਵਮ੍
ਜੇ ਕੋਈ ਕੋਟਿਤੀਰਥ ਉੱਤੇ, ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਵਿਚ ਮਾਧਵ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ, ਪ੍ਰਾਣ ਤਿਆਗ ਦੇਵੇ,
ਕੋਟਿਤੀਰ੍ਥੇ ਤੀਰ੍ਥਵਰੇ ਦੇਹਤ੍ਯਾਗਂ ਕਰੋਤਿ ਯਃ
ਕੋਟਿਤੀਰਥ, ਜੋ ਤੀਰਥਾਂ ਵਿਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਹੈ, ਉੱਤੇ ਜੇ ਕੋਈ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਦੇਵੇ—
ਅਸ੍ਯ ਤੀਰੇ ਦੇਹਦਾਹੋ ਯਸ੍ਯ ਕਸ੍ਯ ਪ੍ਰਜਾਯਤੇ
ਇਸ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਕਿਸੇ ਵੀ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਚਿਤਾ ਸਾੜੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਤਤ੍ਫਲਂ ਗਦਿਤੁਂ ਪਾਰ੍ਥ ਵਾਗੀਸ਼ੋऽਪਿ ਨ ਵੈ ਕ੍ਸ਼ਮਃ
ਪਾਰਥ, ਇਸ ਦਾ ਫਲ ਬਿਆਨ ਕਰਨਾ ਬੋਲਣ ਦੇ ਰਾਜਾ ਲਈ ਵੀ ਅਸੰਭਵ ਹੈ।