ਤ੍ਵਯਾ ਚ ਤੋषਿਤੋ ਵਤ੍ਸ ਤਵ ਦਦ੍ਮਿ ਵਰਂਤ੍ਵਮੁਮ੍
ਤੇਰੇ ਕਰਕੇ, ਪਿਆਰੇ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇਹ ਵਰ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ।
ਤ੍ਵਤ੍ਪਿਤਾ ਸ੍ਮृਤਿਕਾਰਸ਼੍ਚ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਦ੍ਵਿਜਾਰ੍ਚਿਤਃ
ਤੇਰਾ ਪਿਓਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਧਾਰਮਿਕ ਗ੍ਰੰਥਾਂ ਦਾ ਲਿਖਾਰੀ ਬਣੇਗਾ।
ਨ ਚੈਤਤ੍ਸ੍ਥਾਨਕਂ ਵਤ੍ਸ ਪਰਿਤ੍ਯਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਕਰ੍ਹਿਚਿਤ੍
ਤੇ, ਪਿਆਰੇ, ਮੈਂ ਇਹ ਥਾਂ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਛੱਡਾਂਗਾ।
ਅਨੁਜ੍ਞਾਪ੍ਯ ਦ੍ਵਿਜੇਦ੍ਰਾਂਸ੍ਤਾਂਸ੍ਤਤ੍ਰੈਵਾਂਤਰ੍ਦਧੇ ਪ੍ਰਭੁਃ 1.2.51.
ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਆਗਿਆ ਦੇ ਕੇ, ਓਥੇ ਹੀ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਆਸ਼੍ਵਿਨੇ ਮਾਸਿ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਰਵਿਵਾਰੇ ਚ ਸੁਵ੍ਰਤ
ਅਸ਼ਵਿਨ ਮਹੀਨੇ ਦੇ ਆਉਣ ਤੇ, ਐ ਧਰਮਵਾਨ, ਜੇ ਇਹ ਰਵਿਵਾਰ ਹੋਵੇ,
ਕੋਟਿਤੀਰ੍ਥੇ ਨਰਃ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾਂ ਵ੍ਯਪੋਹਤਿ
ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਕੋਟਿਤੀਰਥ ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰੇ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੱਤਿਆ ਦੇ ਪਾਪ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਲੇਪਨਾਦ੍ਗਂਧਧੂਪਾਦ੍ਯੈ ਨੈਵੇਦ੍ਯੇਰ੍ਘृਤਪਾਯਸੈਃ
ਜਦੋਂ ਸੁਗੰਧ, ਧੂਪ, ਤੇ ਘੀ-ਚੌਲ ਵਾਲੇ ਭੋਜਨ ਨਾਲ ਲੇਪਣ ਤੇ ਭੋਗ ਲਗਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ,
ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਸਰ੍ਵਪਾਪੇਭ੍ਯਃ ਸੂਰ੍ਯਲੋਕਂ ਚ ਗਚ੍ਛਤਿ
ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਇष੍ਟਕਾਮੈਃ ਸਮਾਯੁਕ੍ਤਃ ਸੂਰ੍ਯਲੋਕੇ ਚਿਰਂ ਵਸੇਤ੍
ਜੋ ਕੁਝ ਮਨ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਹ ਸੂਰਜ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵੇषੁ ਰਵਿਵਾਰੇषੁ ਜਯਾਦਿਤ੍ਯਸ੍ਯ ਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍
ਹਰ ਰਵਿਵਾਰ ਨੂੰ ਜਯਾਦਿੱਤ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ,
ਅਨਾਦਿਨਿਧਨਂ ਦੇਵਮਵ੍ਯਕ੍ਤਂ ਤੇਜਸਾਂ ਨਿਧਿਮ੍
ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਜੋ ਆਦਿ ਅੰਤ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਅਦ੍ਰਿਸ਼, ਤੇ ਰੌਸ਼ਨੀ ਦਾ ਖਜ਼ਾਨਾ ਹੈ,
ਸੂਰ੍ਯੋਪਰਾਗੇ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਰਵਿਕੂਪੇ ਸਮਾਹਿਤਃ
ਜਦੋਂ ਸੂਰਜ ਗ੍ਰਹਿਣ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਮਨ ਲਾ ਕੇ ਸੂਰਜ ਦੇ ਕੁਆਂ ਉੱਤੇ ਖੜਾ ਹੋਵੇ,
ਦਾਨਂ ਚੈਵ ਯਥਾਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਜਯਾਦਿਤ੍ਯਾਗ੍ਰਤਃ ਸ੍ਥਿਤਃ
ਅਤੇ ਜਯਾਦਿੱਤ ਦੇ ਅੱਗੇ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਦਾਨ ਦੇਵੇ,
ਕੁਰੁਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇषੁ ਯਤ੍ਪੁਣ੍ਯਂ ਪ੍ਰਭਾਸੇ ਪੁष੍ਕਰੇषੁ ਚ ਤਤ੍ਪੁਣ੍ਯਂ ਲਭਤੇ ਮਰ੍ਤ੍ਯੋ ਜਯਾਦਿਤ੍ਯਪ੍ਰਸਾਦਤਃ ।। 1.2.51.
ਕੁਰੁਕਸ਼ੇਤਰ, ਪ੍ਰਭਾਸ ਤੇ ਪੁਸ਼ਕਰ ਵਿੱਚ ਜਿੰਨਾ ਪੁੰਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਪੁੰਨ ਜਯਾਦਿੱਤ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕਸ੍ਮਾਦ੍ਵਾ ਕੋਟਿਤੀਰ੍ਥਾਨਾਂ ਫਲਮਤ੍ਰੋਚ੍ਯਤੇ ਮੁਨੇ
ਹੇ ਮੁਨੀ, ਇੱਥੇ ਕੋਟਿਤੀਰਥ ਦਾ ਫਲ ਕਿਉਂ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ?
ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਾਤ੍ਸਮਾਨੀਤਃ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਪਿਤਾਮਹਃ
ਬ੍ਰਹਮਲੋਕ ਤੋਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ, ਜੋ ਸਭ ਦੇ ਪਿਤਾ ਹਨ, ਸਿੱਧਾ ਇੱਥੇ ਲਿਆਂਦੇ ਗਏ।
ਤਤੋ ਮਧ੍ਯਾਹ੍ਨਸਮਯੇ ਸ੍ਨਾਨਾਰ੍ਥੇ ਭਗਵਾਨ੍ਵਿਧਿਃ
ਫਿਰ ਦੁਪਹਿਰ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਭਗਵਾਨ ਵਿਧੀ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਲਈ ਗਏ।
ਸ੍ਵਰ੍ਗਾਤ੍ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਲਕ੍ਸ਼ਾਣਿ ਸਪ੍ਤਤਿਸ਼੍ਚ ਮਹੀਤਲਾਤ੍
ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਸੱਤਰ ਹਜ਼ਾਰ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਵੀ ਇੰਨੇ ਹੀ ਆਏ,
ਅਨੇਨ ਪ੍ਰਵਿਭਾਗੇਨ ਲਿਂਗਾਨ੍ਯਪਿ ਕੁਰੂਦ੍ਵਹ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵੰਡ ਨਾਲ, ਹੇ ਕੁਰੁਵੰਸ਼ੀ, ਲਿੰਗ ਵੀ,
ਤਤੋऽਭਿषੇਚਨਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਲਿਂਗਾਨ੍ਯਭ੍ਯਰ੍ਚ੍ਯ ਪਦ੍ਮਭੂਃ
ਫਿਰ, ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰਕੇ ਤੇ ਲਿੰਗਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਕਮਲ-ਜਨਮੇ ਨੇ—
ਤਤੋ ਭਗਵਤਾ ਹ੍ਯਤ੍ਰ ਮਨਸਾ ਨਿਰ੍ਮਿਤਂ ਸਰਃ
ਫਿਰ, ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨਾਲ ਇੱਥੇ ਇੱਕ ਸਰੋਵਰ ਬਣਾਇਆ।
ਕਿਂ ਕੁਰ੍ਮ ਭਗਵਨ੍ਧਾਤਰਾਦੇਸ਼ਂ ਦੇਹਿ ਨਃ ਪ੍ਰਭੋ
"ਅਸੀਂ ਕੀ ਕਰੀਏ, ਹੇ ਭਗਵਾਨ? ਸਾਨੂੰ ਆਪਣਾ ਹੁਕਮ ਦਿਓ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ।"
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਸਰਸਿ ਸ੍ਥੇਯਂ ਤੀਰ੍ਥੈਃ ਸਰ੍ਵੈਰਥਾਤ੍ਰ ਚ
ਇਸ ਸਰੋਵਰ ਵਿਚ ਸਾਰੇ ਪਵਿੱਤਰ ਤੀਰਥਾਂ ਸਮੇਤ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਇੱਥੇ ਵੀ।
ਕੋਟੀਨਾਮੇਵ ਤੀਰ੍ਥਾਨਾਂ ਲਿਂਗਾਨਾਂ ਸ੍ਨਾਨਪੂਜਯਾ 1.2.52.
ਦਸ ਮਿਲੀਅਨ ਤੀਰਥਾਂ ਦੇ ਲਿੰਗਾਂ ਦੀ ਇੱਥੇ ਨ੍ਹਾ ਕੇ ਤੇ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ,
ਯਃ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਕੁਰੁਤੇ ਚਾਤ੍ਰ ਪਿਂਡਦਾਨਂ ਯਥਾਵਿਧਿ
ਜੋ ਇੱਥੇ ਸ਼ਰਾਧ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਪਿੰਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ,
ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਯੋऽਭ੍ਯਰ੍ਚਯੇਦ੍ਦੇਵਂ ਕੋਟੀਸ਼੍ਵਰਮਨਨ੍ਯਧੀਃ
ਜੋ ਇੱਥੇ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਮਨ ਲਾ ਕੇ ਕੋਟੀਸ਼ਵਰ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ,
ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯੇ ਯਾਨਿ ਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਗਂਗਾਦ੍ਯਾਃ ਸਰਿਤਸ੍ਤਥਾ
ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥ ਤੇ ਗੰਗਾ ਆਦਿ ਸਾਰੀਆਂ ਨਦੀਆਂ,
ਏਵਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਵਰਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਂ ਯਯੌ ਪ੍ਰਭੁਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਰ ਦੇ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਬ੍ਰਹਮਲੋਕ ਨੂੰ ਚਲੇ ਗਏ।
ਅਸ੍ਯ ਤੀਰੇ ਪੁਰਾ ਪਾਰ੍ਥ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦ੍ਯੈਰ੍ਦੇਵਸਤ੍ਤਮੈਃ
ਇਸ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ, ਹੇ ਪਾਰਥ, ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਹੋਰ ਉੱਚੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ,
ਵਸਿष੍ਠਾਦ੍ਯੈਰ੍ਮੁਨਿਵਰੈਸ੍ਤਪਸ਼੍ਚੀਰ੍ਣਂ ਪੁਰਾਨਘ
ਵਸੀਸ਼ਠ ਆਦਿਕ ਮਹਾਨ ਰਿਸੀਆਂ ਨੇ ਇੱਥੇ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਤਪ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਹੇ ਨਿਰਦੋਸ਼।