ਦਿਵਾਕਰੋ ਮਿਤ੍ਰਵਿष੍ਣੁਸ਼੍ਚ ਦੇਵ ਖ੍ਯਾਤਸ੍ਤ੍ਵਂ ਵੈ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਾਤ੍ਮਾ ਨਮਸ੍ਤੇ
ਤੂੰ ਦਿਵਾਕਰ, ਮਿਤ੍ਰ, ਵਿਸ਼ਨੂ, ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਦੇਵਤਾ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਬਾਰਾਂ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲਾ ਆਤਮਾ ਹੈਂ। ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਮਾਲਾ ਕੁਸੁਮਾਭਿਮਾਲਾ ਤਸ੍ਮੈ ਨਮੋ ਵ੍ਯੋਮਲਿਂਗਾਯ ਤੁਭ੍ਯਮ੍
ਤੂੰ ਤਾਰਿਆਂ ਦੀ ਮਾਲਾ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਹੈਂ, ਅਸਮਾਨ ਦਾ ਨਿਸ਼ਾਨ ਹੈਂ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਤ੍ਵਂ ਦੇਵਦੇਵਸ੍ਤ੍ਵਮਨਾਥਨਾਥਸ੍ਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਪਾਲਃ ਕृਪਣੇ ਕृਪਾਲੁਃ
ਤੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਵੀ ਦੇਵਤਾ, ਬੇਸਹਾਰਿਆਂ ਦਾ ਆਸਰਾ, ਮੰਗਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦਾ ਰਾਖਾ, ਦੁੱਖੀਆਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈਂ।
ਦਾਰਿਦ੍ਰ੍ਯਦਾਰਿਦ੍ਰ੍ਯ ਨਿਧੇ ਨਿਧੀਨਾਮਮਂਗਲਾਮਂਗਲ ਸ਼ਰ੍ਮਸ਼ਰ੍ਮ 1.2.51.
ਹੇ ਗਰੀਬੀ ਤੇ ਦੌਲਤ ਦੇ ਖਜਾਨੇ, ਅਸ਼ੁਭ ਤੇ ਸੁਭ ਦੇ ਮੂਲ, ਸੁੱਖਾਂ ਦੇ ਭੰਡਾਰ!
ਵ੍ਯਾਧਿਗ੍ਰਸ੍ਤਂ ਕੁष੍ਠਰੋਗਾਭਿਭੂਤਂ ਭਗ੍ਨ ਪ੍ਰਾਣਂ ਸ਼ੀਰ੍ਣਦੇਹਂ ਵਿਸਂਜ੍ਞਮ੍
ਜੋ ਰੋਗੀ ਹੋਵੇ, ਕੋੜ ਦੀ ਬਿਮਾਰੀ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋਵੇ, ਜਿਸ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਟੁੱਟ ਗਈ ਹੋਵੇ, ਜਿਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਸੁੱਕ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਹੋਸ਼ ਨਾ ਰਹੇ—
ਤ੍ਵਂ ਮੇ ਪਿਤਾ ਤ੍ਵਂ ਜਨਨੀ ਤ੍ਵਮੇਵ ਤ੍ਵਂ ਮੇ ਗੁਰੁਰ੍ਬਾਨ੍ਧਵਾਸ਼੍ਚ ਤ੍ਵਮੇਵ
ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਪਿਓਂ, ਤੂੰ ਹੀ ਮੇਰੀ ਮਾਂ, ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਅਧਿਆਪਕ, ਤੇ ਤੂੰ ਹੀ ਮੇਰੇ ਸੱਜਣ ਹੋ।
ਪਾਪੋऽਸ੍ਮਿ ਮੂਢੋऽਸ੍ਮਿ ਮਹੋਗ੍ਰਕਰ੍ਮਾ ਰੌਦ੍ਰੋऽਸ੍ਮਿ ਨਾਚਾਰਨਿਧਾਨਮਸ੍ਮਿ
ਮੈਂ ਪਾਪੀ ਹਾਂ, ਮੂਰਖ ਹਾਂ, ਭਿਆਨਕ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹਾਂ, ਕਠੋਰ ਹਾਂ, ਮੰਦੇ ਕੰਮਾਂ ਦਾ ਢੇਰ ਹਾਂ।
ਸ੍ਨਿਗ੍ਧਗਂਭੀਰਯਾ ਵਾਚਾ ਪ੍ਰਾਹ ਤਂ ਪ੍ਰਹਸਨ੍ਨਿਵ
ਮਿੱਠੇ ਤੇ ਗੰਭੀਰ ਬੋਲ ਨਾਲ, ਉਹ ਹੱਸਦਾ ਹੋਇਆ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗਾ।
ਜਯਾਦਿਤ੍ਯਾष੍ਟਕਮਿਦਂ ਯਤ੍ਤ੍ਵਯਾ ਪਰਿਕੀਰ੍ਤਿਤਮ੍
ਇਹ ਜਯਾਦਿਤਯ ਅਸ਼ਟਕ, ਜੋ ਤੂੰ ਉਚਾਰਿਆ ਹੈ—
ਰਵਿਵਾਰੇ ਵਿਸ਼ੇषੇਣ ਮਾਂ ਸਮਭ੍ਯਰ੍ਚ੍ਯ ਯਃ ਪਠੇਤ੍
ਜੋ ਕੋਈ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਐਤਵਾਰ ਨੂੰ, ਮੇਰੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ ਇਹ ਪੜ੍ਹੇ—
ਤ੍ਵਯਾ ਚ ਤੋषਿਤੋ ਵਤ੍ਸ ਤਵ ਦਦ੍ਮਿ ਵਰਂਤ੍ਵਮੁਮ੍
ਤੇਰੇ ਕਰਕੇ, ਪਿਆਰੇ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇਹ ਵਰ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ।
ਤ੍ਵਤ੍ਪਿਤਾ ਸ੍ਮृਤਿਕਾਰਸ਼੍ਚ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਦ੍ਵਿਜਾਰ੍ਚਿਤਃ
ਤੇਰਾ ਪਿਓਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਧਾਰਮਿਕ ਗ੍ਰੰਥਾਂ ਦਾ ਲਿਖਾਰੀ ਬਣੇਗਾ।
ਨ ਚੈਤਤ੍ਸ੍ਥਾਨਕਂ ਵਤ੍ਸ ਪਰਿਤ੍ਯਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਕਰ੍ਹਿਚਿਤ੍
ਤੇ, ਪਿਆਰੇ, ਮੈਂ ਇਹ ਥਾਂ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਛੱਡਾਂਗਾ।
ਅਨੁਜ੍ਞਾਪ੍ਯ ਦ੍ਵਿਜੇਦ੍ਰਾਂਸ੍ਤਾਂਸ੍ਤਤ੍ਰੈਵਾਂਤਰ੍ਦਧੇ ਪ੍ਰਭੁਃ 1.2.51.
ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਆਗਿਆ ਦੇ ਕੇ, ਓਥੇ ਹੀ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਆਸ਼੍ਵਿਨੇ ਮਾਸਿ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਰਵਿਵਾਰੇ ਚ ਸੁਵ੍ਰਤ
ਅਸ਼ਵਿਨ ਮਹੀਨੇ ਦੇ ਆਉਣ ਤੇ, ਐ ਧਰਮਵਾਨ, ਜੇ ਇਹ ਰਵਿਵਾਰ ਹੋਵੇ,
ਕੋਟਿਤੀਰ੍ਥੇ ਨਰਃ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾਂ ਵ੍ਯਪੋਹਤਿ
ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਕੋਟਿਤੀਰਥ ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰੇ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੱਤਿਆ ਦੇ ਪਾਪ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਲੇਪਨਾਦ੍ਗਂਧਧੂਪਾਦ੍ਯੈ ਨੈਵੇਦ੍ਯੇਰ੍ਘृਤਪਾਯਸੈਃ
ਜਦੋਂ ਸੁਗੰਧ, ਧੂਪ, ਤੇ ਘੀ-ਚੌਲ ਵਾਲੇ ਭੋਜਨ ਨਾਲ ਲੇਪਣ ਤੇ ਭੋਗ ਲਗਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ,
ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਸਰ੍ਵਪਾਪੇਭ੍ਯਃ ਸੂਰ੍ਯਲੋਕਂ ਚ ਗਚ੍ਛਤਿ
ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਇष੍ਟਕਾਮੈਃ ਸਮਾਯੁਕ੍ਤਃ ਸੂਰ੍ਯਲੋਕੇ ਚਿਰਂ ਵਸੇਤ੍
ਜੋ ਕੁਝ ਮਨ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਹ ਸੂਰਜ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵੇषੁ ਰਵਿਵਾਰੇषੁ ਜਯਾਦਿਤ੍ਯਸ੍ਯ ਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍
ਹਰ ਰਵਿਵਾਰ ਨੂੰ ਜਯਾਦਿੱਤ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ,
ਅਨਾਦਿਨਿਧਨਂ ਦੇਵਮਵ੍ਯਕ੍ਤਂ ਤੇਜਸਾਂ ਨਿਧਿਮ੍
ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਜੋ ਆਦਿ ਅੰਤ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਅਦ੍ਰਿਸ਼, ਤੇ ਰੌਸ਼ਨੀ ਦਾ ਖਜ਼ਾਨਾ ਹੈ,
ਸੂਰ੍ਯੋਪਰਾਗੇ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਰਵਿਕੂਪੇ ਸਮਾਹਿਤਃ
ਜਦੋਂ ਸੂਰਜ ਗ੍ਰਹਿਣ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਮਨ ਲਾ ਕੇ ਸੂਰਜ ਦੇ ਕੁਆਂ ਉੱਤੇ ਖੜਾ ਹੋਵੇ,
ਦਾਨਂ ਚੈਵ ਯਥਾਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਜਯਾਦਿਤ੍ਯਾਗ੍ਰਤਃ ਸ੍ਥਿਤਃ
ਅਤੇ ਜਯਾਦਿੱਤ ਦੇ ਅੱਗੇ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਦਾਨ ਦੇਵੇ,
ਕੁਰੁਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇषੁ ਯਤ੍ਪੁਣ੍ਯਂ ਪ੍ਰਭਾਸੇ ਪੁष੍ਕਰੇषੁ ਚ ਤਤ੍ਪੁਣ੍ਯਂ ਲਭਤੇ ਮਰ੍ਤ੍ਯੋ ਜਯਾਦਿਤ੍ਯਪ੍ਰਸਾਦਤਃ ।। 1.2.51.
ਕੁਰੁਕਸ਼ੇਤਰ, ਪ੍ਰਭਾਸ ਤੇ ਪੁਸ਼ਕਰ ਵਿੱਚ ਜਿੰਨਾ ਪੁੰਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਪੁੰਨ ਜਯਾਦਿੱਤ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕਸ੍ਮਾਦ੍ਵਾ ਕੋਟਿਤੀਰ੍ਥਾਨਾਂ ਫਲਮਤ੍ਰੋਚ੍ਯਤੇ ਮੁਨੇ
ਹੇ ਮੁਨੀ, ਇੱਥੇ ਕੋਟਿਤੀਰਥ ਦਾ ਫਲ ਕਿਉਂ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ?
ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਾਤ੍ਸਮਾਨੀਤਃ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਪਿਤਾਮਹਃ
ਬ੍ਰਹਮਲੋਕ ਤੋਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ, ਜੋ ਸਭ ਦੇ ਪਿਤਾ ਹਨ, ਸਿੱਧਾ ਇੱਥੇ ਲਿਆਂਦੇ ਗਏ।
ਤਤੋ ਮਧ੍ਯਾਹ੍ਨਸਮਯੇ ਸ੍ਨਾਨਾਰ੍ਥੇ ਭਗਵਾਨ੍ਵਿਧਿਃ
ਫਿਰ ਦੁਪਹਿਰ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਭਗਵਾਨ ਵਿਧੀ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਲਈ ਗਏ।
ਸ੍ਵਰ੍ਗਾਤ੍ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਲਕ੍ਸ਼ਾਣਿ ਸਪ੍ਤਤਿਸ਼੍ਚ ਮਹੀਤਲਾਤ੍
ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਸੱਤਰ ਹਜ਼ਾਰ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਵੀ ਇੰਨੇ ਹੀ ਆਏ,
ਅਨੇਨ ਪ੍ਰਵਿਭਾਗੇਨ ਲਿਂਗਾਨ੍ਯਪਿ ਕੁਰੂਦ੍ਵਹ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵੰਡ ਨਾਲ, ਹੇ ਕੁਰੁਵੰਸ਼ੀ, ਲਿੰਗ ਵੀ,
ਤਤੋऽਭਿषੇਚਨਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਲਿਂਗਾਨ੍ਯਭ੍ਯਰ੍ਚ੍ਯ ਪਦ੍ਮਭੂਃ
ਫਿਰ, ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰਕੇ ਤੇ ਲਿੰਗਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਕਮਲ-ਜਨਮੇ ਨੇ—