ਅਮਰਾ ਦਾਨਵਾ ਦੈਤ੍ਯਾਃ ਸਿਦ੍ਧਾ ਵਿਦ੍ਯਾਧਰਾ ਨਰਾਃ
ਦੇਵਤੇ, ਦਾਨਵ, ਦੈਤ, ਸਿੱਧ, ਵਿਦਿਆਧਰ ਤੇ ਮਨੁੱਖ—all ਤੇਰੇ ਹੀ ਬਣਾਏ ਹੋਏ ਹਨ।
ਸ੍ਵਰ੍ਗਸ੍ਤ੍ਵਮਪਵਰ੍ਗਸ੍ਤ੍ਵਂ ਤ੍ਵਮੋਂਕਾਰਸ੍ਤ੍ਵਮਧ੍ਵਰਃ
ਤੂੰ ਹੀ ਸਵਰਗ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਹੀ ਮੁਕਤੀ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਹੀ ਓਂਕਾਰ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਹੀ ਯਜਨਾ ਹੈਂ।
ਤ੍ਵਮਾਦਿਰ੍ਮਧ੍ਯਮਂਤਸ਼੍ਚ ਤਸ੍ਥੁषਾਂ ਜਗ੍ਮੁषਾਮਪਿ
ਤੂੰ ਹੀ ਸਭ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ, ਵਿਚਕਾਰ ਤੇ ਅੰਤ ਹੈਂ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਹਿਲਦੀਆਂ ਹਨ ਜਾਂ ਅਡੋਲ।
ਪਰੇਸ਼ਃ ਪਰਤਃ ਸ਼ਾਸ੍ਤਾ ਸਰ੍ਵਾਨੁਗ੍ਰਾਹਕਃ ਸ਼ਿਵਃ
ਤੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਮਾਲਕ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ ਅਧਿਆਪਕ, ਸਭ ਦਾ ਭਲਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਤੇ ਮੰਗਲਮਈ ਹੈਂ।
ਯਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ਼ਰਣਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਨਿਃਸ਼੍ਰੇਯਸਮਵਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍
ਜੋ ਤੈਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੰਗਲ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵੈष ਕृਪਾਂ ਕੁਰ੍ਯਾਦਵਸ਼੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਤਃ ਸ਼੍ਰੁਤਿਃ
ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਵੇਦ ਆਪ ਹੀ ਹਰ ਥਾਂ ਦਇਆ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਤਮੇਵ ਤੈਜਸਂ ਸ੍ਤਂਭਂ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ ਹਠਾਤ੍ਤੇਨ ਵਿਰਂਚੇਨ ਵਾਰ੍ਯਮਾਣੋਪਿ ਸਸ੍ਮਿਤਮ੍ ।। 1.3.2.14.
ਉਸ ਚਮਕਦਾਰ ਸਤੰਭ ਨੂੰ, ਜੋ ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ ਹੈ, ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਰੋਕਿਆਂ ਵੀ ਹੱਸ ਕੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਅਰਦਾਸ ਜਾਰੀ ਰੱਖੀ।
ਕਾਲਾਂਤਕ ਕ੍ਰਤੁਧ੍ਵਂਸਿਨ੍ਨੀਲਕਂਠੇਂਦੁਸ਼ੇਖਰ
ਹੇ ਕਾਲ ਦੇ ਮਾਰਨ ਵਾਲੇ, ਯਜਨਾ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਨੀਲਾ ਗਲਾ ਵਾਲੇ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ,
ਜਯ ਸ਼ਂਭੋ ਸ਼ਿਵੇਸ਼ਾਨ ਸ਼ਰ੍ਵ ਤ੍ਰ੍ਯਂਬਕ ਧੂਰ੍ਜਟੇ
ਤੇਰੀ ਜੈ ਹੋਵੇ, ਹੇ ਸ਼ੰਭੂ, ਸ਼ਿਵ, ਈਸ਼ਾਨ, ਸ਼ਰਵ, ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਜਟਾਧਾਰੀ!
ਜਯੇਸ਼ ਖਂਡਪਰਸ਼ੋ ਸ਼ੂਲਿਨ੍ਪਸ਼ੁਪਤੇ ਹਰ
ਤੇਰੀ ਜੈ ਹੋਵੇ, ਜਿੱਤ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਟੁੱਟੀ ਕੁਹਾੜੀ ਵਾਲੇ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਧਾਰੀ, ਪਸ਼ੂਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਹਰਾ!
ਜਯ ਰੁਦ੍ਰ ਮਖਾਰਾਤੇ ਪਿਨਾਕਿਨ੍ਪ੍ਰਮਥਾਧਿਪ
ਤੇਰੀ ਜੈ ਹੋਵੇ, ਹੇ ਰੁਦ੍ਰ, ਯਜਨਾ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਪਿਨਾਕ ਧਾਰੀ, ਪ੍ਰਮਥ ਗਣਾਂ ਦੇ ਸਿਰਮੌਰ!
ਜਯ ਭੀਮ ਮृਗਵ੍ਯਾਧ ਕृਤ੍ਤਿਵਾਸਃ ਕृਪਾਨਿਧੇ
ਤੇਰੀ ਜੈ ਹੋਵੇ, ਹੇ ਭੀਮ, ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰਾਂ ਦੇ ਸ਼ਿਕਾਰੀ, ਚਮੜੇ ਪਹਿਨਣ ਵਾਲੇ, ਦਇਆ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ!
ਤ੍ਵਦਾਜ੍ਞਯਾ ਮਰੁਦ੍ਰਾਤਿ ਫਣੀ ਵਹਤਿ ਭੂਭਰਮ੍
ਤੇਰੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਵਾਯੂ ਤੇ ਸੱਪ ਧਰਤੀ ਦਾ ਭਾਰ ਢੋ ਰਹੇ ਹਨ।
ਜ੍ਯੋਤੀਂषਿ ਸਂਚਰਂਤੇ ਖੇ ਸਰ੍ਵਂ ਤ੍ਵਚ੍ਛਾਸਨਾਤ੍ਪ੍ਰਭੋ
ਸਾਰੇ ਤਾਰੇ ਤੇ ਚਾਨਣ ਵਾਲੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਤੇਰੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਹੀ ਚੱਲਦੀਆਂ ਹਨ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ।
ਵਿਧਾਯ ਕਲ੍ਪਸੇ ਪੁष੍ਟ੍ਯੈ ਸੂਤੇ ਸਸ੍ਯਾਨਿ ਮੇਦਿਨੀ
ਤੂੰ ਹੁਕਮ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਤਦ ਤੂੰ ਸਭ ਦੀ ਵਾਧੂ ਕਰਦਾ ਹੈਂ; ਧਰਤੀ ਫਸਲਾਂ ਪੈਦਾ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਅਣਿਮਾਦਿਮਹਾਸਿਦ੍ਧਿਨਿਃਸਾਧਾਰਣਵੈਭਵਃ
ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਅਣਿਮਾ ਆਦਿਕ ਵੱਡੀਆਂ ਸਿੱਧੀਆਂ ਦੀ ਵਿਲੱਖਣ ਸ਼ਾਨ ਹੈ।
ਵਿਸ਼ੁਕ੍ਤ੍ਵੇ ਵਿਸ੍ਮਰਾਮਸ੍ਤ੍ਵਾਂ ਸ੍ਮਰਾਮਃ ਸਂਕਟੇਪਿ ਚ 1.3.2.14.
ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਾਂ, ਤੈਨੂੰ ਭੁੱਲ ਜਾਂਦੇ ਹਾਂ; ਪਰ ਮੁਸੀਬਤ ਵਿੱਚ, ਤੈਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹਾਂ।
ਯਦਾ ਵਿਧਿਤ੍ਸੇਰ੍ਭਕ੍ਤਿਂ ਤ੍ਵਂ ਯਦਾ ਚ ਪ੍ਰਾਵृਣੋषਿ ਤਾਮ੍
ਜਦੋਂ ਤੂੰ ਭਗਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈਂ, ਪ੍ਰਭੂ, ਤੇ ਜਦੋਂ ਤੂੰ ਉਹ ਭਗਤੀ ਵਾਪਸ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈਂ—
ਇਤਿ ਸ੍ਤੁਤਸ੍ਸਾਂਜਲਿਬਦ੍ਧਪਾਣਿਨਾ ਪਤਿਃ ਪਸ਼ੂਨਾਮਥ ਚਕ੍ਰਪਾਣਿਨਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਸਤੁਤੀ ਕੀਤੀ, ਪਸ਼ੂਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਚਕਰ ਵਾਲਾ ਪ੍ਰਭੂ—
ਕੈਲਾਸਕੂਟਧਵਲਂ ਵृषੇਨ੍ਦ੍ਰਮਧਿਤਸ੍ਥਿਵਾਨ੍
ਉਹ ਕੈਲਾਸ ਦੇ ਚੋਟੀ ਵਾਂਗ ਧਵਲ ਵੱਛ ਤੇ ਸਵਾਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਜਟਾਜੂਟਵਤਾ ਬਾਲਚਂਦ੍ਰਚੂਡੇਨ ਮੌਲਿਨਾ
ਉਸ ਦੇ ਜਟਾਂ ਬੰਨ੍ਹੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਮੌਲੀ 'ਤੇ ਨੌਜਵਾਨ ਚੰਦ ਦੀ ਕਿਰਨ ਸੀ।
ਨਾਗਕੁਂਡਲਿਭਿਃ ਫਾਲਫਲਕੋਦ੍ਭਾਸਿਲੋਚਨੈਃ
ਸੱਪਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਕੁੰਡਲੀਆਂ, ਚੌੜੇ ਮੱਥੇ 'ਤੇ ਚਮਕਦੇ ਨੇਤਰ—
ਸ਼ੂਲਂ ਕਪਾਲਂ ਡਮਰੁਂ ਸਾਰਂਗਂ ਪਰਸ਼ੁਂ ਧਨੁਃ
ਉਸ ਨੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ, ਖੋਪੜੀ, ਡਮਰੂ, ਹਿਰਨ, ਕੁਲ੍ਹਾੜੀ ਤੇ ਧਨੁਸ਼ ਫੜੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਸ਼੍ਵਸਿਤੋਦ੍ਧੂਲਿਤਾਕਾਰੋ ਗਜਚਰ੍ਮੋਤ੍ਤਰੀਯਵਾਨ੍
ਉਸ ਦੀ ਆਕृति ਉਸ ਦੀ ਸਾਹ ਨਾਲ ਧੂੜੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਤੇ ਉਸ ਨੇ ਹਾਥੀ ਦੀ ਖਾਲ ਦਾ ਉਪਰਲਾ ਵਸਤ੍ਰ ਪਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਪਰਿਧਾਨੀਕृਤਵ੍ਯਾਘ੍ਰਚਰ੍ਮਾ ਤਾਭ੍ਯਾਮਦਰ੍ਸ਼ਿ ਸਃ
ਉਹ ਵਾਘ ਦੀ ਖਾਲ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਹੇਠਲਾ ਵਸਤ੍ਰ ਬਣਾਇਆ ਹੋਇਆ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਦਿੱਸਿਆ।
ਨ ਕਿਂਚਿਦਪਿ ਜਾਨਾਨੋ ਮੁਮੋਹ ਚ ਸਰੋਜਭੂਃ
ਕੁਝ ਵੀ ਨਾ ਜਾਣ ਕੇ, ਕਮਲ ਤੋਂ ਜਨਮੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ।
ਦृਸ਼ਾਭਿਨਂਦ੍ਯ ਮਾਧਵਂ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਯਾ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਮਾਧਵ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਤੱਕਿਆ।
ਜਗਾਦ ਚਾਧਿਕਾਰਿਤਾਮਦਾਦ੍ਯੁਵਾਂ ਸਮੁਦ੍ਧਤੌ
ਉਸ ਨੇ ਦੋਵਾਂ ਦੀ ਰਚਨਾ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ 'ਤੇ ਮਿਲੀ ਹਕਦਾਰੀ ਬਾਰੇ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਪਰੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਵੈਭਵਂ ਮਮ ਪ੍ਰਬੋਧਵਾਨਭੂਦ੍ਧਰਿਃ 1.3.2.15.
ਮੇਰੀ ਮਹਿਮਾ ਦੀ ਪਰਖ ਕਰ ਕੇ, ਹਰੀ ਨੇ ਸੱਚ ਨੂੰ ਸਮਝ ਲਿਆ।
ਅਸ਼ਾਸਿ ਪਂਚਵਕ੍ਤ੍ਰਤਾ ਯਦੋਪਹਾਸਿਤੋ ਹ੍ਯਹਮ੍
ਜਦ ਮੈਂ ਮਜ਼ਾਕ ਬਣਿਆ, ਤੂੰ ਪੰਜ ਚਿਹਰੇ ਹੋਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ।