ਦੁਰ੍ਬਲਂ ਪੀਡ੍ਯਮਾਨਂ ਯੋ ਬਲਵਾਨ੍ਸਮੁਪੇਕ੍ਸ਼ਤੇ
ਜੋ ਤਾਕਤਵਰ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਕਮਜ਼ੋਰ ਤੇ ਜ਼ੁਲਮ ਹੋ ਰਹਿਆਂ ਨੂੰ ਅਣਡਿੱਠਾ ਕਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—
ਵ੍ਯਵਹਾਰੇ ਪਕ੍ਸ਼ਪਾਤੀ ਜਿਹ੍ਵਾਰੋਗੀ ਭਵੇਨ੍ਨਰਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਫੈਸਲੇ ਵਿੱਚ ਪੱਖਪਾਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਜੀਭ ਦੀ ਬਿਮਾਰੀ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਵਯਂ ਪਾਕਾਗ੍ਰਭੋਜੀ ਯੋ ਗਲਰੋਗਮਵਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍
ਜੋ ਆਪਣੇ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਖਾਣਾ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਗਲੇ ਦੀ ਬਿਮਾਰੀ ਵਿਚ ਫਸ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪਰ੍ਵਮੈਥੁਨ ਕृਨ੍ਮੇਹੀ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਸ੍ਵਗੇਹਿਨੀਮ੍
ਜੋ ਤਿਉਹਾਰ ਦੇ ਦਿਨ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਹੋਰ ਨਾਲ ਸੰਭੋਗ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਪੇਸ਼ਾਬ ਕਰਦਾ ਹੈ—
ਪਰਿਕ੍ਸ਼ੀਣਾਨ੍ਮਿਤ੍ਰਬਨ੍ਧੂਨ੍ਸ੍ਵਾਮਿਨਂ ਦਯਿਤਾਨੁਗਾਨ੍ 1.2.51.
ਜੋ ਆਪਣੇ ਘਟੇ ਹੋਏ ਮਿੱਤਰ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ, ਮਾਲਕ ਜਾਂ ਸੱਚੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਜਾਂਦੇ ਹਨ—
ਛਦ੍ਮਨੋਪਚਰੇਦ੍ਯਸ੍ਤੁ ਪਿਤਰੌ ਸ੍ਵਾਮਿਨਂ ਗੁਰੂਨ੍
ਜੇ ਕੋਈ ਆਪਣੇ ਮਾਪਿਆਂ, ਮਾਲਕ ਜਾਂ ਅਧਿਆਪਕਾਂ ਨੂੰ ਧੋਖਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ—
ਵਿਸ਼੍ਰਬ੍ਧਸ੍ਯਾਪਹਾਰੀ ਤੁ ਦੁਃਖਾਨਾਂ ਭਾਜਨਂ ਭਵੇਤ੍
ਜੋ ਕਿਸੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸੂ ਤੋਂ ਚੀਜ਼ ਚੋਰੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦੁੱਖਾਂ ਦਾ ਘਰ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਦੁਰ੍ਬਲਵृषਵਾਹੀ ਯਃ ਕਟਿਲੂਤੀ ਭਵੇਤ੍ਸ ਚ
ਜੋ ਕਮਜ਼ੋਰ ਬਲਦ ਨੂੰ ਜੋਤਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਜੂੰ ਬਣ ਕੇ ਜੰਮਦਾ ਹੈ।
ਜਾਤ੍ਯਂਧਸ਼੍ਚਾਪਿ ਯੋ ਗੋਘ੍ਨੋ ਨਿਃਪਸ਼ੁਰ੍ਦੁਃਖਕृਦ੍ਗਵਾਮ੍
ਜੋ ਗਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਜਨਮ ਤੋਂ ਅੰਨਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਗਾਂਵਾਂ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਨਿਸ੍ਤੇਜਕਃ ਸਭਾਯਾਂ ਯੋ ਗਲਗਣ੍ਡੀ ਸ ਜਾਯਤੇ
ਜੋ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਕਿਸੇ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਘਟਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਗਲੇ ਦੀ ਗੰਢ ਨਾਲ ਜੰਮਦਾ ਹੈ।
ਅਜਵਿਕ੍ਰਯਕृਦ੍ਵ੍ਯਾਧਃ ਕੁਣ੍ਡਾਸ਼ੀ ਭृਤਕੋ ਭਵੇਤ੍
ਉਹ ਬੰਦਾ ਬਕਰੀਆਂ ਵੇਚਣ ਵਾਲਾ, ਸ਼ਿਕਾਰੀ, ਟੁੱਟੇ ਭਾਂਡੇ 'ਚ ਖਾਣ ਵਾਲਾ ਜਾਂ ਕਿਰਾਏ ਤੇ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਭਕ੍ਸ਼੍ਯਾਦੋ ਗਣ੍ਡਮਾਲੀ ਸ੍ਤ੍ਰੀਖਾਦੀ ਚਾऽऽਸੁਤਸ੍ਯ ਕृਤ੍
ਜੋ ਮਨਾਹੀ ਕੀਤੀ ਹੋਈ ਚੀਜ਼ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਗਲ੍ਹਾ ਦੀ ਬਿਮਾਰੀ ਵਾਲਾ, ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਖਾਣ ਵਾਲਾ ਜਾਂ ਨਸ਼ੇੜੀ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਚੌਰਃ ਕੇਕਰਾਕ੍ਸ਼ਃ ਕਥਾਂ ਪੁਣ੍ਯਾਂ ਚ ਦ੍ਵੇष੍ਟਿ ਯਃ
ਜੋ ਧਰਮ ਗ੍ਰੰਥ ਚੁਰਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਅੱਖ ਟੇਢੀ ਹੈ ਜਾਂ ਜੋ ਚੰਗੀਆਂ ਕਥਾਵਾਂ ਨੂੰ ਨਫ਼ਰਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਦੇਵਦ੍ਵਿਜਗਵਾਂ ਵृਤ੍ਤਿਹਾਰਕੋ ਵਾਂਤਭਕ੍ਸ਼ਕृਤ੍
ਜੋ ਦੇਵਤੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜਾਂ ਗਾਂਵਾਂ ਦੀ ਰੋਜ਼ੀ ਰੋਟੀ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਉਲਟੀ ਖਾਂਦਾ ਹੈ।
ਵ੍ਯਵਹਾਰੇ ਚ੍ਛਲਗ੍ਰਾਹੀ ਭृਤ੍ਯਗ੍ਰਸ੍ਤੋ ਭਵੇਨ੍ਨਰਃ 1.2.51.
ਜੋ ਲੈਣ-ਦੇਣ 'ਚ ਧੋਖਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਦਾ ਦਾਸੀ ਵਿੱਚ ਫਸ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਵਾਤ ਰੋਗੀ ਕੁਵੈਦ੍ਯਃ ਸ੍ਯਾਦ੍ਦੁਸ਼੍ਚਰ੍ਮਾ ਗੁਰੁਤਲ੍ਪਗਃ
ਮੰਦੇ ਹਕੀਮ ਨੂੰ ਹਵਾ ਦੀ ਬਿਮਾਰੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਜੋ ਗੁਰੂ ਦੀ ਪਤਨੀ ਦੇ ਕੋਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਚਮੜੀ ਖਰਾਬ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਸ੍ਵਸਾਰਂ ਮਾਤਰਂ ਪੁਤ੍ਰਵਧੂਂ ਗਚ੍ਛਨ੍ਨਬੀਜਵਾਨ੍
ਜੋ ਆਪਣੀ ਭੈਣ, ਮਾਂ ਜਾਂ ਪੁੱਤ ਦੀ ਵਹੁਟੀ ਦੇ ਕੋਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬਿਨਾ ਬੀਜ ਦੇ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਇਤ੍ਯੇष ਲਕ੍ਸ਼ਣੋਦ੍ਦੇਸ਼ਃ ਪਾਪਿਨਾਂ ਪਰਿਕੀਰ੍ਤਿਤਃ
ਇਹ ਪਾਪੀਆਂ ਦੇ ਲਕੜਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਹੈ।
ਏਤੇ ਨਰਕ ਵਿਭ੍ਰष੍ਟਾ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਯੋਨੀਃ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ
ਇਹ ਲੋਕ ਨਰਕ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਕੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਜਨਮ ਭੋਗਦੇ ਹਨ।
ਯੇ ਹਿ ਧਰ੍ਮਂ ਨ ਮਨ੍ਯਂਤੇ ਤਥਾ ਯੇ ਵ੍ਯਸਨੈਰ੍ਜਿਤਾਃ
ਜੋ ਧਰਮ ਦੀ ਇਜ਼ਤ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ ਜਾਂ ਜੋ ਬੁਰਾਈਆਂ ਵਿੱਚ ਫਸੇ ਹੋਏ ਹਨ।
ਯੇषਾਂ ਤ੍ਵਂਤਗਤਂ ਪਾਪਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗਾਦ੍ਵਾ ਯੇ ਸਮਾਗਤਾਃ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਪਾਪ ਮੁੱਕ ਗਿਆ ਹੈ ਜਾਂ ਜੋ ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਆਏ ਹਨ।
ਭਵਂਤਿ ਚਾਤ੍ਰ ਸ਼੍ਲੋਕਾਃ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਧਰ੍ਮਂ ਸੁਖਾਰ੍ਥਾਯ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਪਾਪਂ ਵਿਵਰ੍ਜਯੇਤ੍
ਇਸ ਬਾਰੇ ਕੁਝ ਸ਼ਲੋਕ ਵੀ ਹਨ: ਇਸ ਲਈ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਧਰਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਤੇ ਪਾਪ ਤੋਂ ਬਚਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਲੋਕਦ੍ਵਯੇऽਪਿ ਯਤ੍ਸੌਖ੍ਯਂ ਤਦ੍ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਪ੍ਰੋਚ੍ਯਤੇ ਯਤਃ
ਦੋਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਜੋ ਸੁਖ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਧਰਮ ਤੋਂ ਹੀ ਆਉਂਦਾ ਹੈ।
ਮੁਹੂਰ੍ਤਮਪਿ ਜੀਵੇਤ ਨਰਃ ਸ਼ੁਕ੍ਲੇਨ ਕਰ੍ਮਣਾ
ਇਕ ਪਲ ਲਈ ਵੀ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਚੰਗੇ ਕੰਮ ਨਾਲ ਜੀਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਇਤਿ ਪृष੍ਟਂ ਤ੍ਵਯਾ ਵਿਪ੍ਰ ਯਥਾਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਮਯੇਰਿਤਮ੍ 1.2.51.
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਸਮਝ ਮੁਤਾਬਕ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।
ਭਗਵਾਨ੍ਭਾਸ੍ਕਰਃ ਪ੍ਰੀਤੋ ਬਭੂਵਾਤੀਵ ਵਿਸ੍ਮਿਤਃ
ਭਗਵਾਨ ਸੂਰਜ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ।
ਪ੍ਰਸ਼ਸ਼ਂਸ ਚ ਤਾਨ੍ਵਿਪ੍ਰਾਨ੍ਹਾਰੀਤਪ੍ਰਮੁਖਾਂਸ੍ਤਦਾ
ਉਸ ਸਮੇਂ ਉਸ ਨੇ ਹਰੀਤ ਆਦਿ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ।
ਅਥ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਰ੍ਧਨ੍ਯੋ ਯਨ੍ਮਰ੍ਯਾਦਾਭਿਪਾਲ੍ਯਤੇ
ਫਿਰ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਮਰਯਾਦਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਯੇषਾਂ ਮਧ੍ਯੇ ਬਾਲਬੁਦ੍ਧਿਰਿਯਮੇਤਾਦृਸ਼ੀ ਸ੍ਫੁਟਾ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਇਹ ਬੱਚਿਆਂ ਵਾਂਗ ਸਾਫ-ਸੁਥਰੀ ਸੋਚ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ ਹੈ,
ਅਸਂਸ਼ਯਂ ਤ੍ਰਿਲੋਕਸ੍ਥਮੇषਾਮਵਿਦਿਤਂ ਨ ਹਿ
ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਵੀ ਅਣਜਾਣ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ, ਇਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੈ।