ਤੈਲਾਭ੍ਯਂਗਾਦਿਭਿਰ੍ਯਤ੍ਨੈਰ੍ਬਹੁਭਿਃ ਪਾਲ੍ਯਤੇ ਨ ਚੇਤ੍
ਜੇ ਇਹ ਸਰੀਰ ਤੇਲ ਦੀ ਮਲਿਸ਼ ਤੇ ਹੋਰ ਜਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸੰਭਾਲਿਆ ਨਾ ਜਾਵੇ,
ਏਵਮੇਤੇਨ ਦੇਹੇਨ ਕਿਂ ਕृਤ੍ਯਂ ਭੋਜਨੋਤ੍ਤਮੈਃ
ਤਾਂ ਫਿਰ ਐਸੇ ਸਰੀਰ ਲਈ ਚੰਗਾ ਖਾਣਾ ਵੀ ਕਿਸ ਕੰਮ ਦਾ?
ਭਵਂਤਿ ਚਾਤ੍ਰ ਸ਼੍ਲੋਕਾਃ ਕृਤਂ ਸ਼ੁਭਾਸ਼ੁਭਂ ਕਰ੍ਮ ਤਤ੍ਤਥਾ ਤੇਨ ਭੁਜ੍ਯਤੇ
ਇੱਥੇ ਕੁਝ ਸ਼ਲੋਕ ਹਨ: ਜੋ ਚੰਗਾ ਜਾਂ ਮਾੜਾ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਅਨੁਭਵਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸਦਾ ਸ਼ੁਭਂ ਕਾਰ੍ਯਮਵਿਚ੍ਛਿਨ੍ਨਸੁਖਾਰ੍ਥਿਭਿਃ
ਇਸ ਲਈ, ਜੋ ਲਗਾਤਾਰ ਸੁੱਖ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਦਾ ਚੰਗੇ ਕੰਮ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।
ਯਸ੍ਮਾਤ੍ਪਾਪੇਨ ਦੁਃਖਾਨਿ ਤੀਵ੍ਰਾਣਿ ਸੁਬਹੂਨ੍ਯਪਿ
ਕਿਉਂਕਿ ਪਾਪਾਂ ਕਰਕੇ ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ ਦੁੱਖ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਏਵਂ ਤੇ ਵਰ੍ਣਿਤਃ ਸਾਧੋ ਪ੍ਰਸ਼੍ਨੋऽਯਂ ਸ਼ਕ੍ਤਿਤੋ ਮਯਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਭਲੇ ਮਨੁੱਖ, ਤੇਰਾ ਇਹ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਸਮਝ ਅਨੁਸਾਰ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।
ਆਯੁष੍ਯੇ ਕਰ੍ਮਣਿ ਕ੍ਸ਼ੀਣੇ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਮਰਣੇ ਨृਣਾਮ੍
ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਉਮਰ ਤੇ ਕਰਮ ਮੁੱਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਮੌਤ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ,
ਪਂਚਤਨ੍ਮਾਤ੍ਰਸਹਿਤਃ ਸਮਨੋਬੁਦ੍ਧ੍ਯਹਂਕृਤਿਃ 1.2.50.
ਤਾਂ ਮਨ, ਬੁੱਧੀ, ਅਹੰਕਾਰ ਤੇ ਪੰਜ ਸੁੱਖਮ ਤੱਤਾਂ ਸਮੇਤ,
ਸ਼ੀਰ੍ष੍ਣਸ਼੍ਚ ਸਪ੍ਤਭਿਸ਼੍ਛਿਦ੍ਰੈਰ੍ਨਿਰ੍ਗਚ੍ਛੇਤ੍ਪੁਣ੍ਯਕਰ੍ਮਣਾਮ੍
ਚੰਗੇ ਕਰਮ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਆਤਮਾ ਸਿਰ ਦੇ ਸੱਤ ਰੱਸਤਿਆਂ ਰਾਹੀਂ ਨਿਕਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍ਸੋऽਥ ਗृਹ੍ਣਾਤਿ ਸ਼ਾਰੀਰਂ ਚਾਤਿਵਾਹਿਕਮ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਆਤਮਾ ਸੁੱਖਮ ਸਰੀਰ ਲੈ ਲੈਂਦੀ ਹੈ।
ਤਤਸ੍ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਸ੍ਥਿਤਂ ਜੀਵਂ ਦੇਹੇ ਯਮਭਟਾਸ੍ਤਦਾ
ਫਿਰ, ਜਦ ਆਤਮਾ ਉਸ ਵਿੱਚ ਟਿਕ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਯਮ ਦੇ ਦੂਤ ਉਸ ਸਮੇਂ—
ਤਪ੍ਤਾਂਬਰੀषਤੁਲ੍ਯੇਨ ਅਯੋਗੁਡਨਿਭੇਨ ਚ
ਅੱਗ ਵਰਗੇ ਤਪਦੇ ਕਪੜੇ ਪਾ ਕੇ, ਲੋਹੇ ਦੇ ਡੱਲਿਆਂ ਵਰਗੇ ਬਣ ਕੇ,
षਡਸ਼ੀਤਿਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਯੋਜਨਾਨਾਂ ਮਹੀਤਲਾਤ੍
ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਛਿਆਸੀ ਹਜ਼ਾਰ ਯੋਜਨ ਦੂਰ,
ਕ੍ਵਚਿਚ੍ਛੀਤਂ ਮਹਾਦੁਰ੍ਗਮਨ੍ਧਕਾਰਂ ਕ੍ਵਚਿਨ੍ਮਹਤ੍।। ਅਗ੍ਨਿਸਂਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਵਦਨੈਃ ਕਾਕਕਾਕੋਲਜਂਬੁਕੈਃ
ਕਿਤੇ ਠੰਢ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਕਿਤੇ ਵੱਡਾ, ਔਖਾ ਤੇ ਹਨੇਰਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਕਿਤੇ ਅੱਗ ਵਰਗਾ ਮੂੰਹ ਵਾਲੇ ਕਾਂ, ਉੱਲੂ ਤੇ ਗਿੱਦੜ—
ਮਕ੍ਸ਼ਿਕਾਦਂਸ਼ਮਸ਼ਕੈਰ੍ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਤੇ ਸਰ੍ਪਵृਸ਼੍ਚਿਕੈਃ
ਮੱਖੀਆਂ, ਮੱਛਰ, ਮਛਰ, ਸੱਪ ਤੇ ਬਿਚੂਆਂ ਵਲੋਂ ਖਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕ੍ਵਚਿਚ੍ਚ ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਤੇ ਘੋਰੈ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੈਃ ਕृष੍ਯਤੇऽਸ੍ਯਤੇ
ਤੇ ਕਿਤੇ ਭਿਆਨਕ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਵਲੋਂ ਖਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਘਸੀਟਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਨਸ਼ਟ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਮੁਹੂਤੈਰ੍ਦਸ਼ਭਿਰ੍ਯਾਤਿ ਤਂ ਮਾਰ੍ਗਮਤਿਦੁਸ੍ਤਰਮ੍
ਉਹ ਦਸ ਪਲਾਂ ਵਿੱਚ ਹੀ ਉਹ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਰਾਹ ਪਾਰ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਤਾਰ੍ਯਤੇ ਚ ਨਦੀਂ ਘੋਰਾਂ ਪੂਯਸ਼ੋਣਿਤਵਾਹਿਨੀਮ੍ 1.2.50.
ਉਹ ਡਰਾਉਣੀ ਦਰਿਆ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਪੀਪ ਤੇ ਲਹੂ ਵਗਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਲੰਘ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤੋ ਯਮਸ੍ਯ ਪੁਰਤਃ ਸ੍ਥਾਪ੍ਯਤੇ ਯਮਕਿਂਕਰੈਃ
ਫਿਰ ਯਮ ਦੇ ਸੇਵਕ ਉਸਨੂੰ ਯਮ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਪੁਣ੍ਯਕਰ੍ਮਾ ਸੌਮ੍ਯਰੂਪਂ ਧਰ੍ਮਰਾਜਂ ਤਦਾ ਕਿਲ
ਜੋ ਚੰਗੇ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਮੇਂ ਧਰਮ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਸੁਮੀਤ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵੇਖਦੇ ਹਨ।
ਮਰਣਾਨਂਤਰਂ ਤੇषਾਂ ਜਂਤੂਨਾਂ ਯੋਨਿਪੂਰਣਮ੍
ਮੌਤ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਇਹ ਜੀਵ ਨਵੇਂ ਗਰਭਾਂ ਵਿੱਚ ਪਾ ਦਿੱਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਧਾਰ੍ਮਿਕਃ ਪੂਜ੍ਯਤੇ ਤਤ੍ਰ ਪਾਪਃ ਪਾਸ਼ਗਲੋ ਭਵੇਤ੍
ਉਥੇ ਨੇਕ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਪਾਪੀ ਜੰਜੀਰਾਂ ਨਾਲ ਬੱਝੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਆਰਾਮਦ੍ਰੁਮਦਾਤਾਰਃ ਫਲਪੁष੍ਪਵਤਾ ਪਥਾ
ਜੋ ਬਾਗਾਂ ਤੇ ਰੁੱਖ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਫਲ-ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਤੁਰਦੇ ਹਨ।
ਉਪਾਨਹਪ੍ਰਦਾ ਯਾਨੈਰ੍ਵਿਤृषਾਃ ਪੂਰ੍ਤਧਰ੍ਮਿਣਃ
ਜੋ ਜੁੱਤੀਆਂ, ਸਵਾਰੀ, ਪਾਣੀ ਤੇ ਚੰਗੇ ਕੰਮ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਪਿਆਸ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਭੋਜ੍ਯੈਸ੍ਤਥਾ ਤृਪ੍ਤਾ ਯਾਂਤਿ ਭੋਜਨਦਾਯਿਨ
ਜੋ ਭੋਜਨ ਤੇ ਮਿੱਠਾ ਖਾਣਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਖਵਾਏ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਸਮੇਤ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸ਼੍ਰੀਸੂਰ੍ਯਂ ਸ਼੍ਰੀਮਹਾਦੇਵਂ ਭਕ੍ਤਾ ਯੇ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਮ੍
ਜੋ ਲੋੜੀਂਦੇ ਹਨ ਲੱਖਮੀ, ਸੂਰਜ, ਮਹਾਦੇਵ ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ—
ਮਹੀਂ ਗਾਂ ਕਾਂਚਨਂ ਲੋਹਂ ਤਿਲਾਨ੍ਕਾਰ੍ਪਾਸਮੇਵ ਚ
—ਜੋ ਧਰਤੀ, ਗਾਂ, ਸੋਨਾ, ਲੋਹਾ, ਤਿਲ ਤੇ ਰੂਈ ਦਿੰਦੇ ਹਨ—
ਤੇषਾਂ ਤਤ੍ਰ ਗਤਾਨਾਂ ਚ ਪਾਪਿਨਾਂ ਪੁਣ੍ਯਕਰ੍ਮਿਣਾਮ੍ 1.2.50.
ਉਥੇ ਪਹੁੰਚਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਚਾਹੇ ਪਾਪੀ ਹੋਣ ਜਾਂ ਚੰਗੇ ਕੰਮ ਵਾਲੇ—
ਪ੍ਰੇਤਲੋਕੇ ਸ ਵਸਤਿ ਤਤਃ ਸਂਵਤ੍ਸਰਂ ਨਰਃ
ਇਕ ਮਨੁੱਖ ਪ੍ਰੇਤ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਸਾਲ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।
ਸੋਦਕੁਮ੍ਭਮਥਾਨ੍ਨਾਦ੍ਯਂ ਬਾਂਧਵੈਰ੍ਯਤ੍ਪ੍ਰਦੀਯਤੇ
ਉਥੇ ਜੋ ਕੁਝ ਭੈਣ-ਭਰਾ ਪਾਣੀ ਜਾਂ ਭੋਜਨ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।