ਏਤਾਸ੍ਤ੍ਵਾਨੁਵ੍ਰਜਿष੍ਯਂਤਿ ਦੇਵ੍ਯਃ ਕੋਟਿਸ਼ਤਂ ਸ਼ੁਭੇ
ਇਹ ਲੱਖਾਂ ਦੇਵੀਆਂ, ਸੁਭਾਗੀਏ, ਤੇਰੇ ਪਿੱਛੇ ਆਉਣਗੀਆਂ।
ਮਯੂਰਂ ਸਮੁਪਾਸ੍ਥਾਯ ਗੁਹਸ਼ਕ੍ਤਿਃ ਸਮਾਗਤਾ
ਮੋਰ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ ਹੋ ਕੇ ਗੁਹਾ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਇਕੱਠੀ ਹੋਈ।
ਜਘਾਨ ਚ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਦੇਵੀ ਨਾਨਾਵਿਧਾਯੁਧੈਃ
ਦੇਵੀ ਨੇ ਨਜ਼ਦੀਕ ਆ ਕੇ ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਵਾਰ ਕੀਤਾ।
ਪ੍ਰਸਾਦਯਂਤਿ ਤਾਂ ਦੇਵੀਂ ਨਾਨਾਵੇषੈਃ ਸੁਦੀਨਵਤ੍
ਉਹ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਉਸ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਮਨਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਨृਤ੍ਯਂਤਿ ਦੇਵਿ ਪਦ੍ਮਾਕ੍ਸ਼ਿ ਪ੍ਰਸੀਦੇਤਿ ਪੁਨਃਪੁਨਃ
ਉਹ ਨੱਚਦੇ ਹੋਏ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, 'ਕਿਰਪਾ ਕਰ, ਕਮਲ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਦੇਵੀ!'
ਤਾਂ ਤੇ ਪ੍ਰੋਚੁਸ੍ਤ੍ਰਾਹਿ ਨਸ੍ਤ੍ਵਂ ਭੂਤਮਾਤਾ ਭਵੇਸ਼੍ਵਰਿ
ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, 'ਸਾਨੂੰ ਬਚਾ ਲਵੋ, ਭੂਤਾਂ ਦੀ ਮਾਂ, ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਮਾਲਕਾ!'
ਯੇ ਚੈਵਂ ਤ੍ਵਾਂ ਤੋषਯਨ੍ਤਿ ਤੇषਾਂ ਦੇਹਿ ਵਰਾਨ੍ਸਦਾ ।। 1.2.47.
ਜੋ ਤੇਰੀ ਰਜ਼ਾ ਪੂਰੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਰ ਦਿੰਨਾ।
ਅਰਿष੍ਟਾਭਰਣੈਃ ਪੁष੍ਪੈਰ੍ਦਧਿਭਕ੍ਤੈਸ਼੍ਚ ਪੂਜਨੈਃ
ਗਹਿਣਿਆਂ, ਫੁੱਲਾਂ, ਦਹੀਂ-ਚਾਵਲ ਦੇ ਭੋਗ ਅਤੇ ਪੂਜਾ ਨਾਲ।
ਏਵਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਵਰਂ ਦੇਵੀ ਮੁਮੁਦੇ ਭੂਤਸਂਵृਤਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਰ ਦੇ ਕੇ, ਦੇਵੀ ਭੂਤਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ ਖੁਸ਼ ਹੋਈ।
ਯ ਏਨਾਂ ਪ੍ਰਣਮੇਨ੍ਮਰ੍ਤ੍ਯਃ ਸਰ੍ਵਾਰਿष੍ਟੈਰ੍ਵਿਮੁਚ੍ਯਤੇ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਅਪਸ਼ਕੁਨ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਏਵਂ ਪ੍ਰਭਾਵਾਃ ਪਰਿਕੀਰ੍ਤਿਤਾ ਮਯਾ ਸਮਾਸਤਸ੍ਤੀਰ੍ਥਵਰੇऽਤ੍ਰ ਦੇਵ੍ਯਃ
ਇਸ ਤੀਰਥ ਤੇ ਦੇਵੀ ਦੀਆਂ ਤਾਕਤਾਂ ਮੈਂ ਸੰਖੇਪ ਵਿੱਚ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀਆਂ ਹਨ।
ਸ਼ृਣ੍ਵਨ੍ਯਾਂ ਕੀਰ੍ਤ ਯਿष੍ਯਾਮਿ ਪਾਪਮੋਕ੍ਸ਼ਮਵਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍
ਜੋ ਇਹ ਸੁਣਦਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਇਹ ਕਹਿੰਦਾ ਹਾਂ, ਉਹ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਪੁਰਾ ਤ੍ਰੇਤਾਯੁਗੇ ਪਾਰ੍ਥ ਚੌਡਦੇਸ਼ਸਮੁਦ੍ਭਵੌ
ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ, ਤ੍ਰੇਤਾ ਯੁਗ ਵਿੱਚ, ਪਾਰਥਾ, ਚੌਡਾ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਦੋ ਜਣੇ ਜੰਮੇ ਸਨ।
ਤਾਵੇਕਦਾ ਪੁਰਾਣਾਰ੍ਥੇ ਸ਼੍ਲੋਕਮੇਕਮਪਸ਼੍ਯਤਾਮ੍
ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਪੁਰਾਣੇ ਮਾਮਲੇ ਬਾਰੇ ਇਕ ਸ਼ਲੋਕ ਵੇਖਦੇ ਹਨ।
ਪ੍ਰਭਾਸਾਦ੍ਯਾਨਿ ਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਪੁਲਸ੍ਤ੍ਯਾਯਾਹ ਪਦ੍ਮਭੂਃ । ਨ ਯੈਸ੍ਤਤ੍ਰਾਪ੍ਲੁਤਂ ਚੈਵ ਕਿਂ ਤੈਸ੍ਤੀਰ੍ਥਮੁਪਾਸਿਤਮ੍
ਪਦਮਭੂ ਨੇ ਪੁਲਸਤਿਆ ਨੂੰ ਪ੍ਰਭਾਸਾ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਤੀਰਥਾਂ ਬਾਰੇ ਦੱਸਿਆ: ਜੇ ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੀਰਥਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਦਾ ਕੀ ਲਾਭ?
ਇਤਿ ਸ਼੍ਲੋਕਂ ਪਠਿਤ੍ਵਾ ਤੌ ਪੁਨਃਪੁਨਰਭਿष੍ਟੁਤਮ੍
ਇਹ ਸ਼ਲੋਕ ਪੜ੍ਹ ਕੇ ਦੋਵੇਂ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਸਤਿਕਾਰ ਮਿਲਿਆ।
ਤੌ ਵਨਾਨਿ ਨਦੀਸ਼੍ਚੈਵ ਵ੍ਯਤਿਕ੍ਰਮ੍ਯ ਸ਼ਨੈਃਸ਼ਨੈਃ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਹੌਲੇ-ਹੌਲੇ ਜੰਗਲਾਂ ਅਤੇ ਦਰਿਆਵਾਂ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਦੇ ਗਏ।
ਗੁਪ੍ਤਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਸ੍ਯ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਮਹੀਸਾਗਰਸਂਗਮਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਗੁਪਤ ਖੇਤਰ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਅਤੇ ਧਰਤੀ-ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਬਾਰੇ ਸੁਣਿਆ।
ਤਤੋ ਮਾਰ੍ਗਸ੍ਯ ਸ਼ੂਨ੍ਯਤ੍ਵਾਤ੍ਤृਟ੍ਕ੍ਸ਼ੁਧਾਪੀਡਿਤੌ ਭृਸ਼ਮ੍
ਫਿਰ, ਰਾਹ ਸੁੰਨ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਪਿਆਸ ਤੇ ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਪੀੜਤ ਹੋ ਗਏ।
ਸਿਦ੍ਧਨਾਥਂ ਨਮਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਸਂਪ੍ਰਯਾਤੌ ਸੁਧੈਰ੍ਯਤਃ
ਸਿੱਧਨਾਥ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਵੱਡੀ ਧੀਰਜ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧੇ।
ਸਹਸਾ ਪਤਿਤੌ ਭੂਮੌ ਸ੍ਥੂਣਪਾਦੌ ਵਿਮੂਰ੍ਛਿਤੌ 1.2.48.
ਅਚਾਨਕ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ, ਪੈਰ ਕੰਬਦੇ ਹੋਏ, ਹੋਸ਼ ਗਵਾ ਬੈਠੇ।
ਕਿਂਚਿਦ੍ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਧੈਰ੍ਯਾਚ੍ਚ ਸਖੇ ਕਿਂ ਨ ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਤ੍ਵਯਾ
ਕੁਝ ਹੌਸਲਾ ਆਉਣ 'ਤੇ, ਉਹ ਕਿਹਾ: 'ਮਿਤ੍ਰ, ਕੀ ਤੂੰ ਨਹੀਂ ਸੁਣਿਆ?'
ਤਥਾਤਥਾ ਭਵੇਦ੍ਦਾਨੈਰ੍ਦੀਨਃ ਸੋਮੇਸ਼੍ਵਰੋ ਹਰਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦਾਨ ਦੇਣ ਨਾਲ, ਸੋਮੇਸ਼ਵਰ ਹਰਾ ਦਇਆਲੂ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਲੁਂਠਮਾਨੋ ਜਗਾਮੈਵ ਪ੍ਰਾਲੇਯਃ ਕਿਂਚਿਦਂਤਰੇ
ਲੁੱਟਦੇ ਹੋਏ, ਪ੍ਰਾਲੇਯਾ ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੂਰ ਚਲੇ ਗਏ।
ਖੇ ਵਾਣੀ ਚਾਭਵਤ੍ਤਤ੍ਰ ਪੁष੍ਪਵਰ੍षਪੁਰਃਸਰਾ ਉਤ੍ਥਿਤਂ ਸਾਗਰਤਟੇ ਲਿਂਗਂ ਤਿष੍ਠਾਤ੍ਰ ਸੁਵ੍ਰਤ
ਉਥੇ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਆਵਾਜ਼ ਆਈ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ: 'ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਠਿਆ ਹੋਇਆ ਲਿੰਗ ਹੈ; ਓ ਸੁਵ੍ਰਤ, ਇੱਥੇ ਹੀ ਰਹੋ।'
ਪ੍ਰਭਾਸਾਯ ਪ੍ਰਯਾਤਵ੍ਯਂ ਯਦਾऽऽ ਮृਤ੍ਯੋਰ੍ਮਯਾ ਸ੍ਫੁਟਮ੍
ਜਦੋਂ ਮੌਤ ਸਪਸ਼ਟ ਹੋ ਗਈ, ਤਾਂ ਕਿਹਾ ਗਿਆ: 'ਪ੍ਰਭਾਸਾ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।'
ਅਪਸ਼੍ਯਦੁਤ੍ਥਿਤਂ ਲਿਂਗਂ ਸ ਚੈਵਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਪਦ੍ਯਤ
ਉਹ ਨੇ ਉੱਠਿਆ ਹੋਇਆ ਲਿੰਗ ਵੇਖਿਆ, ਤੇ ਇਸ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲਿਆ।
ਦृष੍ਟ੍ਯਾ ਤਨੂ ਤਤੋ ਯਾਤੌ ਪ੍ਰਭਾਸਂ ਸ਼ਿਵਸਦ੍ਮ ਚ
ਦੋਵੇਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ, ਪ੍ਰਭਾਸਾ ਤੇ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਘਰ ਵੱਲ ਰੁਖ ਕੀਤਾ।
ਊਰ੍ਜਯਂਤਃ ਪ੍ਰਤੀਚ੍ਯਾਂ ਚ ਪ੍ਰਾਲੇਯਸ੍ਯੇਸ਼੍ਵਰੋऽਪਰਃ
ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਪ੍ਰਾਲੇਯਾ ਦਾ ਹੋਰ ਇਕ ਪ੍ਰਭੂ ਹੈ।
ਸੋਮਨਾਥਦ੍ਵਯਂ ਪਸ਼੍ਯੇਜ੍ਜਨ੍ਮਪਾਪਾਤ੍ਪ੍ਰਮੁਚ੍ਯਤੇ 1.2.48.
ਜੋ ਦੋ ਸੋਮਨਾਥ ਲਿੰਗ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਜਨਮ ਦੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।