ਤਤੋ ਰੁਦ੍ਰਸ਼ਰੀਰਾਤ੍ਤੁ ਵਿਨਿष੍ਕ੍ਰਾਂਤਾਰ੍ਤਿਨਾਸ਼ਿਨੀ
ਫਿਰ ਰੁਦਰ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ, ਦੁੱਖ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਮਾਤਾ ਨਿਕਲ ਆਈ।
ਸਾ ਸਹਸ੍ਰਭੁਜਾ ਦੇਵੀ ਸਮਾਕ੍ਰਮ੍ਯਾਭਿਪੀਡ੍ਯ ਚ
ਉਹ ਮਾਤਾ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਬਾਂਹਾਂ ਹਨ, ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਕੁਚਲ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਭृਤਿ ਸਾ ਲੋਕੇ ਹਰਸਿਦ੍ਧਿਃ ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਤ੍ਯਤੇ
ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ, ਉਹ ਮਾਤਾ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਹਰਸਿੱਧੀ ਨਾਂ ਨਾਲ ਜਾਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਏਤਾਮਾਰਾਧ੍ਯ ਸੁਗ੍ਰੀਵਪ੍ਰਮੁਖਾ ਦੋषਨਾਸ਼ਿਨੀਮ੍
ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਸੁਗਰੀਵ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਦੋਸ਼ ਮੁਕਾ ਲਏ।
ਤਸ੍ਮਾਦੇਤਾਂ ਪੂਜਯੇਤ੍ਤੁ ਮਨੋਵਾਕ੍ਕਾਯਕਰ੍ਮਭਿਃ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਮਨ, ਬੋਲ ਤੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਕੰਮਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਮਾਤਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਤृਤੀਯੇਸ਼ਾਨਕੋਣਸ੍ਥਾ ਚਂਡਿਕਾ ਨਵਮੀ ਸ੍ਥਿਤਾ
ਤੀਜੇ, ਉੱਤਰੀ-ਪੂਰਬੀ ਕੋਨੇ 'ਚ ਚੰਡਿਕਾ ਨੌਂਵੇ ਦਿਨ ਸਥਿਤ ਹੈ।
ਯਾ ਪੁਰਾ ਪਾਰ੍ਵਤੀਦੇਹਾਦ੍ਵਿਨਿਃਸृਤ੍ਯ ਮਹਾਸੁਰੌ
ਉਹ ਮਾਤਾ, ਜੋ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਪਾਰਵਤੀ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਕੇ ਮਹਾ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰਨ ਆਈ ਸੀ—
ਅਕ੍ਸ਼ੌਹਿਣੀਸ਼ਤਂ ਤ੍ਵੇਕਂ ਚਂਡਮੁਂਡੌ ਚ ਤਾਵੁਭੌ 1.2.47.
ਚੰਡ ਤੇ ਮੁੰਡ, ਇੱਕ ਸੌ ਅਕਸ਼ੌਹਣੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸਨ।
ਇਯਮੇਵਾਂਧਕਾਨਾਂ ਚ ਤृषਿਤਾ ਸ਼ੋਣਿਤਂ ਪੁਨਃ
ਇਹ ਵੀ ਅੰਧਕਾਂ ਲਈ ਫਿਰ ਤੋਂ ਲਹੂ ਦੀ ਪਿਆਸ ਕਰਦੀ ਸੀ।
ਇਯਂ ਚ ਰਕ੍ਤਬੀਜਾਨਾਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਪਾਨਂ ਚ ਰਕ੍ਤਜਮ੍
ਇਹ ਨੇ ਰਕਤਬੀਜਾਂ ਦਾ ਲਹੂ ਪੀ ਕੇ, ਰਕਤ ਤੋਂ ਬਣੀ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ ਪੀ ਲਿਆ।
ਏषਾ ਤृਪ੍ਯਤਿ ਭਕ੍ਤਾਨਾਂ ਪ੍ਰਣਾਮੇਨਾਪਿ ਭਾਰਤ
ਇਹ ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਨਮਸਕਾਰ ਤੋਂ ਵੀ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਭਾਰਤ।
ਕੁਣ੍ਡਂ ਚਾਸ੍ਯਾ ਮਯਾ ਦੇਵ੍ਯਾਃ ਪੁਣ੍ਯਂ ਨਿष੍ਪਾਦਿਤਂ ਸ਼ੁਭਮ੍
ਮੈਂ ਇਸ ਦੇਵੀ ਲਈ ਇਕ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਸੁਭਕੁੰਡ ਬਣਾਇਆ ਹੈ।
ਹਰਸਿਦ੍ਧਿਰ੍ਦੇਵਸਿਦ੍ਧਿਰ੍ਧਰ੍ਮਸਿਦ੍ਧਿਸ਼੍ਚ ਭਾਰਤ
ਭਾਰਤ, ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਦੂਰ ਕਰਨ ਦੀ ਸਿਧੀ, ਦਿਵਿਆ ਸਫਲਤਾ ਅਤੇ ਧਰਮ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ।
ਯਸ਼੍ਚ ਪੂਜਯਤੇ ਦੇਵੀਂ ਸ੍ਵਲ੍ਪੇਨ ਬਹੁਨਾਪਿ ਵਾ
ਜੋ ਕੋਈ ਵੀ ਦੇਵੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਾਂ ਵੱਧ,
ਏਵਮੇਤਾ ਮਹਾਦੁਰ੍ਗਾ ਨਵਤੀਰ੍ਥੇऽਤ੍ਰ ਸਂਸ੍ਥਿਤਾਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਹਾਂਦੁਰਗਾ ਦੇ ਇਹ ਰੂਪ ਇੱਥੇ ਨਵੇਂ ਤੀਰਥਾਂ 'ਤੇ ਸਥਾਪਤ ਹਨ।
ਆਸ਼੍ਵਿਨਸ੍ਯ ਚ ਮਾਸਸ੍ਯ ਨਵਰਾਤ੍ਰੇ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ
ਆਸ਼ਵਿਨ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਨਵਰਾਤਰੀ ਵਿੱਚ ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ,
ਬਲਿਪੂਪਕਨੈਵੇਦ੍ਯੈਸ੍ਤਰ੍ਪਣੈਰ੍ਧੂਪਗਂਧਿਭਿਃ
ਬਲੀ, ਪੂਪ, ਨੈਵੇਦ, ਤਰਪਣ, ਧੂਪ ਤੇ ਸੁਗੰਧ ਨਾਲ,
ਭੂਤਪ੍ਰੇਤਪਿਸ਼ਾਚਾਦ੍ਯਾ ਨੋਪਕੁਰ੍ਯੁਃ ਪ੍ਰਪੀਡਨਮ੍ 1.2.47.
ਭੂਤ, ਪ੍ਰੇਤ, ਪਿਸਾਚ ਆਦਿ ਕਿਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੀੜਾ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਾਉਣਗੇ।
ਪੁਤ੍ਰਾਰ੍ਥੀ ਲਭਤੇ ਪੁਤ੍ਰਾਨ੍ਧਨਾਰ੍ਥੀ ਧਨਮਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍
ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਪੁੱਤਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਧਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਧਨ ਲੱਭਦਾ ਹੈ।
ਆਸਾਂ ਯਃ ਕੁਰੁਤੇ ਭਕ੍ਤਿਂ ਨਰੋ ਨਾਰੀ ਚ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਯਾ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਜਾਂ ਔਰਤ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ,
ਕਾਮਗਵ੍ਯ ਇਮਾ ਦੇਵ੍ਯਸ਼੍ਚਿਨ੍ਤਾਮਣਿਨਿਭਾਸ੍ਤਥਾ
ਇਹ ਦੇਵੀਆਂ ਇੱਛਤ ਵਸਤੂਆਂ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਚਿੰਤਾਮਣੀ ਵਰਗੀਆਂ ਹਨ।
ਤਥਾਤ੍ਰ ਭੂਤਮਾਤਾਸ੍ਤਿ ਹਰਸਿਦ੍ਧੇਸ੍ਤੁ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇ
ਇੱਥੇ ਵੀ ਭੂਤਮਾਤਾ ਹੈ, ਹਰਾਸਿਧੀ ਦੇ ਸਥਾਨ ਦੇ ਦੱਖਣ ਪਾਸੇ।
ਪੂਰ੍ਵਂ ਕਿਲ ਗੁਹੋ ਵਿਦ੍ਵਾਨ੍ਪੁਣ੍ਯੇ ਸਾਰਸ੍ਵਤੇ ਤਟੇ
ਪਹਿਲਾਂ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਗੁਹਾ ਨੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸਰਸਵਤੀ ਦੇ ਕੰਢੇ 'ਤੇ,
ਸ ਚ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਭੂਤਾਨਿ ਮਰ੍ਯਾਦਾਯਾਮਧਾਰਯਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਹੱਦ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ ਸੀ।
ਯਦਮਂਤ੍ਰਹੁਤਂ ਕਿਂਚਿਦ੍ਵੇਦਬਾਹ੍ਯਂ ਚ ਯਤ੍ਕृਤਮ੍
ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਮੰਤਰ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਚੜ੍ਹਾਇਆ ਜਾਂ ਵੈਦਾਂ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ,
ਤਤਸ੍ਤ੍ਵਨੇਨ ਭੋਗੇਨ ਤਾਨਿ ਨਂਦਂਤਿ ਕृਤ੍ਸ੍ਨਸ਼ਃ
ਇਸ ਭੋਗ ਨਾਲ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਪੁਣ੍ਯਂ ਤਾਨ੍ਯੇਵ ਭੂਤਾਨਿ ਗ੍ਰਸਂਤ੍ਯਾਕ੍ਰਮ੍ਯ ਦੇਵਤਾਃ
ਦੇਵਤੇ ਸਿਰਫ ਉਹੀ ਚੰਗੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਖਾ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਹ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਵਸ਼ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਸ ਵੈ ਤਦਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਗੁਹਃ ਕਾਲ ਇਵਾਭਵਤ੍ 1.2.47.
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਗੁਹਾ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ, ਸਮੇਂ ਵਾਂਗ।
ਜ੍ਵਾਲਾਮਾਲਾ ਸੁਦੁਰ੍ਦਰ੍ਸ਼ਾ ਨਾਰੀ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਲੋਚਨਾ ਸ਼ੀਘ੍ਰਮਾਦਿਸ਼ ਮਾਂ ਕृਤ੍ਯੇ ਕਿਂ ਕਰੋਮਿ ਤਵੇਪ੍ਸਿਤਮ੍
ਅੱਗ ਦੀ ਲਪਟਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ, ਡਰਾਉਣੀ ਤੇ ਬਾਰ੍ਹ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਇਕ ਔਰਤ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਜਲਦੀ ਆਦੇਸ਼ ਦਿਓ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਕੰਮ ਲਈ ਕੀ ਕਰਾਂ?'
ਮਨੁष੍ਯਦਤ੍ਤਂ ਸਕਲਂ ਭੁਜ੍ਯਤੇ ਸ੍ਵੇਚ੍ਛਯਾਧਮੈਃ
ਇਨਸਾਨਾਂ ਵੱਲੋਂ ਦਿੱਤਾ ਹੋਇਆ ਸਭ ਕੁਝ ਮੰਦੇ ਲੋਕ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਖਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।