ਤਤੋ ਜਨ੍ਮਪ੍ਰਭृਤ੍ਯਸ੍ਮਿ ਪਿਤृਭ੍ਯਾਂ ਪਰਿਵਰ੍ਜਿਤਃ ੪੬.
ਜਨਮ ਤੋਂ ਹੀ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਮਾਪਿਆਂ ਤੋਂ ਵੰਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹਾਂ।
ਤਤੋ ਮਾਂ ਪਂਚਮੇ ਵਰ੍षੇ ਵ੍ਯਾਸ ਆਗਤ੍ਯ ਜਪ੍ਤਵਾਨ੍ ੪੬.
ਪੰਜਵੇਂ ਸਾਲ ਵਿੱਚ, ਵਿਆਸ ਜੀ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆਏ ਤੇ ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰਨ ਕੀਤੇ।
ਅਨਧੀਤਾਨਿ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਵੇਦਾਨ੍ਧਰ੍ਮਾਂਸ਼੍ਚ ਕृਤ੍ਸ੍ਨਸ਼ਃ ਤਤ੍ਰ ਤ੍ਵਂ ਨਂਦਭਦ੍ਰਂ ਚ ਆਸ਼੍ਵਾਸਯਮਹਾਮਤਿਮ੍॥ ੪੬.
ਸ਼ਾਸਤਰ, ਵੇਦ ਤੇ ਧਰਮ ਮੈਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਹੀਂ ਪੜ੍ਹੇ ਸੀ; ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੂੰ ਤੇ ਨੰਦਭਦਰ ਨੇ ਉਸ ਮਹਾਨ ਚਿੱਤ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਹੌਸਲਾ ਦਿੱਤਾ।
ਤ੍ਯਤ੍ਕ੍ਵਾ ਬਹੂਦਕੇ ਪ੍ਰਾਣਾਨਸ੍ਥਿਕ੍ਸ਼ੇਪਂ ਮਹੀਜਲੇ ੪੬.
ਫਿਰ ਬਹੁਦਕ ਵਿਚ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਜਿੰਦ ਤੇ ਹੱਡੀਆਂ ਵੱਡੇ ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤੀਆਂ।
ਗਮਿष੍ਯਸਿ ਤਤੋ ਮੋਕ੍ਸ਼ਮਿਤਿ ਮਾਂ ਵ੍ਯਾਸ ਉਕ੍ਤਵਾਨ੍ ੪੬.
ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵਿਆਸ ਜੀ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਤੂੰ ਮੁਕਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੇਗਾ।'
ਇਤਿ ਤੇ ਕਥਿਤਂ ਸਰ੍ਵਮਾਤ੍ਮਨਸ਼੍ਚਰਿਤਂ ਮਯਾ ੪੬.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੀ ਸਾਰੀ ਕਹਾਣੀ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਹੈ।
ਅਹੋ ਮਹਾਦ੍ਭੁਤਂ ਤੁਭ੍ਯਂ ਚਰਿਤਂ ਯੇਨ ਮੇ ਹृਦਿ ੪੬.
ਅਹੋ! ਤੇਰਾ ਚਲਣ ਵਾਕਈ ਅਜੋਬਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਮੇਰਾ ਦਿਲ ਹਿਲ ਗਿਆ।
ਕਿਂ ਤੁ ਤ੍ਵਯੋਕ੍ਤਧਰ੍ਮਸ੍ਯ ਕਰ੍ਤੁਕਾਮੋਸ੍ਮਿ ਨਿष੍ਕृਤਿਮ੍ ੪੬.
ਪਰ ਮੈਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਤੂੰ ਦੱਸੇ ਹੋਏ ਧਰਮ ਲਈ ਮੈਂ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿਤ ਕਰਾਂ।
ਅਤ੍ਰ ਤੀਰ੍ਥੇ ਚ ਸਪ੍ਤਾਹਂ ਨਿਰਾਹਾਰਸ੍ਤ੍ਵਹਂ ਸ੍ਥਿਤਃ ੪੬.
ਇਥੇ, ਇਸ ਤੀਰਥ ਤੇ, ਮੈਂ ਸੱਤ ਦਿਨ ਭੁੱਖੇ ਰਹਿ ਕੇ ਟਿਕਿਆ।
ਤਤੋ ਬਰ੍ਕਰਿਕਾਤੀਰ੍ਥੇ ਦਗ੍ਧਵ੍ਯੋਹਂ ਤ੍ਵਯਾ ਤਟੇ ੪੬.
ਫਿਰ ਬਰਕਰੀਕਾ ਤੀਰਥ ਤੇ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਕੰਢੇ ਤੇ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸੰਸਕਾਰ ਕਰ।
ਯਦਿ ਸਾਪਹ੍ਨਵਂ ਚਿਤ੍ਤਂ ਮਯ੍ਯਤੀਵ ਤਵਾਸ੍ਤਿ ਚੇਤ੍ ੪੬.
ਜੇ ਤੇਰੇ ਮਨ ਵਿਚ ਮੇਰੇ ਵਿਰੁੱਧ ਕੋਈ ਇਨਕਾਰ ਹੁਣ ਵੀ ਹੈ—
ਅਸ੍ਮਿਨ੍ਬਹੂਦਕੇ ਤੀਰ੍ਥੇ ਯਤ੍ਰ ਪ੍ਰਾਣਾਂਸ੍ਤ੍ਯਜਾਮ੍ਯਹਮ੍ ੪੬.
ਇਸ ਬਹੁਦਕ ਤੀਰਥ ਤੇ, ਜਿੱਥੇ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਜਿੰਦ ਛੱਡਦਾ ਹਾਂ—
ਆਰੋਗ੍ਯਂ ਧਨਧਾਨ੍ਯਂ ਚ ਪੁਤ੍ਰਦਾਰਾਦਿਸਂਪਦਃ ੪੬.
ਤੰਦਰੁਸਤੀ, ਧਨ, ਅਨਾਜ, ਪੁੱਤਰ, ਪਤਨੀ ਤੇ ਹੋਰ ਸਮਪੱਤੀ—
ਸਵਿਤਾ ਪਰਮੋ ਦੇਵਃ ਸਰ੍ਵਸ੍ਵਂ ਵਾ ਦ੍ਵਿਜਨ੍ਮਨਾਮ੍ ੪੬.
ਸੂਰਜ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਦੇਵਤਾ, ਦੁਜਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਨ ਦਾ ਮੂਲ ਹੈ।
ਬਹੂਦਕਮਿਦਂ ਕੁਂਡਂ ਸਂਸੇਵ੍ਯਂ ਚ ਸਦਾ ਤ੍ਵਯਾ ੪੬.
ਇਹ ਬਹੁਦਕ ਕੁੰਡ ਤੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੇਵਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਬਹੂਦਕੇ ਕੁਂਡਵਰੇ ਸ੍ਨਾਤਿ ਯੋ ਵਿਧਿਵਨ੍ਨਰਃ ੪੬.
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਬਹੁਦਕ ਦੇ ਵਧੀਆ ਕੁੰਡ ਵਿਚ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ—
ਬਹੂਦਕੇ ਚ ਯਃ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਸਪ੍ਤਮ੍ਯਾਂ ਮਾਘਮਾਸਕੇ ੪੬.
ਤੇ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਮਾਘ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਸਤਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ ਬਹੁਦਕ ਵਿਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ—
ਬਹੂਦਕਸ੍ਯ ਤੀਰੇ ਯਃ ਸ਼ੁਚਿਰ੍ਯਜਤਿ ਵੈ ਕ੍ਰਤੁਮ੍ ੪੬.
ਤੇ ਜੋ ਬਹੁਦਕ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ ਯਜਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ—
ਅਤ੍ਰ ਯਸ੍ਤ੍ਯਜਤਿ ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ਬਹੂਦਕਤਟੇ ਨਰਃ ੪੬.
ਇਥੇ, ਜੇਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਬਹੁਦਕਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ,
ਬਹੂਦਕਸ੍ਯ ਤੀਰੇ ਚ ਯਃ ਕੁਰ੍ਯ੍ਯਾਜ੍ਜਪਸਾਧਨਮ੍ ੪੬.
ਅਤੇ ਜੇਹੜਾ ਬਹੁਦਕਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਬੈਠ ਕੇ ਨਾਮ ਜਪਦਾ ਹੈ,
ਬਹੂਦਕਸ੍ਯ ਤੀਰੇ ਚ ਦ੍ਵਿਜਮੇਕਂ ਚ ਭੋਜਯੇਤ੍ ੪੬.
ਜੋ ਕੋਈ ਬਹੁਦਕਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਇਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਰੋਟੀ ਖਵਾਉਂਦਾ ਹੈ,
ਬਹੂਦਕਸ੍ਯ ਤੀਰੇ ਯਾ ਨਾਰੀ ਗੌਰਿਣਿਕਾਃ ਸ਼ੁਭਾਃ ੪੬.
ਬਹੁਦਕਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਜਿਹੜੀਆਂ ਚੰਗੀਆਂ ਗੌਰੀਣਿਕਾ ਔਰਤਾਂ ਹਨ,
ਬਹੂਦਕਸ੍ਯ ਤੀਰੇ ਚ ਯਃ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ਯੋਗਸਾਧਨਮ੍ ੪੬.
ਜੋ ਕੋਈ ਬਹੁਦਕਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਜੋਗ ਦੀ ਸਾਧਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ,
ਬਹੂਦਕਸ੍ਯ ਤੀਰੇ ਚ ਪ੍ਰੇਤਾਨੁਦ੍ਦਿਸ਼੍ਯ ਦੀਯਤੇ ੪੬.
ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਬਹੁਦਕਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਮਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਯਾਦ ਵਿੱਚ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ,
ਸ੍ਨਾਨਂ ਦਾਨਂ ਜਪੋ ਹੋਮਃ ਸ੍ਵਾਧ੍ਯਾਯਃ ਪਿਤृਤਰ੍ਪਣਮ੍ ੪੬.
ਇਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ, ਦਾਨ, ਜਪ, ਹਵਨ, ਪਾਠ ਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਤ੍ਰਿਪਤੀ—
ਤ੍ਵਯੈਤਦ੍ਧृਦਿ ਸਂਧਾਰ੍ਯ ਫਲਂ ਵ੍ਯਾਸੇਨ ਸੂਚਿਤਮ੍ ੪੬.
ਇਹ ਗੱਲ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਰੱਖੀਂ, ਇਸ ਦਾ ਫਲ ਵਿਆਸ ਜੀ ਨੇ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸੋऽਭਵਨ੍ਮੌਨੀ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਕੁਂਡੇ ਤਤਃ ਸ਼ੁਚਿਃ ੪੬.
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ ਉਹ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਿਆ, ਫਿਰ ਕੁੰਡੇ ਵਿਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਤਃ ਸ ਸਪ੍ਤਰਾਤ੍ਰਾਂਤੇ ਜਹੌ ਬਾਲੋ ਨਿਜਾਨਸੂਨ੍ ੪੬.
ਫਿਰ ਸੱਤ ਰਾਤਾਂ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਉਹ ਮੁੰਡਾ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਛੱਡ ਗਿਆ।
ਯਤ੍ਰ ਬਾਲਃ ਸ ਚ ਪ੍ਰਾਣਾਞ੍ਜਹੌ ਜਪਪਰਾਯਣਃ ੪੬.
ਜਿਥੇ ਉਹ ਮੁੰਡਾ, ਜੋ ਜਪ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ, ਉਥੇ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਦਿੱਤੀ,
ਬਹੂਦਕੇ ਚ ਯਃ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਬਾਲਾਦਿਤ੍ਯਂ ਪ੍ਰਪੂਜਯੇਤ੍ ੪੬.
ਜੋ ਕੋਈ ਬਹੁਦਕਾ ਵਿਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ ਨਵੇਂ ਸੂਰਜ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ,