ਸ੍ਵਨੁष੍ਠਿਤੋऽਪਿ ਧਰ੍ਮਃ ਸ੍ਯਾਤ੍ਕ੍ਲੇਸ਼ਾਯੈਵ ਵਿਨਾਸ਼ਿਵਮ੍ ੪੬.
ਸਹੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਕੀਤਾ ਧਰਮ ਵੀ ਕਈ ਵਾਰੀ ਸਿਰਫ ਕਲੇਸ਼ ਹੀ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਨਾਸ ਨਹੀਂ।
ਭੋਕ੍ਤਵ੍ਯਂ ਸ੍ਵਕृਤਂ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਪੂਜਨੀਯਃ ਸਦਾਸ਼ਿਵਃ ੪੬.
ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਦਾ ਫਲ ਭੋਗਣਾ ਹੀ ਪੈਂਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ ਸਦਾ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਸ਼ੁਦ੍ਧਪ੍ਰਜ੍ਞ ਕਿਮੇਤਚ੍ਚ ਪਾਪਿਨੋऽਪਿ ਨਰਾ ਯਦਾ ੪੬.
ਹੇ ਸ਼ੁੱਧ ਮਨ ਵਾਲੇ, ਇਹ ਕੀ ਹੈ ਕਿ ਪਾਪੀ ਮਨੁੱਖ ਵੀ, ਜਦ—
ਵ੍ਯਕ੍ਤਂ ਤੈਸ੍ਤਮਸਾ ਦਤ੍ਤਂ ਦਾਨਂ ਪੂਰ੍ਵੇषੁ ਜਨ੍ਮਸੁ ੪੬.
ਸਪਸ਼ਟ ਹੈ, ਉਹ ਦਾਨ ਜੋ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਅੰਧਕਾਰ ਵਿੱਚ ਦਿੱਤਾ, ਉਹ ਪਿਛਲੇ ਜਨਮਾਂ 'ਚ ਕੀਤਾ ਸੀ।
ਕਿਂ ਤੁ ਯਤ੍ਤਮਸਾ ਕਰ੍ਮ ਕृਤਂ ਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰਭਾਵਤਃ ੪੬.
ਪਰ ਜੇਹੜਾ ਕੰਮ ਅਗਿਆਨਤਾ ਵਿਚ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਅਸਰ ਨਾਲ ਹੀ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪੁਣ੍ਯਫਲਂ ਯਾਤਿ ਨਰਕਂ ਸਂਸ਼ਯਃ ੪੬.
ਜਦੋਂ ਚੰਗੇ ਕੰਮਾਂ ਦਾ ਫਲ ਭੋਗ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਮਨੁੱਖ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਨਰਕ ਵਿਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਇਹੈਵੈਕਸ੍ਯ ਨਾਮੁਤ੍ਰ ਅਮੁਤ੍ਰੈਕਸ੍ਯ ਨੋ ਇਹ ੪੬.
ਇੱਥੇ ਸਿਰਫ ਆਪਣੇ ਚੰਗੇ ਕੰਮ ਹੀ ਕੰਮ ਆਉਂਦੇ ਹਨ; ਉੱਥੇ ਵੀ ਆਪਣੇ ਹੀ ਚੰਗੇ ਕੰਮ ਲਾਭ ਦੇਂਦੇ ਹਨ, ਦੂਜੇ ਦੇ ਨਹੀਂ।
ਪੂਰ੍ਵੋਪਾਤ੍ਤਂ ਭਵੇਤ੍ਪੁਣ੍ਯਂ ਭੁਕ੍ਤਿਰ੍ਨੈਵਾਰ੍ਜਯਨ੍ਤ੍ਯਪਿ ੪੬.
ਜੋ ਚੰਗੇ ਕੰਮ ਪਹਿਲਾਂ ਕੀਤੇ ਹੋਣ, ਉਹੀ ਰਹਿ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਸਿਰਫ ਭੋਗ ਭੋਗਣ ਨਾਲ ਹੋਰ ਚੰਗਾ ਫਲ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ।
ਪੂਰ੍ਵੋਪਾਤ੍ਤਂ ਯਸ੍ਯ ਨਾਸ੍ਤਿ ਤਪੋਭਿਸ਼੍ਚਾਰ੍ਜਯਤ੍ਯਪਿ ੪੬.
ਜਿਸ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਚੰਗਾ ਫਲ ਨਹੀਂ ਕਮਾਇਆ, ਉਹ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰ ਕੇ ਵੀ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਹਾਸਲ ਕਰ ਸਕਦਾ।
ਪੂਰ੍ਵੋਪਾਤ੍ਤਂ ਯਸ੍ਯ ਨਾਸ੍ਤਿ ਪੁਣ੍ਯਂ ਚੇਹਾਪਿ ਨਾਰ੍ਜਯੇਤ੍ ੪੬.
ਜਿਸ ਕੋਲ ਪਹਿਲਾਂ ਚੰਗਾ ਫਲ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਇੱਥੇ ਵੀ ਚੰਗਾ ਫਲ ਨਹੀਂ ਕਮਾ ਸਕਦਾ।
ਇਤਿ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਮਹਾਭਾਗਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ਼ਲ੍ਯਾਨਿ ਕृਤ੍ਸ੍ਨਸ਼ਃ ੪੬.
ਇਹ ਗੱਲ ਸਮਝ ਕੇ, ਹੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਸਾਰੇ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਛੱਡ ਦੇ।
ਯੋਹਿ ਨष੍ਟੇष੍ਵਭੀष੍ਟੇषੁ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇष੍ਵਪਿ ਚ ਸ਼ੋਚਤਿ ੪੬.
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਪੁਰਾਣੇ ਚਾਹਾਂ ਦੇ ਮਿਟ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਨਵੀਆਂ ਮਿਲਣ 'ਤੇ ਵੀ ਦੁਖੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ—
ਨਮਸ੍ਤੁਭ੍ਯਮਬਾਲਾਯ ਬਾਲਰੂਪਾਯ ਧੀਮਤੇ ੪੬.
ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ, ਹੇ ਬਾਲਕ ਵਰਗੇ, ਪਰ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ।
ਬਹਵੋऽਪਿ ਮਯਾ ਵृਦ੍ਧਾ ਦृष੍ਟਾਸ਼੍ਚੋਪਾਸਿਤਾਃ ਸਦਾ ੪੬.
ਮੈਂ ਕਈ ਵੱਡੇ-ਵੱਡੇ ਬੁਜ਼ੁਰਗ ਵੇਖੇ ਤੇ ਸਦਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ ਹੈ।
ਯੇਨ ਮੇ ਜਨ੍ਮਸਂਦੇਹਾ ਨਾਸ਼ਿਤਾ ਲੀਲਯੈਵ ਚ ੪੬.
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮੇਰੇ ਜਨਮ ਬਾਰੇ ਸਾਰੇ ਸੰਦੇਹ ਖੇਡ-ਖੇਡ ਵਿਚ ਹੀ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤੇ।
ਮਹਦੇਤਤ੍ਸਮਾਖ੍ਯੇਯਮੇਕਾਗ੍ਰਃ ਸ਼੍ਰृਣੁ ਤਤ੍ਤ੍ਵਤਃ ੪੬.
ਇਹ ਵੱਡੀ ਗੱਲ ਹੈ; ਤੂੰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੱਚਾਈ ਸੁਣ।
ਵੈਦਿਸ਼ੇ ਨਗਰੇ ਵਿਪ੍ਰੋ ਨਾਮ੍ਨਾऽਸਂ ਧਰ੍ਮਜਾਲਿਕਃ ੪੬.
ਵੈਦਿਸ਼ਾ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਧਰਮਜਾਲਿਕ ਨਾਮ ਦਾ ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ।
ਵ੍ਯਾਖ੍ਯਾਤਾ ਧਰ੍ਮਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਾਣਾਂ ਯਥਾ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦ੍ਬृਹਸ੍ਪਤਿਃ ੪੬.
ਉਹ ਧਰਮ ਦੀਆਂ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਨੂੰ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਵਾਂਗ ਵਿਆਖਿਆ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਸ੍ਵਯਂ ਚਾਤਿਦੁਰਾਚਾਰਃ ਪਾਪਿਨਾਮਪਿ ਪਾਪਰਾਟ੍ ੪੬.
ਪਰ ਆਪ ਉਹ ਬਹੁਤ ਹੀ ਮਾੜਾ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਪਾਪੀਆਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧ ਪਾਪੀ।
ਅਸਤ੍ਯਭਾषੀ ਦਮ੍ਭੀਚ ਸਦਾ ਧਰ੍ਮਧ੍ਵਜੀ ਖਲਃ ੪੬.
ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਝੂਠ ਬੋਲਦਾ, ਦੋਖੀ ਤੇ ਪਖੰਡੀ ਸੀ, ਤੇ ਧਰਮ ਦੀ ਝੂਠੀ ਓਟ ਲੈ ਕੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਧੋਖਾ ਦਿੰਦਾ ਸੀ।
ਯਸ੍ਮਾਜ੍ਜਾਲਿਕਵਜ੍ਜਾਲਂ ਲੋਕੇਭ੍ਯੋऽਹਂ ਕ੍ਸ਼ਿਪਾਮਿ ਚ ੪੬.
ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਜਾਲ ਵਾਂਗ ਲੋਕਾਂ 'ਚ ਫੜਨ ਵਾਲਾ ਜਾਲ ਪਾ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ।
ਸੋऽਹਂ ਤੈਰ੍ਬਹੁਭਿਸ਼੍ਚੀਰ੍ਣੈਃ ਪਾਤਕੈਰਂਤ ਆਗਤੇ ੪੬.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅਨੇਕ ਵੱਡੇ ਪਾਪ ਕਰ ਕੇ, ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਆ ਪਹੁੰਚਿਆ ਹਾਂ।
ਯਮਦੁਤੈਸ੍ਤਤਃ ਕृष੍ਟਃ ਸ੍ਮਾਰ੍ਯਮਾਮਃ ਸ੍ਵਚੇष੍ਟਿਤਮ੍ ੪੬.
ਯਮ ਦੇ ਦੂਤਾਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਘਸੀਟ ਕੇ ਮੇਰੇ ਆਪਣੇ ਕਰਤੂਤਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਵਾਇਆ।
ਆਤ੍ਮਾਨਂ ਬਹੁਧਾ ਨਿਂਦਞ੍ਛਾਸ਼੍ਵਤੀਰ੍ਨ੍ਯਵਸਂ ਸਮਾਃ ੪੬.
ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਕਈ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਦੋਸ਼ੀ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ ਤੇ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੰਢੇ ਘਾਹ ਚਰਦਾ ਰਿਹਾ।
ਸਾ ਚੇਨ੍ਮੁਹੂਰ੍ਤਮਾਤ੍ਰਂ ਸ੍ਯਾਦਪਿ ਧਨ੍ਯਸ੍ਤਤਃ ਪੁਮਾਨ੍ ੪੬.
ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਇਕ ਪਲ ਲਈ ਵੀ ਧਨਿਆ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਉਹ ਵਾਕਈ ਵੱਡੀ ਕਿਸਮਤ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਯਸ੍ਯਾਂ ਮੁਹੂਰ੍ਤਮਾਤ੍ਰੇਣ ਯੁਗੈਰਪਿ ਨ ਨਸ਼੍ਯਤਿ ੪੬.
ਉਸ ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਚੀਜ਼ ਯੁਗਾਂ ਤੱਕ ਵੀ ਨਸ਼ਟ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ, ਉਹ ਬਚ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਤੈਃ ਸਹਾਹਂ ਪ੍ਰਮੁਕ੍ਤਸ਼੍ਚ ਕਥਂਚਿਦਵਪੀਡਿਤਃ ੪੬.
ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਛੁਟ ਕੇ, ਮੈਂ ਦੁੱਖੀ ਤੇ ਪੀੜਤ ਹੋ ਗਿਆ।
ਕੀਟੋਹਮਭਵਂ ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ਤੀਰੇ ਸਾਰਸ੍ਵਤੇ ਸ਼ੁਭੇ ੪੬.
ਫਿਰ, ਮੈਂ ਸਰਸਵਤੀ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕੰਢੇ ਤੇ ਇਕ ਕੀੜਾ ਬਣ ਗਿਆ।
ਆਗਚ੍ਛਤੋ ਰਥਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਸ਼ਬ੍ਦਮਸ਼੍ਰੌषਮੁਨ੍ਨਤਮ੍ ੪੬.
ਜਦ ਰਥ ਆ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਉੱਚੀ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣੀ।
ਮਾਰ੍ਗਮੁਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਦੂਰੇਣ ਪ੍ਰਪਲਾਯਨਮਾਚਰਮ੍ ੪੬.
ਮੈਂ ਰਾਹ ਛੱਡ ਕੇ ਦੂਰ ਭੱਜਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ।