ਅਸ਼ੁਚਿਰ੍ਦੇਵਤਾਸ਼੍ਚੈਵ ਯਦਾ ਪੂਜਯਤੇ ਨਰਃ ੪੬.
ਜਦੋਂ ਅਪਵਿੱਤਰ ਮਨੁੱਖ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ,
ਵਿਮੂਢਸ਼੍ਚਾਪ੍ਟਯਕਾਰ੍ਯਾਣਿ ਤਾਨਿ ਤਾਨਿ ਨਿषੇਵਤੇ ਸ਼ੁਚਿਰ੍ਵਾਭ੍ਯਰ੍ਚਯੇਦ੍ਯਸ਼੍ਚ ਤਸ੍ਯ ਚੇਦਸ਼ੁਭਂ ਭਵੇਤ੍॥ ੪੬.
ਮੂਰਖ ਉਹੀ ਗਲਤ ਕੰਮ ਵਾਰ ਵਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਜੇ ਪਵਿੱਤਰ ਮਨੁੱਖ ਪੂਜਾ ਕਰੇ ਤੇ ਫਿਰ ਵੀ ਕੁਝ ਅਸ਼ੁਭ ਹੋ ਜਾਵੇ,
ਤਸ੍ਯ ਪੂਰ੍ਵਕृਤਂ ਵ੍ਯਕ੍ਤਂ ਕਰ੍ਮਣਾਂ ਕੋਟਿ ਮੁਚ੍ਯਤੇ ੪੬.
ਉਸ ਦੇ ਪਹਿਲਾਂ ਕੀਤੇ ਕਰਮ ਸਪਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਬਹੁਤ ਵੱਧ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਸਸ੍ਨੌ ਤੀਰ੍ਥੇषੁ ਕਸ੍ਮਾਚ੍ਚ ਇਤਰੋ ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਕਥਮ੍ ੪੬.
ਕਿਉਂਕਿ ਕੋਈ ਤੀਰਥਾਂ 'ਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਦੂਜਾ ਕਿਵੇਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ?
ਸੀਤਾਪਹਾਰਮਾਪੇਦੇ ਰਾਮੋऽਨ੍ਯੋ ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਕਥਮ੍ ੪੬.
ਰਾਮ ਨੇ ਸੀਤਾ ਦਾ ਅਪਹਰਨ ਕੀਤਾ; ਫਿਰ ਦੂਜਾ ਕਿਵੇਂ ਛੁਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ?
ਇਂਦ੍ਰਚਂਦ੍ਰਰਵਿਵਿष੍ਣੁਪ੍ਰਮੁਖਾਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੁਯੁਃ ਕृਤਮ੍ ੪੬.
ਇੰਦ੍ਰ, ਚੰਦ੍ਰ, ਰਵੀ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਆਦਿ ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਨੇ ਜੋ ਕੀਤਾ, ਉਹੀ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਕੋऽਪਿ ਸ੍ਵਕृਤਾਨ੍ਨੈਵੇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤਿਨਿਰ੍ਣਯਃ ੪੬.
ਕੋਈ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ; ਇਹ ਹੀ ਸ਼ਾਸਤ੍ਰਾਂ ਦਾ ਨਿਸਚੇ ਹੈ।
ਬਹੁਭਿਰ੍ਜਨ੍ਮਭਿਰ੍ਭੋਜ੍ਯਂ ਭੁਜ੍ਯੇਤੈਕੇਨ ਜਨ੍ਮਨਾ ੪੬.
ਜੋ ਕਈ ਜਨਮਾਂ 'ਚ ਭੋਗਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇੱਕ ਜਨਮ 'ਚ ਵੀ ਭੋਗਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਯੇ ਤਪ੍ਯਂਤੇ ਗਤੈਃ ਪਾਪੈਃ ਸ਼ੁਚਯੋ ਦੇਵਤਾਵ੍ਰਤਾਃ ੪੬.
ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਹਨ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਵਰਤ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਪਿਛਲੇ ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਕਾਰਨ ਦੁੱਖ ਸਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਦੇਵਾਃ ਸਦਾ ਪੂਜ੍ਯਾਃ ਸ਼ੁਚਿਭਿਃ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਯਾਨ੍ਵਿਤੈਃ ੪੬.
ਇਸ ਲਈ, ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਵਾਲੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਸ੍ਵਨੁष੍ਠਿਤੋऽਪਿ ਧਰ੍ਮਃ ਸ੍ਯਾਤ੍ਕ੍ਲੇਸ਼ਾਯੈਵ ਵਿਨਾਸ਼ਿਵਮ੍ ੪੬.
ਸਹੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਕੀਤਾ ਧਰਮ ਵੀ ਕਈ ਵਾਰੀ ਸਿਰਫ ਕਲੇਸ਼ ਹੀ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਨਾਸ ਨਹੀਂ।
ਭੋਕ੍ਤਵ੍ਯਂ ਸ੍ਵਕृਤਂ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਪੂਜਨੀਯਃ ਸਦਾਸ਼ਿਵਃ ੪੬.
ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਦਾ ਫਲ ਭੋਗਣਾ ਹੀ ਪੈਂਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ ਸਦਾ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਸ਼ੁਦ੍ਧਪ੍ਰਜ੍ਞ ਕਿਮੇਤਚ੍ਚ ਪਾਪਿਨੋऽਪਿ ਨਰਾ ਯਦਾ ੪੬.
ਹੇ ਸ਼ੁੱਧ ਮਨ ਵਾਲੇ, ਇਹ ਕੀ ਹੈ ਕਿ ਪਾਪੀ ਮਨੁੱਖ ਵੀ, ਜਦ—
ਵ੍ਯਕ੍ਤਂ ਤੈਸ੍ਤਮਸਾ ਦਤ੍ਤਂ ਦਾਨਂ ਪੂਰ੍ਵੇषੁ ਜਨ੍ਮਸੁ ੪੬.
ਸਪਸ਼ਟ ਹੈ, ਉਹ ਦਾਨ ਜੋ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਅੰਧਕਾਰ ਵਿੱਚ ਦਿੱਤਾ, ਉਹ ਪਿਛਲੇ ਜਨਮਾਂ 'ਚ ਕੀਤਾ ਸੀ।
ਕਿਂ ਤੁ ਯਤ੍ਤਮਸਾ ਕਰ੍ਮ ਕृਤਂ ਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰਭਾਵਤਃ ੪੬.
ਪਰ ਜੇਹੜਾ ਕੰਮ ਅਗਿਆਨਤਾ ਵਿਚ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਅਸਰ ਨਾਲ ਹੀ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪੁਣ੍ਯਫਲਂ ਯਾਤਿ ਨਰਕਂ ਸਂਸ਼ਯਃ ੪੬.
ਜਦੋਂ ਚੰਗੇ ਕੰਮਾਂ ਦਾ ਫਲ ਭੋਗ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਮਨੁੱਖ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਨਰਕ ਵਿਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਇਹੈਵੈਕਸ੍ਯ ਨਾਮੁਤ੍ਰ ਅਮੁਤ੍ਰੈਕਸ੍ਯ ਨੋ ਇਹ ੪੬.
ਇੱਥੇ ਸਿਰਫ ਆਪਣੇ ਚੰਗੇ ਕੰਮ ਹੀ ਕੰਮ ਆਉਂਦੇ ਹਨ; ਉੱਥੇ ਵੀ ਆਪਣੇ ਹੀ ਚੰਗੇ ਕੰਮ ਲਾਭ ਦੇਂਦੇ ਹਨ, ਦੂਜੇ ਦੇ ਨਹੀਂ।
ਪੂਰ੍ਵੋਪਾਤ੍ਤਂ ਭਵੇਤ੍ਪੁਣ੍ਯਂ ਭੁਕ੍ਤਿਰ੍ਨੈਵਾਰ੍ਜਯਨ੍ਤ੍ਯਪਿ ੪੬.
ਜੋ ਚੰਗੇ ਕੰਮ ਪਹਿਲਾਂ ਕੀਤੇ ਹੋਣ, ਉਹੀ ਰਹਿ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਸਿਰਫ ਭੋਗ ਭੋਗਣ ਨਾਲ ਹੋਰ ਚੰਗਾ ਫਲ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ।
ਪੂਰ੍ਵੋਪਾਤ੍ਤਂ ਯਸ੍ਯ ਨਾਸ੍ਤਿ ਤਪੋਭਿਸ਼੍ਚਾਰ੍ਜਯਤ੍ਯਪਿ ੪੬.
ਜਿਸ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਚੰਗਾ ਫਲ ਨਹੀਂ ਕਮਾਇਆ, ਉਹ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰ ਕੇ ਵੀ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਹਾਸਲ ਕਰ ਸਕਦਾ।
ਪੂਰ੍ਵੋਪਾਤ੍ਤਂ ਯਸ੍ਯ ਨਾਸ੍ਤਿ ਪੁਣ੍ਯਂ ਚੇਹਾਪਿ ਨਾਰ੍ਜਯੇਤ੍ ੪੬.
ਜਿਸ ਕੋਲ ਪਹਿਲਾਂ ਚੰਗਾ ਫਲ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਇੱਥੇ ਵੀ ਚੰਗਾ ਫਲ ਨਹੀਂ ਕਮਾ ਸਕਦਾ।
ਇਤਿ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਮਹਾਭਾਗਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ਼ਲ੍ਯਾਨਿ ਕृਤ੍ਸ੍ਨਸ਼ਃ ੪੬.
ਇਹ ਗੱਲ ਸਮਝ ਕੇ, ਹੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਸਾਰੇ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਛੱਡ ਦੇ।
ਯੋਹਿ ਨष੍ਟੇष੍ਵਭੀष੍ਟੇषੁ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇष੍ਵਪਿ ਚ ਸ਼ੋਚਤਿ ੪੬.
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਪੁਰਾਣੇ ਚਾਹਾਂ ਦੇ ਮਿਟ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਨਵੀਆਂ ਮਿਲਣ 'ਤੇ ਵੀ ਦੁਖੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ—
ਨਮਸ੍ਤੁਭ੍ਯਮਬਾਲਾਯ ਬਾਲਰੂਪਾਯ ਧੀਮਤੇ ੪੬.
ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ, ਹੇ ਬਾਲਕ ਵਰਗੇ, ਪਰ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ।
ਬਹਵੋऽਪਿ ਮਯਾ ਵृਦ੍ਧਾ ਦृष੍ਟਾਸ਼੍ਚੋਪਾਸਿਤਾਃ ਸਦਾ ੪੬.
ਮੈਂ ਕਈ ਵੱਡੇ-ਵੱਡੇ ਬੁਜ਼ੁਰਗ ਵੇਖੇ ਤੇ ਸਦਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ ਹੈ।
ਯੇਨ ਮੇ ਜਨ੍ਮਸਂਦੇਹਾ ਨਾਸ਼ਿਤਾ ਲੀਲਯੈਵ ਚ ੪੬.
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮੇਰੇ ਜਨਮ ਬਾਰੇ ਸਾਰੇ ਸੰਦੇਹ ਖੇਡ-ਖੇਡ ਵਿਚ ਹੀ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤੇ।
ਮਹਦੇਤਤ੍ਸਮਾਖ੍ਯੇਯਮੇਕਾਗ੍ਰਃ ਸ਼੍ਰृਣੁ ਤਤ੍ਤ੍ਵਤਃ ੪੬.
ਇਹ ਵੱਡੀ ਗੱਲ ਹੈ; ਤੂੰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੱਚਾਈ ਸੁਣ।
ਵੈਦਿਸ਼ੇ ਨਗਰੇ ਵਿਪ੍ਰੋ ਨਾਮ੍ਨਾऽਸਂ ਧਰ੍ਮਜਾਲਿਕਃ ੪੬.
ਵੈਦਿਸ਼ਾ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਧਰਮਜਾਲਿਕ ਨਾਮ ਦਾ ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ।
ਵ੍ਯਾਖ੍ਯਾਤਾ ਧਰ੍ਮਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਾਣਾਂ ਯਥਾ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦ੍ਬृਹਸ੍ਪਤਿਃ ੪੬.
ਉਹ ਧਰਮ ਦੀਆਂ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਨੂੰ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਵਾਂਗ ਵਿਆਖਿਆ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਸ੍ਵਯਂ ਚਾਤਿਦੁਰਾਚਾਰਃ ਪਾਪਿਨਾਮਪਿ ਪਾਪਰਾਟ੍ ੪੬.
ਪਰ ਆਪ ਉਹ ਬਹੁਤ ਹੀ ਮਾੜਾ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਪਾਪੀਆਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧ ਪਾਪੀ।
ਅਸਤ੍ਯਭਾषੀ ਦਮ੍ਭੀਚ ਸਦਾ ਧਰ੍ਮਧ੍ਵਜੀ ਖਲਃ ੪੬.
ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਝੂਠ ਬੋਲਦਾ, ਦੋਖੀ ਤੇ ਪਖੰਡੀ ਸੀ, ਤੇ ਧਰਮ ਦੀ ਝੂਠੀ ਓਟ ਲੈ ਕੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਧੋਖਾ ਦਿੰਦਾ ਸੀ।