ਅਮੀषਾਂ ਚਾਪ੍ਯ ਭਾਵੇ ਵੈ ਨ ਕਿਂਚਿਦੁਪਪਦ੍ਯਤੇ ੪੬.
ਇਹ ਗੁਣਾਂ ਨਾ ਹੋਣ 'ਤੇ ਕੁਝ ਵੀ ਪੈਦਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਤਥਾ ਰਜਸ੍ਤਮਸ਼੍ਚੈਵ ਸਂਸ਼ੋਧ੍ਯੇ ਸਾਤ੍ਤ੍ਵਿਕੈਰ੍ਗੁਣੈਃ ੪੬.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੋਸ਼ ਤੇ ਅੰਧਕਾਰ ਨੂੰ ਪਵਿਤ੍ਰ ਗੁਣਾਂ ਰਾਹੀਂ ਸਾਫ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸੁਖਿਨੋ ਦੁਃਖਿਨਸ਼੍ਚੈਵ ਪ੍ਰਾਣਿਨਃ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਦਰ੍ਸ਼ਿਨਃ ੪੬.
ਖੁਸ਼ ਤੇ ਦੁਖੀ ਜੀਵ, ਜੋ ਸ਼ਾਸਤਰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਉਹੀ ਹਨ।
ਵ੍ਯਭਜਚ੍ਚਤੁਰਾ ਸ਼ੀਤਿਲਕ੍ਸ਼ਾਸ੍ਤਾ ਜੀਵਯੋਨਯਃ ੪੬.
ਉਸ ਨੇ ਚਾਰ ਲੱਖ ਜੀਵਾਂ ਦੀਆਂ ਜਾਤੀਆਂ ਵੰਡ ਦਿੱਤੀਆਂ।
ਈਸ਼੍ਵਰਾਂਸ਼ਾਸ਼੍ਚ ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਮੋਹਿਤਾਃ ਪ੍ਰਾਕृਤੈਰ੍ਗੁਣੈਃ ੪੬.
ਇਹ ਸਾਰੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਹਨ, ਪਰ ਕੁਦਰਤੀ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਮੋਹਿਤ ਹੋਏ ਹਨ।
ਅਨ੍ਨਾਨਾਂ ਪਯਸਾਂ ਚਾਪਿ ਜੀਵਾਨਾਂ ਚਾਥ ਸ਼੍ਰੇਯਸੇ ੪੬.
ਅਨਾਜ, ਦੁੱਧ ਤੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਵੀ।
ਏਵਮੇਤਤ੍ਕਿਂ ਤੁ ਭੂਯਃ ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮ੍ਯੇਤਨ੍ਮਹਾਮਤੇ ੪੬.
ਹਾਂ, ਇਹ ਸਹੀ ਹੈ; ਪਰ, ਹੇ ਗਿਆਨਵਾਨ, ਕੀ ਮੈਂ ਇਸ ਬਾਰੇ ਹੋਰ ਪੁੱਛ ਲਵਾਂ?
ਸ੍ਵਭਕ੍ਤਾਂਸ੍ਤਾਨ੍ਨ ਦੁਃਖੇਭ੍ਯਃ ਕਸ੍ਮਾਦ੍ਰਕ੍ਸ਼ਂਤਿ ਮਾਨਵਾਨ੍ ੪੬.
ਉਹ ਭਗਤ ਲੋਕ ਮਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਦੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਬਚਾਉਂਦੇ?
ਇਤਿ ਮੇ ਮੁਹ੍ਯਤੇ ਬੁਦ੍ਧਿਸ੍ਤ੍ਵਂ ਵਾ ਕਿਂ ਬਾਲ ਮਨ੍ਯਸੇ॥ ੪੬.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੇਰਾ ਮਨ ਭਟਕ ਗਿਆ ਹੈ; ਕੀ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਬੱਚਾ ਸਮਝਦਾ ਹੈਂ?
ਅਸ਼ੁਚਿਸ਼੍ਚ ਸ਼ੁਚਿਸ਼੍ਚਾਪਿ ਦੇਵਭਕ੍ਤੋ ਦ੍ਵਿਧਾ ਸ੍ਮृਤਃ ੪੬.
ਅਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ, ਦੋਹਾਂ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਦੇਵਤਾ ਭਗਤ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਸ਼ੁਚਿਰ੍ਦੇਵਤਾਸ਼੍ਚੈਵ ਯਦਾ ਪੂਜਯਤੇ ਨਰਃ ੪੬.
ਜਦੋਂ ਅਪਵਿੱਤਰ ਮਨੁੱਖ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ,
ਵਿਮੂਢਸ਼੍ਚਾਪ੍ਟਯਕਾਰ੍ਯਾਣਿ ਤਾਨਿ ਤਾਨਿ ਨਿषੇਵਤੇ ਸ਼ੁਚਿਰ੍ਵਾਭ੍ਯਰ੍ਚਯੇਦ੍ਯਸ਼੍ਚ ਤਸ੍ਯ ਚੇਦਸ਼ੁਭਂ ਭਵੇਤ੍॥ ੪੬.
ਮੂਰਖ ਉਹੀ ਗਲਤ ਕੰਮ ਵਾਰ ਵਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਜੇ ਪਵਿੱਤਰ ਮਨੁੱਖ ਪੂਜਾ ਕਰੇ ਤੇ ਫਿਰ ਵੀ ਕੁਝ ਅਸ਼ੁਭ ਹੋ ਜਾਵੇ,
ਤਸ੍ਯ ਪੂਰ੍ਵਕृਤਂ ਵ੍ਯਕ੍ਤਂ ਕਰ੍ਮਣਾਂ ਕੋਟਿ ਮੁਚ੍ਯਤੇ ੪੬.
ਉਸ ਦੇ ਪਹਿਲਾਂ ਕੀਤੇ ਕਰਮ ਸਪਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਬਹੁਤ ਵੱਧ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਸਸ੍ਨੌ ਤੀਰ੍ਥੇषੁ ਕਸ੍ਮਾਚ੍ਚ ਇਤਰੋ ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਕਥਮ੍ ੪੬.
ਕਿਉਂਕਿ ਕੋਈ ਤੀਰਥਾਂ 'ਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਦੂਜਾ ਕਿਵੇਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ?
ਸੀਤਾਪਹਾਰਮਾਪੇਦੇ ਰਾਮੋऽਨ੍ਯੋ ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਕਥਮ੍ ੪੬.
ਰਾਮ ਨੇ ਸੀਤਾ ਦਾ ਅਪਹਰਨ ਕੀਤਾ; ਫਿਰ ਦੂਜਾ ਕਿਵੇਂ ਛੁਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ?
ਇਂਦ੍ਰਚਂਦ੍ਰਰਵਿਵਿष੍ਣੁਪ੍ਰਮੁਖਾਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੁਯੁਃ ਕृਤਮ੍ ੪੬.
ਇੰਦ੍ਰ, ਚੰਦ੍ਰ, ਰਵੀ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਆਦਿ ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਨੇ ਜੋ ਕੀਤਾ, ਉਹੀ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਕੋऽਪਿ ਸ੍ਵਕृਤਾਨ੍ਨੈਵੇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤਿਨਿਰ੍ਣਯਃ ੪੬.
ਕੋਈ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ; ਇਹ ਹੀ ਸ਼ਾਸਤ੍ਰਾਂ ਦਾ ਨਿਸਚੇ ਹੈ।
ਬਹੁਭਿਰ੍ਜਨ੍ਮਭਿਰ੍ਭੋਜ੍ਯਂ ਭੁਜ੍ਯੇਤੈਕੇਨ ਜਨ੍ਮਨਾ ੪੬.
ਜੋ ਕਈ ਜਨਮਾਂ 'ਚ ਭੋਗਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇੱਕ ਜਨਮ 'ਚ ਵੀ ਭੋਗਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਯੇ ਤਪ੍ਯਂਤੇ ਗਤੈਃ ਪਾਪੈਃ ਸ਼ੁਚਯੋ ਦੇਵਤਾਵ੍ਰਤਾਃ ੪੬.
ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਹਨ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਵਰਤ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਪਿਛਲੇ ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਕਾਰਨ ਦੁੱਖ ਸਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਦੇਵਾਃ ਸਦਾ ਪੂਜ੍ਯਾਃ ਸ਼ੁਚਿਭਿਃ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਯਾਨ੍ਵਿਤੈਃ ੪੬.
ਇਸ ਲਈ, ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਵਾਲੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਸ੍ਵਨੁष੍ਠਿਤੋऽਪਿ ਧਰ੍ਮਃ ਸ੍ਯਾਤ੍ਕ੍ਲੇਸ਼ਾਯੈਵ ਵਿਨਾਸ਼ਿਵਮ੍ ੪੬.
ਸਹੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਕੀਤਾ ਧਰਮ ਵੀ ਕਈ ਵਾਰੀ ਸਿਰਫ ਕਲੇਸ਼ ਹੀ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਨਾਸ ਨਹੀਂ।
ਭੋਕ੍ਤਵ੍ਯਂ ਸ੍ਵਕृਤਂ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਪੂਜਨੀਯਃ ਸਦਾਸ਼ਿਵਃ ੪੬.
ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਦਾ ਫਲ ਭੋਗਣਾ ਹੀ ਪੈਂਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ ਸਦਾ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਸ਼ੁਦ੍ਧਪ੍ਰਜ੍ਞ ਕਿਮੇਤਚ੍ਚ ਪਾਪਿਨੋऽਪਿ ਨਰਾ ਯਦਾ ੪੬.
ਹੇ ਸ਼ੁੱਧ ਮਨ ਵਾਲੇ, ਇਹ ਕੀ ਹੈ ਕਿ ਪਾਪੀ ਮਨੁੱਖ ਵੀ, ਜਦ—
ਵ੍ਯਕ੍ਤਂ ਤੈਸ੍ਤਮਸਾ ਦਤ੍ਤਂ ਦਾਨਂ ਪੂਰ੍ਵੇषੁ ਜਨ੍ਮਸੁ ੪੬.
ਸਪਸ਼ਟ ਹੈ, ਉਹ ਦਾਨ ਜੋ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਅੰਧਕਾਰ ਵਿੱਚ ਦਿੱਤਾ, ਉਹ ਪਿਛਲੇ ਜਨਮਾਂ 'ਚ ਕੀਤਾ ਸੀ।
ਕਿਂ ਤੁ ਯਤ੍ਤਮਸਾ ਕਰ੍ਮ ਕृਤਂ ਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰਭਾਵਤਃ ੪੬.
ਪਰ ਜੇਹੜਾ ਕੰਮ ਅਗਿਆਨਤਾ ਵਿਚ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਅਸਰ ਨਾਲ ਹੀ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪੁਣ੍ਯਫਲਂ ਯਾਤਿ ਨਰਕਂ ਸਂਸ਼ਯਃ ੪੬.
ਜਦੋਂ ਚੰਗੇ ਕੰਮਾਂ ਦਾ ਫਲ ਭੋਗ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਮਨੁੱਖ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਨਰਕ ਵਿਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਇਹੈਵੈਕਸ੍ਯ ਨਾਮੁਤ੍ਰ ਅਮੁਤ੍ਰੈਕਸ੍ਯ ਨੋ ਇਹ ੪੬.
ਇੱਥੇ ਸਿਰਫ ਆਪਣੇ ਚੰਗੇ ਕੰਮ ਹੀ ਕੰਮ ਆਉਂਦੇ ਹਨ; ਉੱਥੇ ਵੀ ਆਪਣੇ ਹੀ ਚੰਗੇ ਕੰਮ ਲਾਭ ਦੇਂਦੇ ਹਨ, ਦੂਜੇ ਦੇ ਨਹੀਂ।
ਪੂਰ੍ਵੋਪਾਤ੍ਤਂ ਭਵੇਤ੍ਪੁਣ੍ਯਂ ਭੁਕ੍ਤਿਰ੍ਨੈਵਾਰ੍ਜਯਨ੍ਤ੍ਯਪਿ ੪੬.
ਜੋ ਚੰਗੇ ਕੰਮ ਪਹਿਲਾਂ ਕੀਤੇ ਹੋਣ, ਉਹੀ ਰਹਿ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਸਿਰਫ ਭੋਗ ਭੋਗਣ ਨਾਲ ਹੋਰ ਚੰਗਾ ਫਲ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ।
ਪੂਰ੍ਵੋਪਾਤ੍ਤਂ ਯਸ੍ਯ ਨਾਸ੍ਤਿ ਤਪੋਭਿਸ਼੍ਚਾਰ੍ਜਯਤ੍ਯਪਿ ੪੬.
ਜਿਸ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਚੰਗਾ ਫਲ ਨਹੀਂ ਕਮਾਇਆ, ਉਹ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰ ਕੇ ਵੀ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਹਾਸਲ ਕਰ ਸਕਦਾ।
ਪੂਰ੍ਵੋਪਾਤ੍ਤਂ ਯਸ੍ਯ ਨਾਸ੍ਤਿ ਪੁਣ੍ਯਂ ਚੇਹਾਪਿ ਨਾਰ੍ਜਯੇਤ੍ ੪੬.
ਜਿਸ ਕੋਲ ਪਹਿਲਾਂ ਚੰਗਾ ਫਲ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਇੱਥੇ ਵੀ ਚੰਗਾ ਫਲ ਨਹੀਂ ਕਮਾ ਸਕਦਾ।