ਆਕਾਸ਼ੇ ਦਦृਸ਼ੇ ਨਾਤਿਦੂਰੇ ਕਿਮਪਿ ਨਿਰ੍ਮਲਮ੍
ਆਸਮਾਨ ਵਿੱਚ, ਕੁਝ ਦੂਰ ਨਹੀਂ, ਉਸਨੇ ਕੁਝ ਬਿਲਕੁਲ ਸੁੱਚਾ ਤੇ ਚਿੱਟਾ ਵੇਖਿਆ।
ਯਦ੍ਵਾ ਮृਣਾਲਂ ਤਤ੍ਸਿਂਧੌ ਵਿਯਤ੍ਯਸ੍ਯਾਂ ਕੁਤਸ੍ਤੁ ਸਃ
ਕੀ ਇਹ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਕਮਲ ਦੀ ਡੰਡੀ ਹੈ ਜਾਂ ਆਸਮਾਨ ਵਿੱਚ? ਇਹ ਉੱਥੇ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ?
ਅਬੋਧਿ ਕੇਤਕੀਬਰ੍ਹਮਿਤਿ ਰਾਜੀਵਜਨ੍ਮਨਾ
ਕਮਲ ਤੋਂ ਜੰਮੇ ਨੇ ਸਮਝ ਲਿਆ ਕਿ ਇਹ ਕੇਤਕੀ ਦਾ ਪੱਤਾ ਹੈ।
ਹਿਰਣ੍ਯਗਰ੍ਭੋ ਵਿਮਲਮਗृਹ੍ਣਾਤ੍ਕੇਤਕਚ੍ਛਦਮ੍
ਹਿਰਣਯਗਰਭ ਨੇ ਉਹ ਸੁੱਚਾ ਕੇਤਕੀ ਦਾ ਪੱਤਾ ਚੁੱਕ ਲਿਆ।
ਵਰ੍षਾਣਾਂ ਸ਼ਤਸਾਹਸ੍ਰਮੁਤ੍ਪਤ੍ਯੈਵਂ ਵਿਹਾਯਸਾ
ਉਹ ਲੱਖਾਂ ਸਾਲ ਤੱਕ ਇੰਝ ਹੀ ਆਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਉੱਡਦਾ ਰਿਹਾ।
ਅਚਿਂਤਯਤ੍ਪਦ੍ਮਸੂਤਿਰਤ੍ਯਂਤਂ ਵਿਹਤਾਸ਼ਯਃ
ਕਮਲ ਤੋਂ ਜੰਮੇ ਨੇ, ਜਦ ਆਸ ਉਡੀਕਾਂ ਟੁੱਟ ਗਈਆਂ, ਡੂੰਘੀ ਸੋਚ ਵਿਚ ਪੈ ਗਿਆ।
ਅਨਿਰ੍ਵ੍ਯੂਢਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਵਾਨ੍ਨੀਚਤਾਮਪਿ ਸਂਸ਼੍ਰਿਤਃ 1.3.2.12.
ਜਦ ਵਚਨ ਪੂਰਾ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਨਿਮਰਤਾ ਵਿਚ ਵੀ ਆ ਗਿਆ।
ਅਹਮੇਤਤ੍ਪਰੀਕ੍ਸ਼ਾਯਾਂ ਕ੍ਵ ਪਰਿਚ੍ਛਿਨ੍ਨ ਪੌਰੁषਃ ਪ੍ਰਧ੍ਵਂਸਂਤ ਇਵਾਂਗਾਨਿ ਪਤਾਮੀਵਾਹਮਪ੍ਯਧਃ
ਇਸ ਪਰਖ ਵਿਚ ਮੇਰੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਤਾਕਤ ਕਿੱਥੇ ਹੈ? ਮੇਰੇ ਅੰਗ ਜਿਵੇਂ ਢਹਿ ਰਹੇ ਹਨ, ਮੈਂ ਵੀ ਹੇਠਾਂ ਡਿੱਗ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਕਿਂ ਵਾਨ੍ਯਦ੍ਬਹੁਨੋਕ੍ਤੇਨ ਸਹ ਨਿਸ਼੍ਵਾਸਵਾਯੁਭਿਃ
ਹੋਰ ਵਧੇਰੇ ਕੀ ਆਖੀਏ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਲੰਬੀਆਂ ਸਾਹਾਂ ਨਾਲ?
ਅਹਂਕਾਰਮਦਗ੍ਰਂਥਿਰਯਂ ਤ੍ਰੁਟਤੁ ਚਿਤ੍ਤਤਃ
ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿਚੋਂ ਇਹ ਅਹੰਕਾਰ ਤੇ ਮਾਣ ਦੀ ਗੰਢ ਟੁੱਟ ਜਾਵੇ।
ਯਦੇष ਰੋਦਃਕੁਹਰਪਰਿਣਾਹਾਧਿਕੋਦ੍ਯਮਃ
ਇਹ ਜੋ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਦੁਨੀਆਂ ਦੇ ਗੁਫਾ ਦੇ ਹੱਦ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਹੈ—
ਤਦਸ੍ਯ ਤੇਜਸਾਂ ਰਾਸ਼ੇਰ੍ਨਾਹਂ ਨਾਰਾਯਣੋऽਥਵਾ
ਇਸ ਰੌਸ਼ਨੀ ਦੇ ਢੇਰ ਵਿਚ, ਨਾ ਮੈਂ ਨਾਰਾਇਣ ਹਾਂ ਤੇ ਨਾ ਹੋਰ ਕੋਈ।
ਇਤੋ ਨੋਤ੍ਪਤਿਤੁਂ ਸ਼ਕ੍ਤਿਰਸ੍ਤਿ ਮੇ ਤਨ੍ਨਿਵਰ੍ਤ੍ਤਯੇ
ਇਥੋਂ ਉੱਠਣ ਜਾਂ ਉਸਨੂੰ ਵਾਪਸ ਮੋੜਣ ਦੀ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਤਾਕਤ ਨਹੀਂ।
ਪ੍ਰਤ੍ਯਭਾषਤ ਤਂ ਕਸ੍ਤ੍ਵਂ ਕੁਤੋ ਵਾ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਵਾਨਿਤਿ
ਉਸਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ ਤੇ ਇੱਥੇ ਕਿੱਥੋਂ ਆਇਆ ਹੈਂ?'
ਕੇਤਕਚ੍ਛਦ ਏਵਾਸਂ ਸਚੈਤਨ੍ਯਃ ਸ਼ਿਵਾਜ੍ਞਯਾ
ਮੈਂ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ ਚੇਤਨ Ketakā ਪੱਤਾ ਸੀ।
ਭੂਲੋਕ ਇਚ੍ਛਯਾ ਵਸ੍ਤੁਂ ਤਤਃ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤਵਾਨਹਮ੍
ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਵੱਸਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ, ਹੁਣ ਇੱਥੇ ਆ ਗਿਆ ਹਾਂ।
ਇਤ੍ਥਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਕੇਤਕੀਬਰ੍ਹਵਾਚਂ ਲਬ੍ਧ੍ਵਾਸ਼੍ਵਾਸਂ ਤਂ ਕਿਲਾਂਭੋਜਭੂਤਿਃ 1.3.2.12.
Ketakā ਪੱਤੇ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਕਮਲ ਤੋਂ ਜੰਮੇ ਨੂੰ ਹੌਸਲਾ ਮਿਲਿਆ।
ਈਦृਸ਼੍ਯਃ ਪਰਿਤੋ ਲਗ੍ਨਾ ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਂਡਕੋਟਯਃ
ਇਸ ਦੇ ਚਾਰੀਂ ਪਾਸੇ ਅਣਗਿਣਤ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਹਨ।
ਚਤੁਰ੍ਯੁਗਾਯੁਤੈਰ੍ਯਾਤਂ ਤਤੋ ਨਿਪਤਤੋ ਮਮ
ਚਾਲੀ ਹਜ਼ਾਰ ਯੁੱਗ ਲੰਘਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮੈਂ ਥੱਲੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।
ਇਤਿ ਬ੍ਰੁਵਾਣਮੇਨਂ ਚ ਨਮਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਸਰੋਜਭੂਃ
ਜਦ ਉਹ ਇਹ ਗੱਲ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਕਮਲ ਤੋਂ ਜੰਮੇ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮੋਵਾਚ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਹਿ ਮਯਾ ਸ੍ਪਰ੍ਦ੍ਧਾ ਵਿष੍ਣੁਨਾ ਸਹ ਨਿਰ੍ਮਿਤਾ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਮੇਰੇ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਮੇਰੀ ਹੀ ਰਚੀ ਹੋਈ ਵੱਡੀ ਹੋੜ ਸੀ।
ਦ੍ਵਾਭ੍ਯਾਮਪੀਦਮਾਵਾਭ੍ਯਾਂ ਵਿਸ੍ਮृਤਂ ਸ਼ਿਵਵੈਭਵਮ੍
ਸਾਨੂੰ ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਭੁੱਲ ਗਈ ਸੀ।
ਹ੍ਰੇਪਣੀ ਸਂਕਥਾ ਤਾਵਦਾਸ੍ਤਾਮਦ੍ਯਾਪ੍ਯਹਂ ਯਤਃ
ਉਹ ਸ਼ਰਮ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਹੁਣ ਛੱਡ ਦੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਅਜੇ ਵੀ—
ਸਖ੍ਯਂ ਸਾਪ੍ਤਪਦੀਨਂ ਹਿ ਕਥ੍ਯਤੇ ਤਦ੍ਭਵਾਨ੍ਮਯਿ
ਸੱਤ ਕਦਮਾਂ ਦੀ ਦੋਸਤੀ ਬਹੁਤ ਵੱਡੀ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਐਸਾ ਹੀ ਮੰਨ।
ਅਸਂਸ੍ਤੁਤਧਿਯਂ ਹਿਤ੍ਵਾ ਕਰ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸ੍ਯਨੁਗ੍ਰਹਮ੍
ਜਿਹੜੇ ਸਤਿਕਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਤੂੰ ਮਿਹਰ ਕਰ।
ਹਂਸਕੋਲਾਕृਤੀ ਦਧ੍ਵੋ ਮਿਥਃ ਸਾਮ੍ਯਂ ਵ੍ਯਪੋਹਿਤੁਮ੍ 1.3.2.13.
ਅਸੀਂ ਹੰਸ ਤੇ ਸੂਰ ਦੀ ਆਕ੍ਰਿਤੀ ਧਾਰ ਕੇ, ਆਪਸੀ ਬਰਾਬਰੀ ਦੂਰ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ।
ਨ ਜਾਨੇ ਮਮ ਚਾਸ੍ਯਾਗ੍ਰਂ ਦਿਦृਕ੍ਸ਼ੋਰੀਦृਕ੍ਸ਼ੀ ਦਸ਼ਾ
ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਤਾ, ਐਸਾ ਆਖਰੀ ਹਿੱਸਾ ਵੇਖਣ ਦੀ ਲਾਲਸਾ ਕਿਵੇਂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਜਾਤਸ਼੍ਰਮੋऽਸ੍ਮਿ ਨਿਤਰਾਂ ਵਿਯੁਜ੍ਯ ਇਵ ਚਾਸੁਭਿਃ
ਮੈਂ ਬਿਲਕੁਲ ਥੱਕ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਜਿੰਦ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋ ਗਿਆ ਹੋਵਾਂ।
ਤਨ੍ਮੇ ਕੁਰੁष੍ਵ ਮਿਤ੍ਰਸ੍ਯ ਸਫਲਾਂ ਯਾਚਨਾਮਿਮਾਮ੍
ਇਸ ਲਈ, ਦੋਸਤੀ ਦੀ ਇਹ ਬੇਨਤੀ ਮੇਰੇ ਲਈ ਸਫਲ ਕਰ।
ਤਤ੍ਤ੍ਵਯਾ ਕਰਣੀਯੈਵਂ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਨੈषਾ ਕृਤਾਂਜਲਿਃ
ਇਹ ਕੰਮ ਤੈਨੂੰ ਹੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਜੋੜੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਇਹ ਬੇਨਤੀ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।