ਸਮਮੇਤਿ ਵਿਵਕ੍ਸ਼ਾਯਾਂ ਤਦਾ ਸੋऽਰ੍ਥਃ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਤੇ ੪੫.
ਜਦੋਂ ਦਿਲ ਦੀ ਨੀਅਤ ਇੱਕੋ ਜਿਹੀ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਅਸਲ ਮਤਲਬ ਸਾਫ਼ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ਼੍ਰੋਤਾ ਚਾਪ੍ਯਥ ਵਕ੍ਤਾਰਂ ਤਦਾ ਵਾਕ੍ਯਂ ਨ ਰੋਹਤਿ ੪੫.
ਜੇ ਸੁਣਨ ਵਾਲਾ ਵੀ ਬੋਲਣ ਵਾਲੇ ਵਰਗਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਗੱਲ ਦਿਲ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਵੱਸਦੀ।
ਵਿਸ਼ਂਕਾ ਜਾਯਤੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਤਦਪਿ ਦੋषਵਤ੍ ੪੫.
ਉਸ ਵਿਚ ਸ਼ੱਕ ਪੈਦਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਅਜਿਹੀ ਗੱਲ ਵੀ ਅਵਗੁਣ ਵਾਲੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਸਤ੍ਯਮੇਵ ਪ੍ਰਭਾषੇਤ ਸ ਵਕ੍ਤਾ ਨੇਤਰੋ ਭੁਵਿ ੪੫.
ਸੱਚ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ ਹੀ ਅਸਲ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ।
ਸਤ੍ਯਮੇਵ ਵ੍ਰਤਂ ਯਸ੍ਮਾਤ੍ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸਤ੍ਯਵ੍ਰਤਸ੍ਤ੍ਵਹਮ੍ ੪੫.
ਕਿਉਂਕਿ ਸੱਚ ਹੀ ਮੇਰਾ ਵਚਨ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਸੱਚ ਦਾ ਪੱਕਾ ਹਾਂ।
ਯਦਾਪ੍ਰਭृਤਿ ਭਦ੍ਰ ਤ੍ਵਂ ਪਾषਾਣਸ੍ਯਾਰ੍ਚਨੇ ਰਤਃ ੪੫.
ਜਦੋਂ ਤੋਂ ਤੂੰ, ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀਏ, ਪੱਥਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਵਿਚ ਲੱਗੀ ਹੋਈ ਹੈਂ,
ਏਕਃ ਸੋऽਪਿ ਸੁਤੋ ਨष੍ਟੋ ਭਾਰ੍ਯਾ ਚਾਰ੍ਯਾऽਪ੍ਯਨਸ਼੍ਯਤ ੪੫.
ਉਹ ਇਕੋ ਪੁੱਤ ਵੀ ਖੋ ਗਿਆ ਤੇ ਤੇਰੀ ਘਰਵਾਲੀ ਵੀ ਨਾਸ ਹੋ ਗਈ।
ਕ੍ਵ ਦੇਵਾਃ ਸਂਤਿ ਮਿਥ੍ਯੈਤਦ੍ਦृਸ਼੍ਯਂਤੇ ਚੇਦ੍ਭਵਂਤ੍ਯਪਿ ੪੫.
ਦੇਵਤੇ ਕਿੱਥੇ ਹਨ? ਇਹ ਸਭ ਝੂਠ ਹੈ; ਜੇ ਉਹ ਹਨ ਤਾਂ ਸਾਹਮਣੇ ਆਉਣ।
ਪਿਤॄਨੁਦ੍ਦਿਸ਼੍ਯ ਯਚ੍ਛਂਤਿ ਮਮ ਹਾਸਃ ਪ੍ਰਜਾਯਤੇ ੪੫.
ਜਦੋਂ ਲੋਕ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਚੜ੍ਹਾਵਾ ਚੜ੍ਹਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਹਾਸਾ ਆਉਂਦਾ ਹੈ।
ਯਤ੍ਤ੍ਵਿਦਂ ਬਹੁਧਾ ਮੂਢਾ ਵਰ੍ਣਯਂਤਿ ਦ੍ਵਿਜਾਧਮਾਃ ੪੫.
ਇਹ ਮੂਰਖ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਹੇਠਲੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੋ ਕਈ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਦੱਸਦੇ ਹਨ—
ਉਤ੍ਪਤ੍ਤਿਸ਼੍ਚਾਪਿ ਭਂਗਸ਼੍ਚ ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਯੈਤਦ੍ਦ੍ਵਯਂ ਮृषਾ ੪੫.
ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਪੈਦਾਇਸ਼ ਤੇ ਨਾਸ — ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਝੂਠ ਹਨ।
ਸ੍ਵਭਾਵਤੋ ਵਿਸ਼੍ਵਮਿਦਂ ਹਿ ਵਰ੍ਤਤੇ ਸ੍ਵਭਾਵਤਃ ਸੂਰ੍ਯਮੁਖਾ ਭ੍ਰਮਂਤ੍ਯਮੀ ੪੫.
ਇਹ ਜਗਤ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਹੀ ਚੱਲ ਰਿਹਾ ਹੈ; ਇਹ ਸੂਰਜ-ਵਾਂਗਾਂ ਆਪਣੇ ਸੁਭਾਵ ਅਨੁਸਾਰ ਘੁੰਮਦੇ ਹਨ।
ਸ੍ਵਭਾਵਤੋ ਰੋਹਤਿ ਧਾਨ੍ਯਜਾਤਂ ਸ੍ਵਭਾਵਤੋ ਵਰ੍षਸ਼ੀਤਾਤਪਤ੍ਵਮ੍ ੪੫.
ਅਪਣੇ ਸੁਭਾਵ ਨਾਲ ਹੀ ਫਸਲ ਉੱਗਦੀ ਹੈ; ਮੀਂਹ, ਠੰਢ ਤੇ ਗਰਮੀ ਵੀ ਆਪਣੇ ਆਪ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਸ੍ਵਭਾਵਤਃ ਪਰ੍ਵਤਾ ਭਾਂਤਿ ਨਿਤ੍ਯਂ ਸ੍ਵਭਾਵਤੋ ਵਾਰਿਧਿਰੇष ਸਂਸ੍ਥਿਤਃ ੪੫.
ਪਹਾੜ ਆਪਣੇ ਸੁਭਾਵ ਨਾਲ ਸਦਾ ਚਮਕਦੇ ਹਨ; ਇਹ ਸਮੁੰਦਰ ਵੀ ਆਪਣੇ ਸੁਭਾਵ ਨਾਲ ਹੀ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਯਥਾ ਸ੍ਵਭਾਵੇਨ ਭਵਂਤਿ ਵਕ੍ਰਾ ऋਤੁਸ੍ਵਬਾਵਾਦ੍ਬਦਰੀषੁ ਕਣ੍ਟਕਾਃ ੪੫.
ਜਿਵੇਂ ਕੁਝ ਚੀਜ਼ਾਂ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵੰਕੀਆਂ ਬਣ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਮੌਸਮ ਦੇ ਸੁਭਾਵ ਨਾਲ ਬੇਰੀਆਂ ਉੱਤੇ ਕੰਟੇ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤਦੇਵਂ ਸਂਸ੍ਥਿਤੇ ਲੋਕੇ ਮੂਢੋ ਮੁਹ੍ਯਤਿ ਮਤ੍ਤਵਤ੍ ੪੫.
ਜਦੋਂ ਸੰਸਾਰ ਇੰਝ ਹੀ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਮੂਰਖ ਮਨੁੱਖ ਪਾਗਲ ਵਾਂਗ ਭੁੱਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਮਾਨੁष੍ਯਾਨ੍ਨ ਪਰਂ ਕष੍ਟਂ ਵੈਰਿਣਾਂ ਨੋ ਭਵੇਦ੍ਧਿ ਤਤ੍ ੪੫.
ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਲਈ ਮਨੁੱਖਾ ਜੀਵਨ ਤੋਂ ਵੱਧ ਦੁੱਖਦਾਈ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ।
ਮਾਨੁष੍ਯਂ ਹਿ ਸ੍ਮृਤਾਕਾਰਂ ਸਭਾਗ੍ਯੋऽਸ੍ਮਾਦ੍ਵਿਮੁਚ੍ਯਤੇ ੪੫.
ਮਨੁੱਖਾ ਰੂਪ ਯਾਦ ਰੱਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜਿਸ ਨੂੰ ਭਾਗ ਮਿਲੇ, ਉਹ ਇਸ ਤੋਂ ਛੁਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਬਦ੍ਧਾ ਵਿਹਰਂਤ੍ਯੇਤੇ ਯੋਨਿਰੇषਾਂ ਸੁਦੁਰ੍ਲਭਾ ੪੫.
ਇਹ ਜੀਵ ਬਿਨਾਂ ਬੰਧਨ ਦੇ ਫਿਰਦੇ ਹਨ; ਇਹ ਜਨਮ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਬਹੁਨਾ ਕਿਂ ਮਨੁष੍ਯੇਭ੍ਯਃ ਸਰ੍ਵੋ ਧਨ੍ਯੋऽਨ੍ਯਯੋਨਿਜਃ ੪੫.
ਮਨੁੱਖਾਂ ਬਾਰੇ ਹੋਰ ਕੀ ਕਹੀਏ? ਜੋ ਹੋਰ ਜਨਮਾਂ ਤੋਂ ਆਏ ਹਨ, ਉਹ ਸਭ ਧੰਨ ਹਨ।
ਯਦੇਕੇ ਸ੍ਥਾਵਰਾਃ ਕੀਟਾਃ ਪਤਂਗਾ ਮਾਨੁषਾਦਿਕਾਃ ਪਿਬ ਕ੍ਰੀਡਨਕੈਃ ਸਾਰ੍ਧਂ ਭੋਗਾਨ੍ਸਤ੍ਯਮਿਦਂ ਭੁਵਿ॥ ੪੫.
ਕੁਝ ਜੜ, ਕੀੜੇ, ਉੱਡਣ ਵਾਲੇ, ਮਨੁੱਖ ਤੇ ਹੋਰ ਜੀਵ — ਇਹ ਸਭ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਖੇਡਾਂ ਤੇ ਸੁਖਾਂ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਇਹ ਗੱਲ ਸੱਚ ਹੈ।
ਇਤ੍ਯੇਤੈਰਮੁਖੈਰ੍ਵਾਕ੍ਯੈਰਯੁਕ੍ਤੈਰਸਮਂਜਸੈਃ॥ ੪੫.
ਇਹਨਾਂ ਬੇਮਤਲਬ, ਅਣਜੋੜ ਤੇ ਗਲਤ ਬੋਲਿਆਂ ਨਾਲ,
ਸਤ੍ਯਵ੍ਰਤਸ੍ਯ ਨਾਕਮ੍ਪਨ੍ਨਂਦਭਦ੍ਰੋ ਮਹਾਮਨਾਃ ੪੫.
ਸੱਚੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਸਤ੍ਯਵ੍ਰਤ ਤੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ ਨੰਦ ਨਹੀਂ ਡੋਲ੍ਹੇ।
ਯਦ੍ਭਵਾਨਾਹ ਧਰ੍ਮਿष੍ਠਾਃ ਸਦਾ ਦੁਃਖਸ੍ਯ ਭਾਗਿਨਃ ੪੫.
ਤੁਸੀਂ ਕਹਿੰਦੇ ਹੋ ਕਿ ਨੇਕ ਲੋਕ ਸਦਾ ਦੁੱਖ ਸਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਵਧਬਂਧਪਰਿਕ੍ਲੇਸ਼ਾਃ ਪੁਤ੍ਰਦਾਰਾਦਿ ਪਂਚਤਾ ੪੫.
ਕਤਲ, ਬੰਧਨ, ਤਕਲੀਫਾਂ, ਪੁੱਤਰ, ਪਤਨੀ ਆਦਿਕਾ ਵਿਛੋੜਾ —
ਅਯਂ ਸਾਧੁਰਹੋ ਕष੍ਟਂ ਕष੍ਟਮਸ੍ਯ ਮਹਾਜਨਾਃ ੪੫.
ਇਹ ਚੰਗਾ ਮਨੁੱਖ, ਹਾਏ, ਵੱਡਾ ਦੁੱਖ ਸਹਿੰਦਾ ਹੈ; ਵੱਡੇ ਲੋਕ ਵੀ ਵੱਡਾ ਦੁੱਖ ਸਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਦਾਰਾਦਿਦ੍ਰਵ੍ਯਲੋਭਾਰ੍ਯਂ ਵਿਸ਼ਤਃ ਪਾਪਿਨੋ ਗृਹੇ ੪੫.
ਪਤਨੀ ਤੇ ਹੋਰ ਦੌਲਤ ਦੀ ਲਾਲਚ ਪਾਪੀਆਂ ਨੂੰ ਘਰ ਵਿਚ ਲੈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਯਥਾਸ੍ਯ ਜਗਤੋ ਬ੍ਰੂषੇ ਨਾਸ੍ਤਿ ਹੇਤੁਰ੍ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ ੪੫.
ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਆਖਦੇ ਹੋ ਕਿ ਇਸ ਜਗਤ ਦਾ ਕੋਈ ਕਾਰਨ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਹੀ ਇਸ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ।
ਯਚ੍ਚ ਬ੍ਰਵੀषਿ ਪਾषਾਣਂ ਮਿਥ੍ਯਾ ਲਿਂਗਂ ਸਮਰ੍ਚਸਿ ੪੫.
ਜੋ ਤੂੰ ਆਖਦਾ ਹੈਂ ਕਿ ਤੂੰ ਝੂਠੇ ਪੱਥਰ ਨੂੰ ਲਿੰਗ ਵਜੋਂ ਪੂਜਦਾ ਹੈਂ—
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦਾਯਃ ਸੁਰਾ ਸਰ੍ਵੇ ਰਾਜਾਨਸ਼੍ਚ ਮਹਰ੍ਦ੍ਧਿਕਾਃ ੪੫.
ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਰਾਜੇ—