ਸਦਾ ਸ਼ੁਚਿਰ੍ਦੇਵਯਾਜੀ ਤੀਰ੍ਥਸਾਰਂ ਗृਹੇਗृਹ ੪੫.
ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੁੱਚਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਤੇ ਹਰ ਘਰ ਵਿਚ ਤੀਰਥ ਵਰਗਾ ਹੈ।
ਆਤ੍ਮਾ ਪੁਨਾਤਿ ਪਾਪਾਨਿ ਯਦਿ ਪਾਪਾਨ੍ਨਿਵਰ੍ਤਤੇ ੪੫.
ਆਤਮਾ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਜੇ ਮਨੁੱਖ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਹਟ ਜਾਵੇ।
ਏਕੀਕृਤ੍ਯ ਸਦਾ ਧੀਮਾਨ੍ਨਂਦਭਦ੍ਰਃ ਸਮਾਸ੍ਥਿਤਃ ੪੫.
ਨੰਦਭਦਰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਗਿਆਨਵਾਨ ਸੀ, ਸਭ ਕੁਝ ਇਕਠਾ ਕਰਕੇ ਅਟੱਲ ਰਿਹਾ।
ਵਾਸਵਪ੍ਰਮੁਖਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਵਿਸ੍ਮਯਂ ਚ ਪਰਂ ਯਯੁਃ ੪੫.
ਵਾਸਵ ਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਵੱਡੇ-ਵੱਡੇ ਬਹੁਤ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਏ।
ਸ ਨਂਦਭਦ੍ਰਂ ਧਰ੍ਮਿष੍ਠਂ ਪੁਨਃ ਪੁਨਰਸੂਯਤ ੪੫.
ਉਸ ਨੇ ਨੰਨਦਭਦਰ ਨੂੰ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਚੰਗੇ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਵਾਰ ਵਾਰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ।
ਸ ਸਦਾ ਨਂਦਭਦ੍ਰਸ੍ਯ ਵਿਲੋਕਯਤਿ ਚਾਂਤਰਮ੍ ੪੫.
ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨੰਨਦਭਦਰ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿਚ ਝਾਤ ਮਾਰਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ।
ਸ੍ਵਭਾਵ ਏਵ ਕ੍ਰੂਰਾਣਾਂ ਨਾਸ੍ਤਿਕਾਨਾਂ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਾਮ੍ ੪੫.
ਜੋ ਲੋਕ ਕਠੋਰ, ਨਾਸਤਿਕ ਤੇ ਮੰਦੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਹੁੰਦੇ ਨੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਇਹੀ ਫਿਤਰਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਤਤਸ੍ਤ੍ਵੇਵਂ ਵਰ੍ਤਤੋऽਸ੍ਯ ਨਂਦਭਦ੍ਰਸ੍ਯ ਧੀਮਤਃ ੪੫.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਨੰਨਦਭਦਰ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸਮਝਦਾਰ ਸੀ, ਆਪਣਾ ਜੀਵਨ ਚਲਾਉਂਦਾ ਰਿਹਾ,
ਤਚ੍ਚ ਦੈਵਕृਤਂ ਮਤ੍ਵਾ ਨ ਸ਼ੁਸ਼ੋਚ ਮਹਾਮਤਿਃ ੪੫.
ਉਸ ਮਹਾਨ ਮਨ ਵਾਲੇ ਨੇ, ਇਸਨੂੰ ਭਾਗ ਦਾ ਕੰਮ ਸਮਝ ਕੇ, ਕਦੇ ਵੀ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ।
ਤਤੋऽਸ੍ਯ ਸੁਪ੍ਰਿਯਾ ਭਾਰ੍ਯਾ ਸਰ੍ਵੈਃ ਸਾਧ੍ਵੀਗੁਣੈਰ੍ਯੁਤਾ ੪੫.
ਫਿਰ ਉਸ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਪਤਨੀ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਚੰਗੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਸੀ,
ਵਿਨਾਸ਼ਮਾਗਤਾ ਪਾਰ੍ਥ ਕਨਕਾਨਾਮ ਨਾਮਤਃ ੪੫.
ਹੇ ਪਾਰਥ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਂ ਕਨਕਾ ਸੀ, ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਤੋਂ ਚਲੀ ਗਈ।
ਸ਼ੁਸ਼ੋਚ ਹਾ ਕष੍ਟਮਿਤਿ ਪਾਪੋਹਮਿਤਿ ਚਾਸਕृਤ੍ ੪੫.
ਉਹ ਵਾਰ ਵਾਰ ਆਹ ਕਰ ਕੇ ਆਖਦਾ, 'ਹਾਏ, ਇਹ ਕਿੰਨਾ ਦੁੱਖਦਾਈ ਹੈ! ਮੈਂ ਪਾਪੀ ਹਾਂ।'
ਉਪਾਵ੍ਰਜ੍ਯ ਚ ਹਾ ਕष੍ਟਂ ਬ੍ਰੁਵਂਸ੍ਤਂ ਨਂਦਭਦ੍ਰਕਮ੍ ੪੫.
ਉਹ ਨੰਨਦਭਦਰ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ, ਮੁੜ ਮੁੜ ਆਖਦਾ, 'ਹਾਏ, ਇਹ ਕਿੰਨਾ ਦੁੱਖਦਾਈ ਹੈ!'
ਹਾ ਨਂਦਭਦ੍ਰ ਯਦ੍ਯੇਵਂ ਤਵਾਪ੍ਯੇਵਂਵਿਧਂ ਫਲਮ੍ ੪੫.
'ਹਾਏ ਨੰਨਦਭਦਰ, ਜੇ ਇਹੋ ਜਿਹਾ ਹੋਇਆ, ਤਾਂ ਤੇਰਾ ਹਿੱਸਾ ਵੀ ਇਹੋ ਜਿਹਾ ਹੀ ਨਿਕਲਿਆ।'
ਇਤ੍ਯਾਦਿ ਬਹੁਧਾ ਪ੍ਰੋਚ੍ਯ ਤਤ੍ਤਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਤਤਸ੍ਤਤਃ ੪੫.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵੱਖ ਵੱਖ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ, ਵਾਰ ਵਾਰ ਨਵੇਂ ਨਵੇਂ ਬੋਲ ਕਹਿੰਦਾ ਰਿਹਾ।
ਨਂਦਭਦ੍ਰ ਸਦਾ ਤੁਭ੍ਯਂ ਵਕ੍ਤੁਕਾਮੋਸ੍ਮਿ ਕਿਂਚਨ ੪੫.
ਨੰਨਦਭਦਰ, ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਕੁਝ ਗੱਲ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।
ਅਪ੍ਰਸ੍ਤਾਵਂ ਬ੍ਰੁਵਨ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਬृਹਸ੍ਪਤਿਰਪਿਧ੍ਰੁਵਮ੍ ੪੫.
ਅਕਸਰ ਤਾਂ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਵੀ ਗੱਲਾਂ ਗੈਰ-ਮੌਕੇ ਤੇ ਆਖ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਬ੍ਰੂਹਿਬ੍ਰੂਹਿ ਨ ਮੇ ਕਿਂਚਿਤ੍ਸਾਧੁ ਗੋਪ੍ਯਂ ਪ੍ਰਿਯਂ ਪਰਮ੍ ੪੫.
'ਆਖ, ਆਖ! ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਕੋਈ ਚੰਗੀ, ਲੁਕਾਈ ਜਾਂ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਹੈ।'
ਨਵਭਿਰ੍ਨਵਭਿਸ਼੍ਚੈਵ ਵਿਮੁਕ੍ਤਂ ਵਾਗ੍ਵਿਦੂषਣੈਃ ੪੫.
ਨੌ ਤੇ ਨੌ ਬੋਲਣ ਦੀਆਂ ਖਾਮੀਆਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ,
ਸੌਕ੍ਸ਼੍ਮ੍ਯਂ ਸਂਖ੍ਯਾਕ੍ਰਮਸ਼੍ਚਾਪਿ ਨਿਰ੍ਣਯਃ ਸਪ੍ਰਯੋਜਨਃ ੪੫.
ਨਜ਼ਾਕਤ, ਗਿਣਤੀ, ਕ੍ਰਮ, ਨਿਸਚਾ ਤੇ ਮਕਸਦ ਨਾਲ,
ਧਰ੍ਮਮਰ੍ਥਂ ਚ ਕਾਮਂ ਚ ਮੋਕ੍ਸ਼ਂ ਚੋਦ੍ਦਿਸ਼੍ਯ ਚੋਚ੍ਯਤੇ ੪੫.
ਇਹ ਗੱਲ ਧਰਮ, ਧਨ, ਇੱਛਾ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਵੱਲ ਇਸ਼ਾਰਾ ਕਰ ਕੇ ਆਖੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਧਰ੍ਮਾਰ੍ਥਕਾਮਮੋਕ੍ਸ਼ੇषੁ ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਯ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ ੪੫.
ਧਰਮ, ਧਨ, ਇੱਛਾ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਬਾਰੇ ਖਾਸ ਤੌਰ ਤੇ ਵਾਅਦਾ ਕਰ ਕੇ।
ਇਦਂ ਪੂਰ੍ਵਮਿਦਂ ਪਸ਼੍ਚਾਦ੍ਵਕ੍ਤਵ੍ਯਂ ਯਤ੍ਕ੍ਰਮੇਣ ਹਿ ੪੫.
ਇਹ ਪਹਿਲਾਂ ਕਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬਾਅਦ ਵਿਚ, ਕਿਉਂਕਿ ਹਰ ਗੱਲ ਦਾ ਆਪਣਾ ਤਰਤੀਬ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਦੋषਾਣਾਂ ਚ ਗੁਣਾਨਾਂ ਚ ਪ੍ਰਮਾਣਂ ਪ੍ਰਵਿਭਾਗਤਃ ੪੫.
ਅਪਣੇ ਅਨੁਸਾਰ ਗੁਣ ਤੇ ਅਵਗੁਣਾਂ ਦੀ ਠੀਕ ਪਛਾਣ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਵਾਕ੍ਯਜ੍ਞੇਯੇषੁ ਭਿਨ੍ਨੇषੁ ਯਤ੍ਰਾਭੇਦਃ ਪ੍ਰਦृਸ਼੍ਯਤੇ ੪੫.
ਜਿੱਥੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਗੱਲਾਂ ਵਿਚ ਕੋਈ ਫਰਕ ਨਹੀਂ ਦਿੱਸਦਾ, ਉਥੇ ਸਮਝਣ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਹੈ।
ਇਤਿ ਵਾਕ੍ਯਗੁਣਾਨਾਂ ਚ ਵਾਗ੍ਦੋषਾਨ੍ਦ੍ਵਿਨਵ ਸ਼੍ਰृਣੁ ੪੫.
ਹੁਣ ਬੋਲ ਦੀਆਂ ਖੂਬੀਆਂ ਤੇ ਦੋ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅਵਗੁਣ ਸੁਣ।
ਅਸ਼੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਣਂ ਚਾਪਿ ਸਂਦਿਗ੍ਧਂ ਪਦਾਂਤੇ ਗੁਰੁ ਚਾਕ੍ਸ਼ਰਮ੍ ੪੫.
ਜਿਹੜੀ ਬੋਲੀ ਰੁੱਖੀ ਹੋਵੇ, ਅਸਪਸ਼ਟ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਜਿਸਦੇ ਅਖੀਰ ਵਿਚ ਭਾਰੀ ਅੱਖਰ ਆਵੇ।
ਵਿਰੁਦ੍ਧਂ ਯਤ੍ਤ੍ਰਿਵਰ੍ਗੇਣ ਨ੍ਯੂਨਂ ਕष੍ਟਾਤਿਸ਼ਬ੍ਦਕਮ੍ ੪੫.
ਜੋ ਤਿੰਨ ਉਦੇਸ਼ਾਂ ਦੇ ਉਲਟ ਹੋਵੇ, ਅਧੂਰੀ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਬਹੁਤ ਕਠੋਰ ਆਵਾਜ਼ ਵਾਲੀ ਹੋਵੇ।
ਨਿष੍ਕਾਰਣਂ ਚ ਵਾਗ੍ਦੋषਾਨ੍ਬੁਦ੍ਧਿਜਾਞ੍ਛृਣੁ ਤ੍ਵਂ ਚ ਯਾਨ੍ ੪੫.
ਬਿਨਾ ਕਾਰਨ ਜਾਂ ਅਗਿਆਨਤਾ ਨਾਲ ਉਪਜਣ ਵਾਲੇ ਬੋਲ ਦੇ ਅਵਗੁਣ ਵੀ ਸੁਣ।
ਹੀਨਾਨੁਕ੍ਰੋਸ਼ਤੋ ਮਾਨਾਨ੍ਨ ਚ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਕਿਂਚਨ ੪੫.
ਜਦੋਂ ਦਿਲ ਵਿਚ ਦਇਆ ਨਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਅਹੰਕਾਰ ਹੋਵੇ, ਮੈਂ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਕਹਿੰਦਾ।