ਮਾਯਾਮਰਾਲੋ ਦਦृਸ਼ੇ ਤੇਜਃਸ੍ਤਂਭਸ੍ਯਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਤਃ
ਤੇਜ ਦੇ ਸਤੰਭ ਦੇ ਕੋਲ ਇੱਕ ਜਾਦੂਈ ਹੰਸ ਨਜ਼ਰ ਆਇਆ।
ਪ੍ਰਾਗਤ੍ਯਗਾਦੁਤ੍ਪਤਤਾਂ ਤਤੋऽਧ੍ਵਾਨਂ ਪਯੋਮੁਚਾਮ੍
ਉਹ ਉੱਡਦਿਆਂ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਬੱਦਲਾਂ ਦੇ ਰਸਤੇ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਗਿਆ।
ਤੇਜਸਾਂ ਯਾਨਿ ਧਾਮਾਨਿ ਹ੍ਯਤ੍ਯੁਚ੍ਚਾਨ੍ਯੂਰ੍ਧ੍ਵਚਾਰਿਣਾਮ੍
ਉਹ ਉੱਚੇ ਵੱਸਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਜੋ ਚਮਕਦੀਆਂ ਥਾਵਾਂ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਵਿਚੋਂ ਵੀ ਲੰਘ ਗਿਆ।
ਮਰੁਤੋ ਮਨਸੋ ਵਾਪਿ ਜਵਃ ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਤਰਾਕृਤੇਃ
ਹਵਾ ਜਾਂ ਮਨ ਦੀ ਰਫਤਾਰ ਬਹੁਤ ਸੁੱਕੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਉਸ ਦੀ ਅਕਲਾਕਾਰਤਾ ਉਹਨਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਸੀ।
ਯਥਾਯਥਾ ਚੋਤ੍ਪਪਾਤ ਸੁਦੂਰਂ ਸ਼੍ਰਮਿਤਚ੍ਛਦਃ
ਜਿਵੇਂ ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਉੱਚਾ ਚੜ੍ਹਦਾ ਗਿਆ, ਉਸਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਲਾ ਕਪੜਾ ਥੱਕ ਕੇ ਪਿੱਛੇ ਹੀ ਰਹਿ ਗਿਆ।
ਅਤੀਤ੍ਯ ਮਰੁਤਾਂ ਸ੍ਕਂਧਾਨ੍ਸਪ੍ਤ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤਵਿਸ੍ਮਯਃ
ਉਹ ਸੱਤ ਹਵਾ ਦੇ ਗਰੁੱਪਾਂ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਗਿਆ ਤੇ ਹੈਰਾਨੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ।
ਕਥਂ ਵਾऽਦृष੍ਟਮੂਲਸ੍ਯ ਸ੍ਥਾਤਵ੍ਯਂ ਪੁਰਤੋ ਹਰੇਃ 1.3.2.12.
ਜਿਸ ਦਾ ਮੂਲ ਕਿਸੇ ਨੇ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ, ਉਸ ਹਰੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਕਿਵੇਂ ਖੜਾ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਅਨਿਰ੍ਵ੍ਯੂਢਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਸ੍ਯ ਦੀਰ੍ਘੈਃ ਕਿਂ ਵਾ ਮਮਾਸੁਭਿਃ
ਜਦ ਮੇਰਾ ਵਚਨ ਪੂਰਾ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ, ਤਾਂ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਦਾ ਕੀ ਲਾਭ?
ਅਤਿਸਂਧਿਤ੍ਸਤੋ ਵਿष੍ਣੁਂ ਕਸ੍ਸਹਾਯੋ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਸਾਥੀ ਕੌਣ ਬਣੇਗਾ?
ਛਦ੍ਮਨਾ ਵਾ ਤਿਰਸ੍ਕੁਰ੍ਯਾਨ੍ਮਾਨਾ ਹਿ ਮਹਤਾਂ ਧਨਮ੍
ਕਿਸੇ ਚਲਾਕੀ ਨਾਲ ਉਹ ਇਸ ਨੂੰ ਲੁਕਾ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਕਿਉਂਕਿ ਮਾਣ ਵੱਡਿਆਂ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਦੌਲਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਆਕਾਸ਼ੇ ਦਦृਸ਼ੇ ਨਾਤਿਦੂਰੇ ਕਿਮਪਿ ਨਿਰ੍ਮਲਮ੍
ਆਸਮਾਨ ਵਿੱਚ, ਕੁਝ ਦੂਰ ਨਹੀਂ, ਉਸਨੇ ਕੁਝ ਬਿਲਕੁਲ ਸੁੱਚਾ ਤੇ ਚਿੱਟਾ ਵੇਖਿਆ।
ਯਦ੍ਵਾ ਮृਣਾਲਂ ਤਤ੍ਸਿਂਧੌ ਵਿਯਤ੍ਯਸ੍ਯਾਂ ਕੁਤਸ੍ਤੁ ਸਃ
ਕੀ ਇਹ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਕਮਲ ਦੀ ਡੰਡੀ ਹੈ ਜਾਂ ਆਸਮਾਨ ਵਿੱਚ? ਇਹ ਉੱਥੇ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ?
ਅਬੋਧਿ ਕੇਤਕੀਬਰ੍ਹਮਿਤਿ ਰਾਜੀਵਜਨ੍ਮਨਾ
ਕਮਲ ਤੋਂ ਜੰਮੇ ਨੇ ਸਮਝ ਲਿਆ ਕਿ ਇਹ ਕੇਤਕੀ ਦਾ ਪੱਤਾ ਹੈ।
ਹਿਰਣ੍ਯਗਰ੍ਭੋ ਵਿਮਲਮਗृਹ੍ਣਾਤ੍ਕੇਤਕਚ੍ਛਦਮ੍
ਹਿਰਣਯਗਰਭ ਨੇ ਉਹ ਸੁੱਚਾ ਕੇਤਕੀ ਦਾ ਪੱਤਾ ਚੁੱਕ ਲਿਆ।
ਵਰ੍षਾਣਾਂ ਸ਼ਤਸਾਹਸ੍ਰਮੁਤ੍ਪਤ੍ਯੈਵਂ ਵਿਹਾਯਸਾ
ਉਹ ਲੱਖਾਂ ਸਾਲ ਤੱਕ ਇੰਝ ਹੀ ਆਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਉੱਡਦਾ ਰਿਹਾ।
ਅਚਿਂਤਯਤ੍ਪਦ੍ਮਸੂਤਿਰਤ੍ਯਂਤਂ ਵਿਹਤਾਸ਼ਯਃ
ਕਮਲ ਤੋਂ ਜੰਮੇ ਨੇ, ਜਦ ਆਸ ਉਡੀਕਾਂ ਟੁੱਟ ਗਈਆਂ, ਡੂੰਘੀ ਸੋਚ ਵਿਚ ਪੈ ਗਿਆ।
ਅਨਿਰ੍ਵ੍ਯੂਢਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਵਾਨ੍ਨੀਚਤਾਮਪਿ ਸਂਸ਼੍ਰਿਤਃ 1.3.2.12.
ਜਦ ਵਚਨ ਪੂਰਾ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਨਿਮਰਤਾ ਵਿਚ ਵੀ ਆ ਗਿਆ।
ਅਹਮੇਤਤ੍ਪਰੀਕ੍ਸ਼ਾਯਾਂ ਕ੍ਵ ਪਰਿਚ੍ਛਿਨ੍ਨ ਪੌਰੁषਃ ਪ੍ਰਧ੍ਵਂਸਂਤ ਇਵਾਂਗਾਨਿ ਪਤਾਮੀਵਾਹਮਪ੍ਯਧਃ
ਇਸ ਪਰਖ ਵਿਚ ਮੇਰੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਤਾਕਤ ਕਿੱਥੇ ਹੈ? ਮੇਰੇ ਅੰਗ ਜਿਵੇਂ ਢਹਿ ਰਹੇ ਹਨ, ਮੈਂ ਵੀ ਹੇਠਾਂ ਡਿੱਗ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਕਿਂ ਵਾਨ੍ਯਦ੍ਬਹੁਨੋਕ੍ਤੇਨ ਸਹ ਨਿਸ਼੍ਵਾਸਵਾਯੁਭਿਃ
ਹੋਰ ਵਧੇਰੇ ਕੀ ਆਖੀਏ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਲੰਬੀਆਂ ਸਾਹਾਂ ਨਾਲ?
ਅਹਂਕਾਰਮਦਗ੍ਰਂਥਿਰਯਂ ਤ੍ਰੁਟਤੁ ਚਿਤ੍ਤਤਃ
ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿਚੋਂ ਇਹ ਅਹੰਕਾਰ ਤੇ ਮਾਣ ਦੀ ਗੰਢ ਟੁੱਟ ਜਾਵੇ।
ਯਦੇष ਰੋਦਃਕੁਹਰਪਰਿਣਾਹਾਧਿਕੋਦ੍ਯਮਃ
ਇਹ ਜੋ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਦੁਨੀਆਂ ਦੇ ਗੁਫਾ ਦੇ ਹੱਦ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਹੈ—
ਤਦਸ੍ਯ ਤੇਜਸਾਂ ਰਾਸ਼ੇਰ੍ਨਾਹਂ ਨਾਰਾਯਣੋऽਥਵਾ
ਇਸ ਰੌਸ਼ਨੀ ਦੇ ਢੇਰ ਵਿਚ, ਨਾ ਮੈਂ ਨਾਰਾਇਣ ਹਾਂ ਤੇ ਨਾ ਹੋਰ ਕੋਈ।
ਇਤੋ ਨੋਤ੍ਪਤਿਤੁਂ ਸ਼ਕ੍ਤਿਰਸ੍ਤਿ ਮੇ ਤਨ੍ਨਿਵਰ੍ਤ੍ਤਯੇ
ਇਥੋਂ ਉੱਠਣ ਜਾਂ ਉਸਨੂੰ ਵਾਪਸ ਮੋੜਣ ਦੀ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਤਾਕਤ ਨਹੀਂ।
ਪ੍ਰਤ੍ਯਭਾषਤ ਤਂ ਕਸ੍ਤ੍ਵਂ ਕੁਤੋ ਵਾ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਵਾਨਿਤਿ
ਉਸਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ ਤੇ ਇੱਥੇ ਕਿੱਥੋਂ ਆਇਆ ਹੈਂ?'
ਕੇਤਕਚ੍ਛਦ ਏਵਾਸਂ ਸਚੈਤਨ੍ਯਃ ਸ਼ਿਵਾਜ੍ਞਯਾ
ਮੈਂ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ ਚੇਤਨ Ketakā ਪੱਤਾ ਸੀ।
ਭੂਲੋਕ ਇਚ੍ਛਯਾ ਵਸ੍ਤੁਂ ਤਤਃ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤਵਾਨਹਮ੍
ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਵੱਸਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ, ਹੁਣ ਇੱਥੇ ਆ ਗਿਆ ਹਾਂ।
ਇਤ੍ਥਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਕੇਤਕੀਬਰ੍ਹਵਾਚਂ ਲਬ੍ਧ੍ਵਾਸ਼੍ਵਾਸਂ ਤਂ ਕਿਲਾਂਭੋਜਭੂਤਿਃ 1.3.2.12.
Ketakā ਪੱਤੇ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਕਮਲ ਤੋਂ ਜੰਮੇ ਨੂੰ ਹੌਸਲਾ ਮਿਲਿਆ।
ਈਦृਸ਼੍ਯਃ ਪਰਿਤੋ ਲਗ੍ਨਾ ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਂਡਕੋਟਯਃ
ਇਸ ਦੇ ਚਾਰੀਂ ਪਾਸੇ ਅਣਗਿਣਤ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਹਨ।
ਚਤੁਰ੍ਯੁਗਾਯੁਤੈਰ੍ਯਾਤਂ ਤਤੋ ਨਿਪਤਤੋ ਮਮ
ਚਾਲੀ ਹਜ਼ਾਰ ਯੁੱਗ ਲੰਘਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮੈਂ ਥੱਲੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।
ਇਤਿ ਬ੍ਰੁਵਾਣਮੇਨਂ ਚ ਨਮਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਸਰੋਜਭੂਃ
ਜਦ ਉਹ ਇਹ ਗੱਲ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਕਮਲ ਤੋਂ ਜੰਮੇ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।