ਵਿਸਾਧਿਤਵ੍ਯਾਨ੍ਯਨ੍ਨਾਨਿ ਸ੍ਵਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਦੇਵਪਿਤृषੁ ੪੫.
ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਭੋਜਨ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਚੜ੍ਹਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਕੇਚਿਚ੍ਛਂਸਂਤਿ ਚੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯਂ ਨਂਦਭਦ੍ਰੋ ਨ ਮਨ੍ਯਤੇ ੪੫.
ਕੁਝ ਲੋਕ ਦੌਲਤ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਨੰਦਭਦਰਾਂ ਇਹ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦਾ।
ਵਧਬਂਧਨਿਰੋਧੇਨ ਪੀਡਯਂਤਿ ਦਿਵਾਨਿਸ਼ਮ੍ ੪੫.
ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ, ਮਾਰ ਕੇ ਤੇ ਰੋਕ ਕੇ, ਉਹ ਦਿਨ ਰਾਤ ਦੁੱਖ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਮਾਤੁਃ ਪਿਤੁਰ੍ਵਾ ਬਲਿਨਃ ਕ੍ਰੇਤੁਰਗ੍ਨੇਃ ਸ਼ੁਨੋऽਪਿ ਵਾ ੪੫.
ਚਾਹੇ ਉਹ ਮਾਂ ਦਾ ਹੋਵੇ, ਪਿਉ ਦਾ, ਤਾਕਤਵਰ ਦਾ, ਖਰੀਦਣ ਵਾਲੇ ਦਾ, ਅੱਗ ਦਾ ਜਾਂ ਕੁੱਤੇ ਦਾ ਵੀ ਹੋਵੇ—
ਐਸ਼੍ਵਰ੍ਯਮਦਪਾਪਿष੍ਠਾ ਮਹਾਮਦ੍ਯਮਦਾਦਯਃ ੪੫.
ਸਭ ਤੋਂ ਮਾੜਾ ਨਸ਼ਾ ਹੈ ਹਕੂਮਤ ਦਾ ਤੇ ਵੱਡੀ ਦੌਲਤ ਦਾ ਗੁਮਾਨ।
ਆਤ੍ਮਵਤ੍ਸਰ੍ਵਭृਤ੍ਯੇषੁ ਸ਼੍ਰਿਯਾ ਨੈਵ ਚ ਮਾਦ੍ਯਤਿ॥ ੪੫.
ਉਹ ਆਪਣੇ ਵਰਗੇ ਸਾਰੇ ਨੌਕਰਾਂ ਵਿਚ ਵੀ ਦੌਲਤ ਮਿਲਣ ਤੇ ਖੁਸ਼ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਆਤ੍ਮਪ੍ਰਤ੍ਯਯਵਾਨ੍ਦੇਹੀ ਕ੍ਵੇਸ਼੍ਵਰਸ਼੍ਚੇਦृਸ਼ੋऽਸ੍ਤਿ ਹਿ ੪੫.
ਜੇ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਫਿਰ ਐਸੇ ਮਾਲਕ ਦੀ ਲੋੜ ਕਿੱਥੇ ਹੈ?
ਸ੍ਵਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਸਰ੍ਵ ਭੂਤੇषੁ ਯਦਸੌ ਨ ਪਰਾਙ੍ਮੁਖਃ ੪੫.
ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਉਹ ਕਿਸੇ ਜੀਵ ਵੱਲੋਂ ਮੂੰਹ ਨਹੀਂ ਮੋੜਦਾ।
ਸ਼੍ਰਮੇਣ ਸਂਕਰਾਤ੍ਤਾਪਸ਼ੀਤਵਾਤਕ੍ਸ਼ੁਧਾ ਤृषਾ ੪੫.
ਮੇਹਨਤ, ਉਲਝਣ, ਗਰਮੀ, ਠੰਢ, ਹਵਾ, ਭੁੱਖ ਤੇ ਤਿੱਘ ਪਿਆਸ ਨਾਲ—
ਸੌਖ੍ਯੇਨ ਵਾ ਧਨਸ੍ਯਾਪਿ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਯਾ ਸ੍ਵਲ੍ਪਗੋਰ੍ਥਵਾਨ੍ ੪੫.
ਚਾਹੇ ਆਰਾਮ ਤੇ ਦੌਲਤ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਥੋੜ੍ਹੇ 'ਚ ਹੀ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਸਦਾ ਸ਼ੁਚਿਰ੍ਦੇਵਯਾਜੀ ਤੀਰ੍ਥਸਾਰਂ ਗृਹੇਗृਹ ੪੫.
ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੁੱਚਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਤੇ ਹਰ ਘਰ ਵਿਚ ਤੀਰਥ ਵਰਗਾ ਹੈ।
ਆਤ੍ਮਾ ਪੁਨਾਤਿ ਪਾਪਾਨਿ ਯਦਿ ਪਾਪਾਨ੍ਨਿਵਰ੍ਤਤੇ ੪੫.
ਆਤਮਾ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਜੇ ਮਨੁੱਖ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਹਟ ਜਾਵੇ।
ਏਕੀਕृਤ੍ਯ ਸਦਾ ਧੀਮਾਨ੍ਨਂਦਭਦ੍ਰਃ ਸਮਾਸ੍ਥਿਤਃ ੪੫.
ਨੰਦਭਦਰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਗਿਆਨਵਾਨ ਸੀ, ਸਭ ਕੁਝ ਇਕਠਾ ਕਰਕੇ ਅਟੱਲ ਰਿਹਾ।
ਵਾਸਵਪ੍ਰਮੁਖਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਵਿਸ੍ਮਯਂ ਚ ਪਰਂ ਯਯੁਃ ੪੫.
ਵਾਸਵ ਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਵੱਡੇ-ਵੱਡੇ ਬਹੁਤ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਏ।
ਸ ਨਂਦਭਦ੍ਰਂ ਧਰ੍ਮਿष੍ਠਂ ਪੁਨਃ ਪੁਨਰਸੂਯਤ ੪੫.
ਉਸ ਨੇ ਨੰਨਦਭਦਰ ਨੂੰ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਚੰਗੇ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਵਾਰ ਵਾਰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ।
ਸ ਸਦਾ ਨਂਦਭਦ੍ਰਸ੍ਯ ਵਿਲੋਕਯਤਿ ਚਾਂਤਰਮ੍ ੪੫.
ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨੰਨਦਭਦਰ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿਚ ਝਾਤ ਮਾਰਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ।
ਸ੍ਵਭਾਵ ਏਵ ਕ੍ਰੂਰਾਣਾਂ ਨਾਸ੍ਤਿਕਾਨਾਂ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਾਮ੍ ੪੫.
ਜੋ ਲੋਕ ਕਠੋਰ, ਨਾਸਤਿਕ ਤੇ ਮੰਦੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਹੁੰਦੇ ਨੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਇਹੀ ਫਿਤਰਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਤਤਸ੍ਤ੍ਵੇਵਂ ਵਰ੍ਤਤੋऽਸ੍ਯ ਨਂਦਭਦ੍ਰਸ੍ਯ ਧੀਮਤਃ ੪੫.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਨੰਨਦਭਦਰ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸਮਝਦਾਰ ਸੀ, ਆਪਣਾ ਜੀਵਨ ਚਲਾਉਂਦਾ ਰਿਹਾ,
ਤਚ੍ਚ ਦੈਵਕृਤਂ ਮਤ੍ਵਾ ਨ ਸ਼ੁਸ਼ੋਚ ਮਹਾਮਤਿਃ ੪੫.
ਉਸ ਮਹਾਨ ਮਨ ਵਾਲੇ ਨੇ, ਇਸਨੂੰ ਭਾਗ ਦਾ ਕੰਮ ਸਮਝ ਕੇ, ਕਦੇ ਵੀ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ।
ਤਤੋऽਸ੍ਯ ਸੁਪ੍ਰਿਯਾ ਭਾਰ੍ਯਾ ਸਰ੍ਵੈਃ ਸਾਧ੍ਵੀਗੁਣੈਰ੍ਯੁਤਾ ੪੫.
ਫਿਰ ਉਸ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਪਤਨੀ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਚੰਗੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਸੀ,
ਵਿਨਾਸ਼ਮਾਗਤਾ ਪਾਰ੍ਥ ਕਨਕਾਨਾਮ ਨਾਮਤਃ ੪੫.
ਹੇ ਪਾਰਥ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਂ ਕਨਕਾ ਸੀ, ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਤੋਂ ਚਲੀ ਗਈ।
ਸ਼ੁਸ਼ੋਚ ਹਾ ਕष੍ਟਮਿਤਿ ਪਾਪੋਹਮਿਤਿ ਚਾਸਕृਤ੍ ੪੫.
ਉਹ ਵਾਰ ਵਾਰ ਆਹ ਕਰ ਕੇ ਆਖਦਾ, 'ਹਾਏ, ਇਹ ਕਿੰਨਾ ਦੁੱਖਦਾਈ ਹੈ! ਮੈਂ ਪਾਪੀ ਹਾਂ।'
ਉਪਾਵ੍ਰਜ੍ਯ ਚ ਹਾ ਕष੍ਟਂ ਬ੍ਰੁਵਂਸ੍ਤਂ ਨਂਦਭਦ੍ਰਕਮ੍ ੪੫.
ਉਹ ਨੰਨਦਭਦਰ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ, ਮੁੜ ਮੁੜ ਆਖਦਾ, 'ਹਾਏ, ਇਹ ਕਿੰਨਾ ਦੁੱਖਦਾਈ ਹੈ!'
ਹਾ ਨਂਦਭਦ੍ਰ ਯਦ੍ਯੇਵਂ ਤਵਾਪ੍ਯੇਵਂਵਿਧਂ ਫਲਮ੍ ੪੫.
'ਹਾਏ ਨੰਨਦਭਦਰ, ਜੇ ਇਹੋ ਜਿਹਾ ਹੋਇਆ, ਤਾਂ ਤੇਰਾ ਹਿੱਸਾ ਵੀ ਇਹੋ ਜਿਹਾ ਹੀ ਨਿਕਲਿਆ।'
ਇਤ੍ਯਾਦਿ ਬਹੁਧਾ ਪ੍ਰੋਚ੍ਯ ਤਤ੍ਤਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਤਤਸ੍ਤਤਃ ੪੫.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵੱਖ ਵੱਖ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ, ਵਾਰ ਵਾਰ ਨਵੇਂ ਨਵੇਂ ਬੋਲ ਕਹਿੰਦਾ ਰਿਹਾ।
ਨਂਦਭਦ੍ਰ ਸਦਾ ਤੁਭ੍ਯਂ ਵਕ੍ਤੁਕਾਮੋਸ੍ਮਿ ਕਿਂਚਨ ੪੫.
ਨੰਨਦਭਦਰ, ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਕੁਝ ਗੱਲ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।
ਅਪ੍ਰਸ੍ਤਾਵਂ ਬ੍ਰੁਵਨ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਬृਹਸ੍ਪਤਿਰਪਿਧ੍ਰੁਵਮ੍ ੪੫.
ਅਕਸਰ ਤਾਂ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਵੀ ਗੱਲਾਂ ਗੈਰ-ਮੌਕੇ ਤੇ ਆਖ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਬ੍ਰੂਹਿਬ੍ਰੂਹਿ ਨ ਮੇ ਕਿਂਚਿਤ੍ਸਾਧੁ ਗੋਪ੍ਯਂ ਪ੍ਰਿਯਂ ਪਰਮ੍ ੪੫.
'ਆਖ, ਆਖ! ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਕੋਈ ਚੰਗੀ, ਲੁਕਾਈ ਜਾਂ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਹੈ।'
ਨਵਭਿਰ੍ਨਵਭਿਸ਼੍ਚੈਵ ਵਿਮੁਕ੍ਤਂ ਵਾਗ੍ਵਿਦੂषਣੈਃ ੪੫.
ਨੌ ਤੇ ਨੌ ਬੋਲਣ ਦੀਆਂ ਖਾਮੀਆਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ,
ਸੌਕ੍ਸ਼੍ਮ੍ਯਂ ਸਂਖ੍ਯਾਕ੍ਰਮਸ਼੍ਚਾਪਿ ਨਿਰ੍ਣਯਃ ਸਪ੍ਰਯੋਜਨਃ ੪੫.
ਨਜ਼ਾਕਤ, ਗਿਣਤੀ, ਕ੍ਰਮ, ਨਿਸਚਾ ਤੇ ਮਕਸਦ ਨਾਲ,