ਕਾਰਣਾਦ੍ਧਰ੍ਮਮਨ੍ਵਿਚ੍ਛਨ੍ਨ ਲੋਭਂ ਚ ਤਤਸ਼੍ਚਰਨ੍॥ ੪੫.
ਜਦੋਂ ਉਹ ਕਿਸੇ ਕਾਰਨ ਕਰਕੇ ਧਰਮ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਲਾਲਚ ਨਾਲ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਵਿਵਿਚ੍ਯ ਨਂਦਭਦ੍ਰਸ੍ਤਤ੍ਸਾਰਂ ਮੋਕ੍ਸ਼ੇषੁ ਜਗृਹੇ ੪੫.
ਜਦੋਂ ਨੰਦਭਦਰ ਨੇ ਉਸ ਸਾਰ ਨੂੰ ਸਮਝ ਲਿਆ, ਉਹ ਮੋਖ ਦੇ ਰਾਹਾਂ ਵਿੱਚ ਉਸਨੂੰ ਅਪਣਾਇਆ।
ਯਸ੍ਯਾਂ ਛਿਂਦਂਤਿ ਵृषਣਾ ਵृषਾਣਾਂ ਚੈਵ ਨਾਸਿਕਾਮ੍ ੪੫.
ਜਿੱਥੇ ਬਲਦਾਂ ਦੇ ਅੰਡਕੋਸ਼ ਕੱਟੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਨੱਕਾਂ ਵੀ।
ਬਹੁਦਂਸ਼ਮਯਾਨ੍ਦੇਸ਼ਾਨ੍ਨਯਂਤਿ ਬਹੁਕਰ੍ਦਮਾਨ੍ ੪੫.
ਉਹ ਬਹੁਤ ਮੱਛਰਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਤੇ ਚਿਕੜ ਭਰੀਆਂ ਜਗ੍ਹਾਂ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਮਨ੍ਯਂਤੇ ਭ੍ਰੂਣਹਤ੍ਯਾਪਿ ਵਿਸ਼ਿष੍ਟਾ ਨਾਸ੍ਯ ਕਰ੍ਮਣਃ ੪੫.
ਉਹ ਤਾਂ ਭ੍ਰੂਣ ਹੱਤਿਆ ਨੂੰ ਵੀ ਇਸ ਕੰਮ ਨਾਲੋਂ ਚੰਗਾ ਮੰਨਦੇ ਹਨ।
ਭੂਮਿਂ ਭੂਮਿਸ਼ਯਾਂਸ਼੍ਚੈਵ ਹਂਤਿ ਕਾष੍ਠਮਯੋਮੁਖਮ੍ ੪੫.
ਉਹ ਲੱਕੜ ਜਾਂ ਲੋਹੇ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਤੇ ਉਸ ਉੱਤੇ ਲੇਟਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੈ।
ਆਦਿਤ੍ਯਸ਼੍ਚਂਦ੍ਰਮਾ ਵਾਯੁਃ ਪ੍ਰਭੂਤ੍ਯੈਵ ਚ ਤਾਂਸ੍ਤੁ ਯਃ ੪੫.
ਸੂਰਜ, ਚੰਦ, ਹਵਾ ਤੇ ਹੋਰ ਜਿਹੇ ਸਾਰੇ ਜਿਹੜੇ ਵੀ ਹਨ—
ਅਜੋऽਗ੍ਨਿਰ੍ਵਰੁਣੋ ਮੇषਃ ਸੂਰ੍ਯਸ਼੍ਚ ਪृਥਿਵੀ ਵਿਰਾਟ੍ ੪੫.
ਅਜਨਮਾ, ਅੱਗ, ਵਰੁਣ, ਮੇਂਡਾ, ਸੂਰਜ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਵਿਰਾਟ—
ਏਵਂਵਿਧਸਹਸ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਯੁਤਾ ਦੋषੈਃ ਕृषਿਃ ਸਦਾ ੪੫.
ਕਿਸਾਨੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਰਗੀਆਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਖਾਮੀਆਂ ਨਾਲ ਜੁੜੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।
ਧਰ੍ਮੇ ਦਦ੍ਯਾਤ੍ਪਸ਼ੂਨ੍ਵृਦ੍ਧਾਨ੍ਪੁष੍ਯਾਦੇषਾ ਕृषਿਃ ਕੁਤਃ ੪੫.
ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਧਰਮ ਨਾਲ ਵੱਡੇ ਪਸ਼ੂ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਕਿਸਾਨੀ ਕਿਵੇਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ?
ਵਿਸਾਧਿਤਵ੍ਯਾਨ੍ਯਨ੍ਨਾਨਿ ਸ੍ਵਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਦੇਵਪਿਤृषੁ ੪੫.
ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਭੋਜਨ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਚੜ੍ਹਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਕੇਚਿਚ੍ਛਂਸਂਤਿ ਚੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯਂ ਨਂਦਭਦ੍ਰੋ ਨ ਮਨ੍ਯਤੇ ੪੫.
ਕੁਝ ਲੋਕ ਦੌਲਤ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਨੰਦਭਦਰਾਂ ਇਹ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦਾ।
ਵਧਬਂਧਨਿਰੋਧੇਨ ਪੀਡਯਂਤਿ ਦਿਵਾਨਿਸ਼ਮ੍ ੪੫.
ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ, ਮਾਰ ਕੇ ਤੇ ਰੋਕ ਕੇ, ਉਹ ਦਿਨ ਰਾਤ ਦੁੱਖ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਮਾਤੁਃ ਪਿਤੁਰ੍ਵਾ ਬਲਿਨਃ ਕ੍ਰੇਤੁਰਗ੍ਨੇਃ ਸ਼ੁਨੋऽਪਿ ਵਾ ੪੫.
ਚਾਹੇ ਉਹ ਮਾਂ ਦਾ ਹੋਵੇ, ਪਿਉ ਦਾ, ਤਾਕਤਵਰ ਦਾ, ਖਰੀਦਣ ਵਾਲੇ ਦਾ, ਅੱਗ ਦਾ ਜਾਂ ਕੁੱਤੇ ਦਾ ਵੀ ਹੋਵੇ—
ਐਸ਼੍ਵਰ੍ਯਮਦਪਾਪਿष੍ਠਾ ਮਹਾਮਦ੍ਯਮਦਾਦਯਃ ੪੫.
ਸਭ ਤੋਂ ਮਾੜਾ ਨਸ਼ਾ ਹੈ ਹਕੂਮਤ ਦਾ ਤੇ ਵੱਡੀ ਦੌਲਤ ਦਾ ਗੁਮਾਨ।
ਆਤ੍ਮਵਤ੍ਸਰ੍ਵਭृਤ੍ਯੇषੁ ਸ਼੍ਰਿਯਾ ਨੈਵ ਚ ਮਾਦ੍ਯਤਿ॥ ੪੫.
ਉਹ ਆਪਣੇ ਵਰਗੇ ਸਾਰੇ ਨੌਕਰਾਂ ਵਿਚ ਵੀ ਦੌਲਤ ਮਿਲਣ ਤੇ ਖੁਸ਼ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਆਤ੍ਮਪ੍ਰਤ੍ਯਯਵਾਨ੍ਦੇਹੀ ਕ੍ਵੇਸ਼੍ਵਰਸ਼੍ਚੇਦृਸ਼ੋऽਸ੍ਤਿ ਹਿ ੪੫.
ਜੇ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਫਿਰ ਐਸੇ ਮਾਲਕ ਦੀ ਲੋੜ ਕਿੱਥੇ ਹੈ?
ਸ੍ਵਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਸਰ੍ਵ ਭੂਤੇषੁ ਯਦਸੌ ਨ ਪਰਾਙ੍ਮੁਖਃ ੪੫.
ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਉਹ ਕਿਸੇ ਜੀਵ ਵੱਲੋਂ ਮੂੰਹ ਨਹੀਂ ਮੋੜਦਾ।
ਸ਼੍ਰਮੇਣ ਸਂਕਰਾਤ੍ਤਾਪਸ਼ੀਤਵਾਤਕ੍ਸ਼ੁਧਾ ਤृषਾ ੪੫.
ਮੇਹਨਤ, ਉਲਝਣ, ਗਰਮੀ, ਠੰਢ, ਹਵਾ, ਭੁੱਖ ਤੇ ਤਿੱਘ ਪਿਆਸ ਨਾਲ—
ਸੌਖ੍ਯੇਨ ਵਾ ਧਨਸ੍ਯਾਪਿ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਯਾ ਸ੍ਵਲ੍ਪਗੋਰ੍ਥਵਾਨ੍ ੪੫.
ਚਾਹੇ ਆਰਾਮ ਤੇ ਦੌਲਤ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਥੋੜ੍ਹੇ 'ਚ ਹੀ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਸਦਾ ਸ਼ੁਚਿਰ੍ਦੇਵਯਾਜੀ ਤੀਰ੍ਥਸਾਰਂ ਗृਹੇਗृਹ ੪੫.
ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੁੱਚਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਤੇ ਹਰ ਘਰ ਵਿਚ ਤੀਰਥ ਵਰਗਾ ਹੈ।
ਆਤ੍ਮਾ ਪੁਨਾਤਿ ਪਾਪਾਨਿ ਯਦਿ ਪਾਪਾਨ੍ਨਿਵਰ੍ਤਤੇ ੪੫.
ਆਤਮਾ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਜੇ ਮਨੁੱਖ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਹਟ ਜਾਵੇ।
ਏਕੀਕृਤ੍ਯ ਸਦਾ ਧੀਮਾਨ੍ਨਂਦਭਦ੍ਰਃ ਸਮਾਸ੍ਥਿਤਃ ੪੫.
ਨੰਦਭਦਰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਗਿਆਨਵਾਨ ਸੀ, ਸਭ ਕੁਝ ਇਕਠਾ ਕਰਕੇ ਅਟੱਲ ਰਿਹਾ।
ਵਾਸਵਪ੍ਰਮੁਖਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਵਿਸ੍ਮਯਂ ਚ ਪਰਂ ਯਯੁਃ ੪੫.
ਵਾਸਵ ਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਵੱਡੇ-ਵੱਡੇ ਬਹੁਤ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਏ।
ਸ ਨਂਦਭਦ੍ਰਂ ਧਰ੍ਮਿष੍ਠਂ ਪੁਨਃ ਪੁਨਰਸੂਯਤ ੪੫.
ਉਸ ਨੇ ਨੰਨਦਭਦਰ ਨੂੰ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਚੰਗੇ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਵਾਰ ਵਾਰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ।
ਸ ਸਦਾ ਨਂਦਭਦ੍ਰਸ੍ਯ ਵਿਲੋਕਯਤਿ ਚਾਂਤਰਮ੍ ੪੫.
ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨੰਨਦਭਦਰ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿਚ ਝਾਤ ਮਾਰਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ।
ਸ੍ਵਭਾਵ ਏਵ ਕ੍ਰੂਰਾਣਾਂ ਨਾਸ੍ਤਿਕਾਨਾਂ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਾਮ੍ ੪੫.
ਜੋ ਲੋਕ ਕਠੋਰ, ਨਾਸਤਿਕ ਤੇ ਮੰਦੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਹੁੰਦੇ ਨੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਇਹੀ ਫਿਤਰਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਤਤਸ੍ਤ੍ਵੇਵਂ ਵਰ੍ਤਤੋऽਸ੍ਯ ਨਂਦਭਦ੍ਰਸ੍ਯ ਧੀਮਤਃ ੪੫.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਨੰਨਦਭਦਰ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸਮਝਦਾਰ ਸੀ, ਆਪਣਾ ਜੀਵਨ ਚਲਾਉਂਦਾ ਰਿਹਾ,
ਤਚ੍ਚ ਦੈਵਕृਤਂ ਮਤ੍ਵਾ ਨ ਸ਼ੁਸ਼ੋਚ ਮਹਾਮਤਿਃ ੪੫.
ਉਸ ਮਹਾਨ ਮਨ ਵਾਲੇ ਨੇ, ਇਸਨੂੰ ਭਾਗ ਦਾ ਕੰਮ ਸਮਝ ਕੇ, ਕਦੇ ਵੀ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ।
ਤਤੋऽਸ੍ਯ ਸੁਪ੍ਰਿਯਾ ਭਾਰ੍ਯਾ ਸਰ੍ਵੈਃ ਸਾਧ੍ਵੀਗੁਣੈਰ੍ਯੁਤਾ ੪੫.
ਫਿਰ ਉਸ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਪਤਨੀ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਚੰਗੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਸੀ,