ਇष੍ਟਿਕਾਭਸ੍ਮਪਾषਾਣਕਪਾਲਾਸ੍ਥੀਨਿ ਵਰ੍ਜਯੇਤ੍ ੪੪.
ਇੱਟਾਂ, ਰਾਖ, ਪੱਥਰ, ਟੁੱਟੇ ਭਾਂਡੇ ਤੇ ਹੱਡੀਆਂ ਵਰਤਣ ਤੋਂ ਬਚੋ।
ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਪਤ੍ਰਂ ਤਤੋ ਨ੍ਯਸ੍ਯ ਨ੍ਯਸ੍ਤਪਤ੍ਰਂ ਨਿਵੇਸ਼ਯੇਤ੍ ੪੪.
ਸਿਰ 'ਤੇ ਪੱਤਾ ਰੱਖੋ, ਫਿਰ ਰੱਖਿਆ ਹੋਇਆ ਪੱਤਾ ਥਾਂ 'ਤੇ ਰੱਖੋ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਸ੍ਤ੍ਵਂ ਸੁਤਾ ਦੇਵੀ ਤੁਲਾਨਾਮ੍ਨੇਤਿ ਕਥ੍ਯਤੇ ੪੪.
ਹੇ ਦੇਵੀ, ਤੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਧੀ ਤੇ ਤੁਲਾਂ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਕਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਗੁਰੁਲਾਘਵਸਂਯੋਗਾਤ੍ਤੁਲਾ ਤੇਨ ਨਿਗਦ੍ਯਸੇ ੪੪.
ਭਾਰੀ ਤੇ ਹਲਕੇ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਕਰਕੇ, ਤੈਨੂੰ ਤੁਲਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਭੂਯ ਆਰੋਪਯੇਤ੍ਤਂ ਤੁ ਨਰਂ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਸਪਤ੍ਰਕਮ੍ ੪੪.
ਫਿਰ, ਉਸ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ ਉਹ ਪੱਤਿਆਂ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਥਾਂ 'ਤੇ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਹੀਯਮਾਨੋ ਨ ਸ਼ੁਦ੍ਧਃ ਸ੍ਯਾਦਿਤਿ ਧਰ੍ਮਵਿਦੋ ਵਿਦੁਃ ੪੪.
ਜੇ ਉਹ ਘਟ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ—ਇਹ ਧਰਮ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਏਵਂ ਨਿਃਸਂਸ਼ਯਂ ਜ੍ਞਾਨਂ ਯਚ੍ਚਾਨ੍ਯਾਯਂ ਨ ਲੋਪਯੇਤ੍ ੪੪.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਾ ਰਹੇ ਅਤੇ ਇਨਸਾਫ ਨੂੰ ਕਦੇ ਨਾ ਛੱਡੋ।
ਅਥਾਤਃ ਸਂਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਵਿषਦਿਵ੍ਯਂ ਸ਼੍ਰृਣੁष੍ਵ ਮੇ॥ ੪੪.
ਹੁਣ ਮੈਂ ਵਿਸ਼ ਦਾ ਦਿਵਿਆ ਪਰਖ ਵਿਆਖਿਆ ਕਰਾਂਗਾ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ।
ਦ੍ਵਿਪ੍ਰਕਾਰਂ ਚ ਤਤ੍ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਘਟਸਰ੍ਪਵਿषਂ ਤਥਾ ੪੪.
ਇਹ ਦੋ ਤਰੀਕਿਆਂ ਦੀ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ: ਘੜਾ ਅਤੇ ਸੱਪ ਦੀ ਵਿਸ਼ ਪਰਖ।
ਯਵਾਃ ਸਪ੍ਤ ਪ੍ਰਦਾਤਵ੍ਯਾ ਅਥਵਾ षਡ੍ਘृਤਪ੍ਲੁਤਾਃ ੪੪.
ਸੱਤ ਜੌ ਦੇ ਦਾਣੇ ਦੇਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ ਜਾਂ ਛੇ ਘੀ ਵਿੱਚ ਭਿੱਜੇ ਹੋਏ।
ਤ੍ਵਂ ਵਿष ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਃ ਪੁਤ੍ਰ ਸਤ੍ਯਧਰ੍ਮੇ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਃ ੪੪.
ਤੂੰ ਵਿਸ਼ ਹੈਂ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਸੱਚ ਅਤੇ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ।
ਯੇਨ ਵੇਗੈਰ੍ਵਿਨਾ ਜੀਰ੍ਣਂ ਛਰ੍ਦਿਮੂਰ੍ਚ੍ਛਾਵਿਵਰ੍ਜਿਤਮ੍ ੪੪.
ਜਿਸ ਨਾਲ, ਬਿਨਾਂ ਜ਼ੋਰ ਦੇ, ਉਹ ਪਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਲਟੀ ਜਾਂ ਬੇਹੋਸ਼ੀ ਤੋਂ ਰਹਿਤ।
ਕ੍ਸ਼ੁਧਿਤਂ ਕ੍ਸ਼ੁਧਿਤਃ ਸਰ੍ਪਂ ਘਟਸ੍ਥਂ ਪ੍ਰੋਚ੍ਯ ਪੂਰ੍ਵਵਤ੍ ੪੪.
ਭੁੱਖਾ ਸੱਪ, ਘੜੇ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ, ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਗ੍ਨਿਦਿਵ੍ਯਂ ਯਥਾ ਪ੍ਰਾਹ ਵਿਰਂਚਿਸ੍ਤਚ੍ਛृਣੁष੍ਵ ਮੇ ੪੪.
ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣੋ ਕਿ ਅੱਗ ਦੀ ਪਰਖ ਬਾਰੇ ਵਿਰੰਚੀ ਨੇ ਕੀ ਕਿਹਾ।
ਮਂਡਲਾਨ੍ਮਂਡਲਂ ਕਾਰ੍ਯਂ ਪੂਰ੍ਵੇਣੇਤਿ ਵਿਨਿਸ਼੍ਚਯਃ ੪੪.
ਚੱਕਰ ਪਿੱਛੇ ਚੱਕਰ ਬਣਾਉਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ, ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਨਿਰਣੈ ਕਰਕੇ।
ਆਰ੍ਦ੍ਰਵਾਸਸਮਾਹੂਯ ਤਥਾ ਚੈਵਾਪ੍ਯੁਪੋਪਿਤਮ੍ ੪੪.
ਗਿੱਲੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਜੋ ਆ ਗਿਆ ਉਸ ਨੂੰ ਵੀ।
ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਂ ਕਾਰਯੇਦ੍ਦਿਵ੍ਯਂ ਰਾਜ੍ਞੋ ਵਾਧਿਕृਤਸ੍ਯ ਵਾ ੪੪.
ਦਿਵਿਆ ਪਰਖ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਤੌਰ 'ਤੇ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਰਾਜੇ ਜਾਂ ਉਸ ਦੇ ਨੁਮਾਇੰਦੇ ਲਈ।
ਪਸ਼੍ਚਿਮੇ ਦਿਨਕਾਲੇ ਹਿ ਪ੍ਰਾਙ੍ਮੁਖਃ ਪ੍ਰਾਞ੍ਜਲਿਃ ਸ਼ੁਚਿਃ ੪੪.
ਦਿਨ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ।
ਲਕ੍ਸ਼ਯੇਯੁਃ ਕृਤਾਦੀਨਿ ਹਸ੍ਤਯੋਸ੍ਤਸ੍ਯ ਹਾਰਿਣਃ ੪੪.
ਉਹ ਹਾੜੀ ਦੇ ਹੱਥਾਂ 'ਤੇ ਬਣੀਆਂ ਨਿਸ਼ਾਨੀਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖਣ।
ਨਵੇਨ ਕृਤਸੂਤ੍ਰੇਣ ਕਾਰ੍ਪਾਸੇਨ ਦृਢਂ ਯਥਾ ੪੪.
ਨਵੇਂ ਕਪਾਹ ਦੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਧਾਗੇ ਨਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ।
ਪਿਂਡਂ ਹੁਤਾਸ਼ਸਂਤਪ੍ਤਂ ਪਂਚਾਸ਼ਤ੍ਪਲਿਕਂ ਦृਢਮ੍ ੪੪.
ਪੰਜਾਹ ਪਲਾ ਭਾਰ ਵਾਲਾ, ਅੱਗ ਨਾਲ ਤਪਾਇਆ ਹੋਇਆ ਮਜ਼ਬੂਤ ਪਿੰਡ।
ਰਕ੍ਤਚਂਦਨਧੂਪਾਭ੍ਯਾਂ ਰਕ੍ਤਪੁष੍ਪੈਸ੍ਤਥੈਵ ਚ ੪੪.
ਲਾਲ ਚੰਦਨ, ਧੂਪ ਅਤੇ ਲਾਲ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ।
ਮਂਤ੍ਰੇਣਾਨੇਨ ਸਂਯੁਕ੍ਤਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਭਿਹਿਤੇਨ ਚ ੪੪.
ਇਹ ਮੰਤਰ, ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਲੋਂ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਨਾਲ ਜੋੜ ਕੇ ਵਰਤਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪਾਪਂ ਪੁਨਾਸਿ ਵੈ ਯਸ੍ਮਾਤ੍ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਪਾਵਕ ਉਚ੍ਯਸੇ ੪੪.
ਤੂੰ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਸਾਫ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਇਸ ਲਈ ਤੈਨੂੰ ਪਾਵਕਾ ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਜਠਰਸ੍ਥੋऽਸਿ ਭੂਤਾਨਾਂ ਤਤੋ ਵੇਤ੍ਸਿ ਸ਼ੁਭਾਸ਼ੁਭਮ੍ ੪੪.
ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਪੇਟ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈਂ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਤੈਨੂੰ ਚੰਗਾ ਮੰਦਾ ਸਭ ਪਤਾ ਹੈ।
ਅਥਵਾ ਸ਼ੁਦ੍ਧਭਾਵੇषੁ ਸ਼ੀਤੋ ਭਵਮਹਾਬਲ ੪੪.
ਜਾਂ ਜਿਹੜੇ ਮਨੁੱਖ ਸੁੱਚੇ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਥੇ ਤੂੰ ਠੰਢਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ।
ਪਰਿਕ੍ਰਮ੍ਯ ਸ਼ਨੈਰ੍ਜਹ੍ਯਾਲ੍ਲੋਹਪਿਂਡਂ ਤਤਃ ਕ੍ਸ਼ਿਤੌ ੪੪.
ਚੱਕਰ ਲਾ ਕੇ, ਲੋਹੇ ਦਾ ਟੁਕੜਾ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਨਿਰ੍ਵਿਕਾਰੌ ਕਰੌ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ਼ੁਦ੍ਧੋ ਭਵਤਿ ਧਰ੍ਮਤਃ ੪੪.
ਜੇ ਹੱਥ ਬਿਨਾ ਬਦਲੇ ਰਹਿਣ, ਤਾਂ ਉਹ ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਸੁੱਚਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪੁਨਸ੍ਤ੍ਵਾਹਾਰਯੇਲ੍ਲੋਹਂ ਵਿਧਿਰੇष ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਤਿਤਃ ੪੪.
ਫਿਰ ਲੋਹਾ ਚੁੱਕਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਇਹੀ ਨਿਯਮ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਕਾਰਯੇਦਾਯਸਂ ਪਾਤ੍ਰਂ ਤਾਮ੍ਰਂ ਵਾ षੋਡਸ਼ਾਂਗੁਲਮ੍ ੪੪.
ਉਹ ਲੋਹੇ ਜਾਂ ਤਾਮੇ ਦੀ ਸੋਲ੍ਹਾਂ ਅੰਗੁਲ ਚੌੜੀ ਪਾਤੀ ਬਣਾਵੇ।