ਤਤੋ ਯਜ੍ਞੋਪਵੀਤਂ ਦਦ੍ਯਾਤ੍ ਅਨੇਨ ਮਂਤ੍ਰੇਣ ਯਜ੍ਞੋਪਵੀਤਂ ਦੇਵੇਸ਼ ਪ੍ਰਗृਹਾਣ ਨਮੋऽਸ੍ਤੁ ਤੇ॥ ੪੩.
ਫਿਰ, ਇਹ ਮੰਤਰ ਉਚਾਰ ਕੇ ਪਵਿੱਤਰ ਜਨੇਊ ਭੇਟ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ: 'ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਿਰਮੌਰ! ਇਹ ਜਨੇਊ ਕਬੂਲ ਕਰ, ਤੇਰੇ ਅੱਗੇ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ।'
ਤਤੋ ਯਥਾਸ਼ਕ੍ਤਿ ਸ਼੍ਵੇਤਮੁਕੁਟਮੁਦ੍ਰਿਕਾਦਿਭੂषਣਾਨਿ ਦਦ੍ਯਾਤ੍ ਅਨੇਨ ਮਂਤ੍ਰੇਣ ਅਲਂਕਾਰਂ ਗृਹਣੇਮਂ ਮਯਾ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਸਮਰ੍ਪਿਤਮ੍॥ ੪੩.
ਫਿਰ, ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਚਿੱਟਾ ਮੁਕੁਟ, ਅੰਗੂਠੀਆਂ ਤੇ ਹੋਰ ਗਹਿਣੇ ਇਹ ਮੰਤਰ ਕਹਿ ਕੇ ਭੇਟ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ: 'ਇਹ ਸਿੰਗਾਰ, ਜੋ ਮੈਂ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਸਮਰਪਿਤ ਕੀਤਾ, ਕਬੂਲ ਕਰ।'
ਏਵਮਲਂਕਾਰਂ ਨਿਵੇਦ੍ਯ ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ਕੇਸ਼ਰਕੁਂਕੁਮਕਰ੍ਪੂਰਰਕ੍ਤਚਂਦਨਮਿਸ਼੍ਰਮਨੁਲੇਪਨਂ ਦਦ੍ਯਾਤ੍॥ ੪੩.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗਹਿਣੇ ਭੇਟ ਕਰਕੇ, ਫਿਰ ਕੇਸਰ, ਕੁੰਕੁਮ, ਕਪੂਰ ਤੇ ਲਾਲ ਚੰਦਨ ਮਿਲਿਆ ਹੋਇਆ ਲੇਪ ਚੜ੍ਹਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ੴਤਵਾਤਿਪ੍ਰਿਯ ਵृਕ੍ਸ਼ਾਣਾਂ ਰਸੋऽਯਂ ਤਿਗ੍ਮਦੀਧਿਤੇ ੪੩.
ਓਮ, ਹੇ ਰੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰੇ! ਇਹ ਤੇਰਾ ਰਸ ਹੈ, ਹੇ ਤਪਦੇ ਚਾਨਣ ਵਾਲੇ।
ਤਤਸ਼੍ਚਂਪਕਜਪਾਕਰਵੀਰਕਰ੍ਣਕਕੇਸਰਕੋਕਨਦਾਦਿਭਿਃ ਪੂਜਾਂ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍॥ ੪੩.
ਫਿਰ ਚੰਪਾ, ਜਪਾ, ਕਰਵੀਰ, ਕਰਨਕ, ਕੇਸਰ, ਕੋਕਨਦ ਆਦਿਕ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ੴਵਨਸ੍ਪਤਿਰਸੋ ਦਿਵ੍ਯੋ ਗਂਧਾਢ੍ਯੋ ਗਂਧ ਉਤ੍ਤਮਃ ੪੩.
ਓਮ, ਜੰਗਲਾਂ ਦੇ ਰੁੱਖਾਂ ਦਾ ਰਸ ਦਿਵਿਆ ਹੈ, ਮਹਿਕ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਤੇ ਵਧੀਆ ਸੁਗੰਧ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਤਤਃ ਪਾਯਸਾਦਿਨਿष੍ਪਨ੍ਨਂ ਨੈਵੇਦ੍ਯਂ ਨਿਵੇਦਯੇਦਨੇਨ ਮਂਤ੍ਰੇਣ ਪੂਰ੍ਣਪਾਤ੍ਰੇ ਮਯਾ ਦਤ੍ਤਂ ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਣ ਪ੍ਰਸੀਦ ਮੇ॥ ੪੩.
ਫਿਰ, ਦੁੱਧ ਆਦਿਕ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਭੋਜਨ ਇਹ ਮੰਤਰ ਕਹਿ ਕੇ ਭੇਟ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ: 'ਇਹ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਪਾਤਰ ਮੈਂ ਦਿੱਤਾ, ਕਬੂਲ ਕਰ ਤੇ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਮਿਹਰ ਕਰ।'
ਤਤਃ ਸ਼ੌਚੋਦਕਤਾਂਬੂਲਦੀਪਾਰਾਰ੍ਤਿਕਸ਼ੀਤਲਿਕਾਪੁਨਃ ਪੂਜਾਦਿ ਨਿਵੇਦ੍ਯ ਯਥਾਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਸ੍ਤੁਤ੍ਵਾ ਸੁਕृਤਂ ਦੁष੍ਕृਤਂ ਵਾ ਕ੍ਸ਼ਮਸ੍ਵੇਤਿ ਪ੍ਰੋਚ੍ਯ ਵਿਸਰ੍ਜਯੇਤ੍ ੪੩.
ਫਿਰ, ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਲਈ ਪਾਣੀ, ਪਾਨ, ਦੀਵਾ, ਆਰਤੀ, ਪੱਖਾ ਆਦਿਕ ਭੇਟ ਕਰਕੇ, ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਦੁਬਾਰਾ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ, ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਨਾ, ਤੇ ਕਹਿਣਾ 'ਮੇਰੇ ਚੰਗੇ ਮੰਦੇ ਕੰਮ ਮਾਫ ਕਰ', ਫਿਰ ਵਿਦਾ ਕਰ ਦੇਣਾ।
ਯ ਏਵਂ ਭਾਸ੍ਕਰਾਯਾਰ੍ਘ੍ਯਂ ਮੂਰ੍ਤੌ ਮਂਡਲਕੇऽਪਿ ਵਾ ੪੩.
ਜੋ ਕੋਈ ਭੀ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭਾਸਕਰ ਨੂੰ ਅਰਘ ਭੇਟ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਮੂਰਤੀ ਨੂੰ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਮੰਡਲ ਨੂੰ, ਉਹ—
ਅਨੇਨ ਵਿਧਿਨਾ ਕਰ੍ਣੋ ਭਾਸ੍ਕਰਾਰ੍ਘ੍ਯਂ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਤਿ ੪੩.
ਜੋ ਕੋਈ ਇਸ ਹੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਭਾਸਕਰ ਨੂੰ ਅਰਘ ਭੇਟ ਕਰਦਾ ਹੈ—
ਅਸ਼ਕ੍ਤਸ਼੍ਚੇਨ੍ਨਿਤ੍ਯਮੇਕਮਰ੍ਘ੍ਯਂ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਦਿਵਾਕृਤੇ ੪੩.
ਜੇ ਕੋਈ ਸਮਰਥ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਘੱਟੋ-ਘੱਟ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਇਕ ਵਾਰੀ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਅਰਘ ਭੇਟ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਅਸ਼੍ਵਮੇਧਫਲਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਸੂਰ੍ਯਲੋਕ ਮਵਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍ ੪੩.
ਉਹ ਅਸ਼੍ਵਮੇਧ ਯਜਨ ਦਾ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਸੂਰਜ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਏਵਂਵਿਧਸ੍ਤ੍ਵਸੌ ਦੇਵੋ ਭਟ੍ਟਾਦਿਤ੍ਯੋऽਤ੍ਰ ਤਿष੍ਠਤਿ ੪੩.
ਇਹੋ ਜਿਹਾ ਇਹ ਦੇਵਤਾ ਭੱਟਾਦਿਤ੍ਯ ਇਥੇ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।
ਦਿਵ੍ਯਮष੍ਟਵਿਧਂ ਚਾਤ੍ਰ ਸਦ੍ਯਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਯਕਾਰਕਮ੍ ੪੩.
ਇੱਥੇ, ਇਹ ਅਠ ਪ੍ਰਕਾਰ ਦੀ ਦਿਵਿਆ ਭੇਟ ਤੁਰੰਤ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਪੈਦਾ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਦਿਵ੍ਯਪ੍ਰਾਕਾਰਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਸ਼੍ਰੋਤੁਂ ਚਾਹਂ ਮੁਨੀਸ਼੍ਵਰ ੪੪.
ਹੇ ਮੁਨੀਸ਼ਵਰ! ਮੈਂ ਦਿਵਿਆ ਪਰਿਕਿਰਤੀ ਬਾਰੇ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।
ਸ਼ਪषਾਃ ਪੋਸ਼ਘਟਕੌ ਵਿषਾਗ੍ਨ ਤਪ੍ਤਮਾषਕੌ ੪੪.
ਸ਼ਪਥਾਂ, ਪੋਸ਼ਣ ਵਾਲਾ ਘੜਾ, ਜ਼ਹਿਰ, ਅੱਗ ਅਤੇ ਗਰਮ ਮਾਂਸ਼ ਵਾਲਾ ਘੜਾ—
ਅਸਾਕ੍ਸ਼ਿਕੇषੁ ਚਾਰ੍ਥੇषੁ ਮਿਥੋ ਵਿਵਦਮਾਨਯੋਃ ੪੪.
ਜਿੱਥੇ ਗਵਾਹ ਨਹੀਂ, ਉਥੇ ਦੋ ਲੋਕ ਆਪਸ ਵਿਚ ਝਗੜ ਰਹੇ ਹੋਣ—
ਅਵਿਦਸ੍ਤਤ੍ਤ੍ਵਤਃ ਸਤ੍ਯਂ ਸ਼ਪਥੇਨਾਭਿਲਂਘਯੇਤ੍ ੪੪.
ਜੇ ਸੱਚਾਈ ਪਤਾ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਸ਼ਪਥ ਲੈ ਕੇ ਸੱਚ ਦੱਸਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਜਵਨੋ ਨृਪਤਿਃ ਕ੍ਸ਼ੀਣੋ ਮਿਥ੍ਯਾਸ਼ਪਥਮਾਚਰੇਤ੍ ੪੪.
ਜੇ ਕੋਈ ਤੇਜ਼ ਰਾਜਾ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਉਹ ਝੂਠੀ ਕਸਮ ਖਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਅਂਧਃ ਸ਼ਤ੍ਰੁਗृਹਂ ਗਚ੍ਛੇਦ੍ਯੋ ਮਿਥ੍ਯਾਸ਼ਪਥਾਂਸ਼੍ਚਰੇਤ੍ ੪੪.
ਅੰਨ੍ਹਾ ਮਨੁੱਖ ਜੇ ਝੂਠੀਆਂ ਕਸਮਾਂ ਖਾਏ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਚਲਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਮਨ੍ਯਂਤੇ ਵੈ ਪਾਪਕृਤੋ ਨ ਕਸ਼੍ਚਿਤਪਸ਼੍ਯਤੀਤਿ ਨਃ ੪੪.
ਜੋ ਪਾਪ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸੋਚਦੇ ਹਨ ਕਿ ਕੋਈ ਸਾਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ।
ਆਦਿਤ੍ਯਚਂਦ੍ਰਾਵਨਿਲੋऽਨਲਸ਼੍ਚ ਦ੍ਯੌਰ੍ਭੂਮਿਰਾਪੋ ਹृਦਯਂ ਯਮਸ਼੍ਚ ੪੪.
ਸੂਰਜ, ਚੰਦ, ਹਵਾ, ਅੱਗ, ਆਕਾਸ਼, ਧਰਤੀ, ਪਾਣੀ, ਦਿਲ ਅਤੇ ਯਮ—
ਏਵਂ ਤਸ੍ਮਾਦਭਿਜ੍ਞਾਯ ਸਤ੍ਯਰ੍ਥਸ਼ਪਥਾਂਸ਼੍ਚਰੇਤ੍ ੪੪.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਣ ਕੇ, ਸੱਚ ਦੇ ਲਈ ਹੀ ਕਸਮ ਖਾਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਇਦਂ ਸਤ੍ਯਂ ਵਦਾਮੀਤਿ ਬ੍ਰੁਵਨ੍ਸਾਕ੍ਸ਼ੀ ਭਵਾਨ੍ਯਤਃ ੪੪.
‘ਇਹ ਸੱਚ ਹੈ ਜੋ ਮੈਂ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਹਾਂ’ ਆਖ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਗਵਾਹ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਥ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਸ੍ਯ ਵਿਪ੍ਰੋऽਪਿ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਸ੍ਯਾਪਿ ਚ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਃ ੪੪.
ਫਿਰ, ਵਿਦਵਾਨ ਸ਼ਾਸਤਰ ਲਈ ਜਾਂ ਰਾਜਪੁਤ ਹਥਿਆਰ ਲਈ—
ਮਾਤਰਂ ਪਿਤਰਂ ਪੂਜ੍ਯਂ ਸ੍ਪृਸ਼ੇਤ੍ਸਾਧਾਰਣਂ ਤ੍ਵਿਦਮ੍ ੪੪.
ਮਾਂ ਜਾਂ ਪਿਤਾ, ਜੋ ਆਦਰਯੋਗ ਹਨ, ਨੂੰ ਛੂਹਣਾ ਸਭ ਲਈ ਆਮ ਹੈ।
ਵਿਪ੍ਰਵਰ੍ਜ੍ਯਂ ਤਥਾ ਕੇਸ਼ਂ ਵਰ੍ਣਿਨਾਂ ਦਾਪਯੇਨ੍ਨृਪਃ ੪੪.
ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਰਾਜਾ ਹੋਰ ਜਾਤੀਆਂ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਾਲ ਛੂਹਣ ਲਈ ਕਹੇ।
ਸਮਭਕ੍ਤਂ ਚ ਦੇਵਾਨਾਮਾਦਿਤ੍ਯਸ੍ਯੈਵ ਪਾਯਯੇਤ੍ ੪੪.
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਸੂਰਜ ਲਈ ਸਮਰਪਿਤ ਪਾਣੀ ਇਕੋ ਜਿਹਾ ਪਿਆਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਨਾਨੋਦਕਂ ਵਾ ਸਂਕਲ੍ਪਂ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਪਾਯਯੇਨ੍ਨਵਮ੍ ੪੪.
ਜਾਂ, ਇਸ਼ਨਾਨ ਜਾਂ ਮਨੋਰਥ ਲਈ ਪਾਣੀ ਲੈ ਕੇ, ਨਵਾਂ ਪਾਣੀ ਪਿਆਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਅਤਃ ਪਰਂ ਮਹਾਦਿਵ੍ਯਵਿਧਾਨਂ ਸ਼੍ਰृਣੁ ਯਦ੍ਭਵੇਤ੍ ੪੪.
ਹੁਣ ਉਹ ਵੱਡਾ ਤੇ ਦਿਵਿਆ ਢੰਗ ਸੁਣੋ ਜੋ ਅਮਲ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।