ਨਮਸ੍ਤੁਭ੍ਯਂ ਭਗਵਤੇ ਵਾਸੁਦੇਵਾਯ ਧੀਮਹਿ ੪੨.
ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ, ਹੇ ਵਾਸੁਦੇਵ ਪ੍ਰਭੂ। ਅਸੀਂ ਤੇਰੀ ਹੀ ਧਿਆਨ ਧਰਦੇ ਹਾਂ।
ਨਮੋ ਵਿਜ੍ਞਾਨਮਾਤ੍ਰਾਯ ਪਰਮਾਨਂਦਮੂਰ੍ਤਯੇ ੪੨.
ਸਿਰਫ਼ ਗਿਆਨ-ਰੂਪ ਤੇ ਪਰਮ ਆਨੰਦ ਦੇ ਸਵਰੂਪ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ।
ਆਤ੍ਮਾਨਂਦਾਨੁਰੁਦ੍ਧਾਯ ਸਮ੍ਯਕ੍ਤਯਕ੍ਤੋਰ੍ਮਯੇ ਨਮਃ ੪੨.
ਆਤਮਿਕ ਆਨੰਦ ਨਾਲ ਟਿਕੇ ਹੋਏ, ਸਹੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਜੋਗ ਵਿਚ ਅਡੋਲ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ।
ਵਚਸ੍ਯੁਪਰਤੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯੋ ਯ ਏਕੋ ਮਨਸਾ ਸਹ ੪੨.
ਜਿਸ ਨੂੰ ਬੋਲ ਰੁਕਣ ਤੇ, ਮਨ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਪਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ।
ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਨਿਦਂ ਯਤਸ਼੍ਚੇਦਂ ਤਿष੍ਠਤ੍ਯਪੈਤਿ ਜਾਯਤੇ ੪੨.
ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਇਹ ਸਾਰਾ ਜਗਤ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਇਹ ਉਪਜਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਇਹ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਇਹ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਜਿਸ ਤੋਂ ਇਹ ਮੁੜ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਯਂ ਨ ਸ੍ਪृਸ਼ਂਤਿ ਨ ਵਿਦੁਰ੍ਮਨੋਬੁਦ੍ਧੀਂਦ੍ਰਿਯਾਸਵਃ ੪੨.
ਜਿਸ ਨੂੰ ਮਨ, ਬੁੱਧੀ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੇ ਪ੍ਰਾਣ ਨਾ ਛੂਹ ਸਕਦੇ, ਨਾ ਸਮਝ ਸਕਦੇ।
ਦੇਹੇਂਦ੍ਰਿਯਪ੍ਰਾਣਮਨੋਧਿਯੋऽਮੀ ਯਦਂਸ਼ਬ੍ਦ੍ਧਾਃ ਪ੍ਰਚਰਂਤਿ ਕਰ੍ਮਸੁ ੪੨.
ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਇਹ ਸਰੀਰ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ, ਪ੍ਰਾਣ, ਮਨ ਤੇ ਬੁੱਧੀ ਸਿਰਫ਼ ਹਿੱਸੇ ਵਜੋਂ ਕਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਚਲਦੇ ਹਨ।
ਚਤੁਰ੍ਭਿਸ਼੍ਚ ਤ੍ਰਿਭਿਰ੍ਦ੍ਵਾਭ੍ਯਾਮੇਕਧਾ ਪ੍ਰਣਮਾਮਿ ਤਮ੍ ੪੨.
ਉਸ ਇਕ ਨੂੰ, ਜੋ ਚਾਰ, ਤਿੰਨ, ਦੋ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਹਿਤ੍ਵਾ ਗਤੀਰ੍ਮੋਕ੍ਸ਼ਕਾਮਾ ਯਂ ਭਜਂਤਿ ਦਸ਼ਾਤ੍ਮਕਮ੍ ੪੨.
ਜੋ ਮੁਕਤੀ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਸਾਰੇ ਰਸਤੇ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਸ ਦਸ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਭਜਦੇ ਹਨ।
ੴਨਮੋ ਭਗਵਤੇ ਮਹਾਪੁਰੁषਾਯ ਮਹਾਨੁਭਾਵਾਯ ਵਿਭੂਤਿਪਤਯੇ ਸਕਲਸਾਤ੍ਵਤਪਰਿਵृਢਨਿਕਰਕਰਕਮਲੋਤ੍ਪਲਕੁਡ੍ਮਲੋਪਲਾਲਿਤਚਰਣਾਰਵਿਂਦਯੁਗਲ ਪਰਮਪਰਮੇष੍ਠਿਨ੍ਨਮਸ੍ਤੇ॥ ੪੨.
ਓṃ, ਭਗਵਾਨ ਮਹਾਪੁਰਖ, ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ, ਸਾਰੀ ਵਭੂਤੀ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਸਭ ਸਾਤਵਤਾਂ ਦੀ ਸਭਾ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਦੀ ਕਲੀ ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਕੀਤੇ ਤੇਰੇ ਦੋ ਲੋਟਸ ਪੈਰ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਤਵਾਗ੍ਨਿਰਾਸ੍ਯਂ ਵਸੁਧਾਂਘ੍ਰਿਯੁਗ੍ਮਂ ਨਭਃ ਸ਼ਿਰਸ਼੍ਚਂਦ੍ਰਰਵੀ ਚ ਨੇਤ੍ਰੇ ੪੨.
ਤੇਰਾ ਮੂੰਹ ਅੱਗ ਹੈ, ਤੇਰੇ ਦੋ ਪੈਰ ਧਰਤੀ ਹਨ, ਤੇਰਾ ਸਿਰ ਆਕਾਸ਼ ਹੈ, ਚੰਦ ਤੇ ਸੂਰਜ ਤੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਹਨ।
ਜਨ੍ਮਾਨਿ ਤਾਵਂਤਿ ਨ ਸਂਤਿ ਦੇਵ ਨਿष੍ਪੀਡ੍ਯ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਚ ਸਰ੍ਵਕਾਲਮ੍ ੪੨.
ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਜਨਮਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਇਨੀ ਨਹੀਂ, ਭਾਵੇਂ ਸਾਰੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਜਨਮ ਇਕੱਠੇ ਕਰ ਲਏ ਜਾਣ।
ਸਂਪਚ੍ਛਿਲਾਨਾਂ ਹਿਮਵਨ੍ਮਹੇਂਦ੍ਰਕੈਲਾਸਮੇਰ੍ਵਾਦਿषੁ ਨੈਵ ਤਾਦृਕ੍ ੪੨.
ਹਿਮਵੰਤ, ਮਹੇਂਦਰ, ਕੈਲਾਸ, ਮੇਰੂ ਤੇ ਹੋਰ ਪਹਾੜਾਂ ਵਿੱਚ, ਕੋਈ ਵੀ ਉਸ ਵਰਗਾ ਨਹੀਂ।
ਨ ਸਂਤਿਤੇ ਦੇਵ ਭੁਵਿ ਪ੍ਰਦੇਸ਼ਾ ਨ ਯੇषੁ ਜਾਤੋऽਸ੍ਮਿ ਤਥਾ ਵਿਨष੍ਟਃ ੪੨.
ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਕੋਈ ਐਸਾ ਥਾਂ ਨਹੀਂ, ਜਿੱਥੇ ਮੈਂ ਜਨਮ ਨਾ ਲਿਆ ਹੋਵੇ ਤੇ ਉਥੇ ਹੀ ਨਾਸ ਨਾ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ।
ਸ਼ੋਕਾਭਿਭੂਤਸ੍ਯ ਮਮਾਸ਼੍ਰੁ ਦੇਵ ਯਾਵਤ੍ਪ੍ਰਮਾਣਂ ਪਤਿਤਂ ਭਵੇषੁ ੪੨.
ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਜਿੰਨਾ ਦੁੱਖ ਵਿਚ ਮੇਰੇ ਹੰਝੂ ਭਵਾਂ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗੇ ਹਨ, ਉਹੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਾਪ ਹੈ।
ਮਨ੍ਯੇ ਧਰਿਤ੍ਰੀਪਰਮਾਣੁਸਂਖ੍ਯਾਮੁਪੈਤਿ ਪਿਤ੍ਰੋਰ੍ਗਣਨਾ ਨ ਮਹ੍ਯਮ੍ ੪੨.
ਮੈਂ ਸੋਚਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਧਰਤੀ ਦੇ ਪਰਮਾਣੂਆਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਤਾਂ ਪਾਈ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਮੇਰੇ ਮਾਪਿਆਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਨਹੀਂ।
ਤ੍ਵਯ੍ਯਰ੍ਪਿਤਂ ਨਾਥ ਪੁਨਃ ਪੁਨਰ੍ਮੇ ਮਨਃ ਸਮਾਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਸੁਦੁਰ੍ਦ੍ਧਰਾਰਿ ੪੨.
ਹੇ ਨਾਥ, ਮੇਰਾ ਮਨ ਬਾਰ-ਬਾਰ ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ 'ਚ ਸੌਂਪਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਉਹ ਮੁੜ-ਮੁੜ ਵੱਡੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਵਲੋਂ ਫੜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸੋऽਹਂ ਭृਸ਼ਾਰ੍ਤਃ ਕਰੁਣਾਕਰਸ੍ਤ੍ਵਂ ਸਂਸਾਰਗਰ੍ਤੇ ਪਤਿਤਸ੍ਯ ਵਿष੍ਣੋ ੪੨.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਪੀੜਤ ਹਾਂ, ਤੇ ਤੂੰ ਦਇਆ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ, ਹੇ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਖੱਡ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗੇ ਹੋਏ ਲਈ।
ਪਰਾਯਣਂ ਰੋਗਵਤੋ ਹਿ ਵੈਦ੍ਯੋ ਮਹਾਬ੍ਧਿਮਗ੍ਨਸ੍ਯ ਚ ਨੌਰ੍ਨਰਸ੍ਯ ੪੨.
ਤੂੰ ਰੋਗੀ ਲਈ ਠਿਕਾਣਾ, ਡਾਕਟਰ, ਤੇ ਵੱਡੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੇ ਮਨੁੱਖ ਲਈ ਨੌਕ ਹੈ।
ਪ੍ਰਸੀਦ ਸਰ੍ਵੇਸ਼੍ਵਰ ਸਰ੍ਵਭੂਤ ਸਰ੍ਵਸ੍ਯ ਹੇਤੋ ਪਰਮਾਰ੍ਥਸਾਰ ੪੨.
ਹੇ ਸਭ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਆਤਮਾ, ਸਭ ਦਾ ਕਾਰਨ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਸੱਚਾਈ ਦਾ ਸਾਰ, ਕਿਰਪਾ ਕਰ।
ਕ੍ਸ਼ृਤ੍ਤृਟ੍ਤ੍ਰਿਧਾਤੁਭਿਰਿਮਂ ਮੁਹੁਰਰ੍ਦ੍ਯਮਾਨਂ ਸ਼ੀਤੋष੍ਣ ਵਾਤਸਲਿਲੈਰਿਤਰੇਤਰਾਚ੍ਚ ੪੨.
ਇਹ ਸਰੀਰ, ਭੁੱਖ, ਪਿਆਸ, ਤਿੰਨ ਧਾਤੂਆਂ, ਠੰਢ, ਗਰਮੀ, ਹਵਾ, ਪਾਣੀ ਤੇ ਆਪਸ ਵਿਚ ਬਾਰ-ਬਾਰ ਪੀੜਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਭਵਂਤੁ ਭਦ੍ਰਾਣਿ ਸਮਸ੍ਤਦੋषਾਃ ਪ੍ਰਯਾਂਤੁ ਨਾਸ਼ਂ ਜਗਤੋऽਖਿਲਸ੍ਯ ੪੨.
ਸਭ ਕੁਝ ਚੰਗਾ ਹੋਵੇ, ਸਾਰੇ ਦੁਸ਼ਤ ਗੁਣ ਮਿਟ ਜਾਣ, ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਤੋਂ।
ਯੇ ਭੂਤਲੇ ਯੇ ਦਿਵਿ ਚਾਂਤਰਿਕ੍ਸ਼ੇ ਰਸਾਤਲੇ ਪ੍ਰਾਣਿਗਣਾਸ਼੍ਚ ਕੇਚਿਤ੍ ੪੨.
ਜੋ ਜੀਵ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਹਨ, ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਹਨ, ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਹਨ ਜਾਂ ਪਾਤਾਲ ਵਿੱਚ ਹਨ—ਜੋ ਵੀ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਹਨ—
ਅਜ੍ਞਾਨਿਨੋ ਜ੍ਞਾਨਵਿਦੋ ਭਵਂਤੁ ਪ੍ਰਸ਼ਾਨ੍ਤਿਭਾਜਃ ਸਤਤੋਗ੍ਰਚਿਤ੍ਤਾਃ ੪੨.
ਉਹ ਚਾਹੇ ਅਣਜਾਣ ਹੋਣ ਜਾਂ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ, ਸਭ ਦੇ ਮਨ ਸਦਾ ਸ਼ਾਂਤ ਤੇ ਸੁਖੀ ਹੋਣ।
ਸ਼੍ਰृਣ੍ਵਂਤਿ ਯੇ ਮੇ ਸ੍ਤੁਵਤਸ੍ਤਥਾਨ੍ਯੇ ਪਸ਼੍ਯਂਤਿ ਯੇ ਮਾਮਿਦਮੀਰਯਂਤਮ੍ ੪੨.
ਜੋ ਮੇਰੀ ਸਤੁਤੀ ਸੁਣਦੇ ਹਨ, ਹੋਰ ਵੀ; ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਬੋਲਦੇ ਵੇਖਦੇ ਹਨ—
ਯੇ ਚਾਪਿ ਮੂਕਾ ਵਿਕਲੇਂਦ੍ਰਿਯਤ੍ਵਾਤ੍ਪਠਂਤਿ ਨੋ ਨੈਵ ਵਿਲੋਕਯਂਤਿ ੪੨.
ਤੇ ਜੋ ਗੂੰਗੇ ਹਨ ਜਾਂ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹਨ, ਜੋ ਨਾ ਪੜ੍ਹਦੇ ਹਨ ਤੇ ਨਾ ਵੇਖਦੇ—
ਨਸ਼੍ਯਂਤੁ ਦੁਃਖਾਨਿ ਜਗਤ੍ਯਪੇਤੁ ਲੋਭਾਦਿਕੋ ਦੋषਗਣਃ ਪ੍ਰਜਾਭ੍ਯਃ ੪੨.
ਦੁਨੀਆ ਤੋਂ ਦੁੱਖ ਮਿਟ ਜਾਵੇ, ਤੇ ਲੋਭ ਆਦਿ ਸਾਰੇ ਵਿਕਾਰ ਜੀਵਾਂ ਤੋਂ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਣ।
ਸਂਸਾਰਵੈਦ੍ਯੈऽਖਿਲਦੋषਹਾਨਿਵਿਚਕ੍ਸ਼ਣੇ ਨਿਰ੍ਵृਤਿਹੇਤੁਭੂਤੇ ੪੨.
ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਵੈਦ ਹਨ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਦੋਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਮਿਟਾਉਣ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹਨ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣਦੇ ਹਨ—
ਪਾਪਂ ਪ੍ਰਣਾਸ਼ਂ ਮਮ ਚ ਪ੍ਰਯਾਤੁ ਯਨ੍ਮਾਨਸਂ ਯਚ੍ਚ ਕਰੋਮਿ ਵਾਚਾ ੪੨.
ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਜੋ ਵੀ ਪਾਪ ਉਠਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਜੋ ਮੈਂ ਬੋਲੀ ਨਾਲ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਉਹ ਸਭ ਪਾਪ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਵੇ।
ਯਥਾ ਹਿ ਵਾ ਵਾਸੁਦੇਵੇਤਿ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤੇ ਸਂਕੀਰ੍ਤ੍ਤਨੇ ਵਿष੍ਣੁਭਕ੍ਤਸ੍ਯ ਵਾਪਿ ੪੨.
ਜਿਵੇਂ 'ਵਾਸੁਦੇਵ' ਨਾਮ ਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੇ ਭਗਤ ਵਾਹ-ਵਾਹ ਕਰਦੇ ਹਨ—