ਮਂਤਵ੍ਯਮਥ ਬੋਦ੍ਧਵ੍ਯਂ ਸਪ੍ਤੈਤਾਃ ਸਮਿਧੋ ਮਮ ੪੨.
ਜੋ ਸੋਚਣਾ ਤੇ ਸਮਝਣਾ ਹੈ, ਇਹ ਸੱਤ ਮੇਰੇ ਲਈ ਸੁਆਹ ਵਾਂਗ ਹਨ।
ਏਵਂਵਿਧੇਨ ਯਜ੍ਞੇਨ ਯਜਾਮ੍ਯਸ੍ਮਿ ਤਮੀਸ਼੍ਵਰਮ੍ ੪੨.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਯੱਗ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਉਸ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਨ ਮੇ ਸ੍ਵਭਾਵੇषੁ ਭਵਂਤਿ ਲੇਪਾਸ੍ਤੋਯਸ੍ਯ ਬਿਂਦੋਰਿਵ ਪੁष੍ਕਰੇषੁ ੪੨.
ਮੇਰੀ ਸੁਭਾਵ ਤੇ ਕੋਈ ਦਾਗ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਕਮਲ ਦੇ ਪੱਤੇ ਉੱਤੇ ਪਾਣੀ ਦੀ ਬੂੰਦ ਨਹੀਂ ਟਿਕਦੀ।
ਨ ਸਜ੍ਜਤੇ ਕਰ੍ਮਸੁ ਭੋਗਜਾਲਂ ਦਿਵੀਵ ਸੂਰ੍ਯਸ੍ਯ ਮਯੂਖਜਾਲਮ੍॥ ੪੨.
ਕਰਮਾਂ ਤੋਂ ਉਪਜਣ ਵਾਲੀਆਂ ਭੋਗ-ਵਸਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਚੁੰਮਦੀਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਨਹੀਂ ਟਿਕਦੀਆਂ।
ਏਵਂਵਿਧੇਨ ਪੁਤ੍ਰੇਣ ਮਾ ਮਾਤਰ੍ਦੁਃਖਿਨੀ ਭਵ ੪੨.
ਐ ਮਾਂ, ਜੇਕਰ ਪੁੱਤਰ ਐਸਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਤੂੰ ਦੁਖੀ ਨਾ ਹੋ।
ਇਤਿ ਪੁਤ੍ਰਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਿਸ੍ਮਿਤਾ ਇਤਰਾਭਵਤ੍ ੪੨.
ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਈ।
ਲੋਕੇषੁ ਖ੍ਯਾਤਿਮਾਯਾਤਿ ਤਤੋ ਮੇ ਸ੍ਯਾਦ੍ਯਸ਼ਃ ਪਰਮ੍ ੪੨.
ਉਹ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੇਰੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਇੱਜ਼ਤ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਪ੍ਰਹृष੍ਟਸ੍ਤਸ੍ਯ ਤੈਰ੍ਵਾਕ੍ਯੈਰ੍ਵਿਸ੍ਮਿਤਃ ਪ੍ਰਾਦੁਰਾਸ ਚ ੪੨.
ਉਹ ਬਚਨਾਂ ਨੂੰ ਸੁਣ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ ਤੇ ਹੈਰਾਨੀ ਨਾਲ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਗਿਆ।
ਜਗਦੁਦ੍ਭਾਸਯਨ੍ਭਾਸਾ ਸੂਰ੍ਯਕੋਟਿਸਮਪ੍ਰਭਃ ੪੨.
ਉਹ ਦਸ ਕਰੋੜ ਸੂਰਜਾਂ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾਰ ਹੋ ਕੇ, ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਰੌਸ਼ਨ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਬਦ੍ਧਾਂਜਲਿਂ ਧੀਮਾਨੈਤਰੇਯੋऽਥ ਤੁष੍ਟੁਵੇ॥ ੪੨.
ਫਿਰ ਇਤਰਾ ਦਾ ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਪੁੱਤਰ, ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਨਮਸ੍ਤੁਭ੍ਯਂ ਭਗਵਤੇ ਵਾਸੁਦੇਵਾਯ ਧੀਮਹਿ ੪੨.
ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ, ਹੇ ਵਾਸੁਦੇਵ ਪ੍ਰਭੂ। ਅਸੀਂ ਤੇਰੀ ਹੀ ਧਿਆਨ ਧਰਦੇ ਹਾਂ।
ਨਮੋ ਵਿਜ੍ਞਾਨਮਾਤ੍ਰਾਯ ਪਰਮਾਨਂਦਮੂਰ੍ਤਯੇ ੪੨.
ਸਿਰਫ਼ ਗਿਆਨ-ਰੂਪ ਤੇ ਪਰਮ ਆਨੰਦ ਦੇ ਸਵਰੂਪ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ।
ਆਤ੍ਮਾਨਂਦਾਨੁਰੁਦ੍ਧਾਯ ਸਮ੍ਯਕ੍ਤਯਕ੍ਤੋਰ੍ਮਯੇ ਨਮਃ ੪੨.
ਆਤਮਿਕ ਆਨੰਦ ਨਾਲ ਟਿਕੇ ਹੋਏ, ਸਹੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਜੋਗ ਵਿਚ ਅਡੋਲ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ।
ਵਚਸ੍ਯੁਪਰਤੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯੋ ਯ ਏਕੋ ਮਨਸਾ ਸਹ ੪੨.
ਜਿਸ ਨੂੰ ਬੋਲ ਰੁਕਣ ਤੇ, ਮਨ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਪਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ।
ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਨਿਦਂ ਯਤਸ਼੍ਚੇਦਂ ਤਿष੍ਠਤ੍ਯਪੈਤਿ ਜਾਯਤੇ ੪੨.
ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਇਹ ਸਾਰਾ ਜਗਤ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਇਹ ਉਪਜਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਇਹ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਇਹ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਜਿਸ ਤੋਂ ਇਹ ਮੁੜ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਯਂ ਨ ਸ੍ਪृਸ਼ਂਤਿ ਨ ਵਿਦੁਰ੍ਮਨੋਬੁਦ੍ਧੀਂਦ੍ਰਿਯਾਸਵਃ ੪੨.
ਜਿਸ ਨੂੰ ਮਨ, ਬੁੱਧੀ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੇ ਪ੍ਰਾਣ ਨਾ ਛੂਹ ਸਕਦੇ, ਨਾ ਸਮਝ ਸਕਦੇ।
ਦੇਹੇਂਦ੍ਰਿਯਪ੍ਰਾਣਮਨੋਧਿਯੋऽਮੀ ਯਦਂਸ਼ਬ੍ਦ੍ਧਾਃ ਪ੍ਰਚਰਂਤਿ ਕਰ੍ਮਸੁ ੪੨.
ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਇਹ ਸਰੀਰ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ, ਪ੍ਰਾਣ, ਮਨ ਤੇ ਬੁੱਧੀ ਸਿਰਫ਼ ਹਿੱਸੇ ਵਜੋਂ ਕਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਚਲਦੇ ਹਨ।
ਚਤੁਰ੍ਭਿਸ਼੍ਚ ਤ੍ਰਿਭਿਰ੍ਦ੍ਵਾਭ੍ਯਾਮੇਕਧਾ ਪ੍ਰਣਮਾਮਿ ਤਮ੍ ੪੨.
ਉਸ ਇਕ ਨੂੰ, ਜੋ ਚਾਰ, ਤਿੰਨ, ਦੋ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਹਿਤ੍ਵਾ ਗਤੀਰ੍ਮੋਕ੍ਸ਼ਕਾਮਾ ਯਂ ਭਜਂਤਿ ਦਸ਼ਾਤ੍ਮਕਮ੍ ੪੨.
ਜੋ ਮੁਕਤੀ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਸਾਰੇ ਰਸਤੇ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਸ ਦਸ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਭਜਦੇ ਹਨ।
ੴਨਮੋ ਭਗਵਤੇ ਮਹਾਪੁਰੁषਾਯ ਮਹਾਨੁਭਾਵਾਯ ਵਿਭੂਤਿਪਤਯੇ ਸਕਲਸਾਤ੍ਵਤਪਰਿਵृਢਨਿਕਰਕਰਕਮਲੋਤ੍ਪਲਕੁਡ੍ਮਲੋਪਲਾਲਿਤਚਰਣਾਰਵਿਂਦਯੁਗਲ ਪਰਮਪਰਮੇष੍ਠਿਨ੍ਨਮਸ੍ਤੇ॥ ੪੨.
ਓṃ, ਭਗਵਾਨ ਮਹਾਪੁਰਖ, ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ, ਸਾਰੀ ਵਭੂਤੀ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਸਭ ਸਾਤਵਤਾਂ ਦੀ ਸਭਾ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਦੀ ਕਲੀ ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਕੀਤੇ ਤੇਰੇ ਦੋ ਲੋਟਸ ਪੈਰ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਤਵਾਗ੍ਨਿਰਾਸ੍ਯਂ ਵਸੁਧਾਂਘ੍ਰਿਯੁਗ੍ਮਂ ਨਭਃ ਸ਼ਿਰਸ਼੍ਚਂਦ੍ਰਰਵੀ ਚ ਨੇਤ੍ਰੇ ੪੨.
ਤੇਰਾ ਮੂੰਹ ਅੱਗ ਹੈ, ਤੇਰੇ ਦੋ ਪੈਰ ਧਰਤੀ ਹਨ, ਤੇਰਾ ਸਿਰ ਆਕਾਸ਼ ਹੈ, ਚੰਦ ਤੇ ਸੂਰਜ ਤੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਹਨ।
ਜਨ੍ਮਾਨਿ ਤਾਵਂਤਿ ਨ ਸਂਤਿ ਦੇਵ ਨਿष੍ਪੀਡ੍ਯ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਚ ਸਰ੍ਵਕਾਲਮ੍ ੪੨.
ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਜਨਮਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਇਨੀ ਨਹੀਂ, ਭਾਵੇਂ ਸਾਰੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਜਨਮ ਇਕੱਠੇ ਕਰ ਲਏ ਜਾਣ।
ਸਂਪਚ੍ਛਿਲਾਨਾਂ ਹਿਮਵਨ੍ਮਹੇਂਦ੍ਰਕੈਲਾਸਮੇਰ੍ਵਾਦਿषੁ ਨੈਵ ਤਾਦृਕ੍ ੪੨.
ਹਿਮਵੰਤ, ਮਹੇਂਦਰ, ਕੈਲਾਸ, ਮੇਰੂ ਤੇ ਹੋਰ ਪਹਾੜਾਂ ਵਿੱਚ, ਕੋਈ ਵੀ ਉਸ ਵਰਗਾ ਨਹੀਂ।
ਨ ਸਂਤਿਤੇ ਦੇਵ ਭੁਵਿ ਪ੍ਰਦੇਸ਼ਾ ਨ ਯੇषੁ ਜਾਤੋऽਸ੍ਮਿ ਤਥਾ ਵਿਨष੍ਟਃ ੪੨.
ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਕੋਈ ਐਸਾ ਥਾਂ ਨਹੀਂ, ਜਿੱਥੇ ਮੈਂ ਜਨਮ ਨਾ ਲਿਆ ਹੋਵੇ ਤੇ ਉਥੇ ਹੀ ਨਾਸ ਨਾ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ।
ਸ਼ੋਕਾਭਿਭੂਤਸ੍ਯ ਮਮਾਸ਼੍ਰੁ ਦੇਵ ਯਾਵਤ੍ਪ੍ਰਮਾਣਂ ਪਤਿਤਂ ਭਵੇषੁ ੪੨.
ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਜਿੰਨਾ ਦੁੱਖ ਵਿਚ ਮੇਰੇ ਹੰਝੂ ਭਵਾਂ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗੇ ਹਨ, ਉਹੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਾਪ ਹੈ।
ਮਨ੍ਯੇ ਧਰਿਤ੍ਰੀਪਰਮਾਣੁਸਂਖ੍ਯਾਮੁਪੈਤਿ ਪਿਤ੍ਰੋਰ੍ਗਣਨਾ ਨ ਮਹ੍ਯਮ੍ ੪੨.
ਮੈਂ ਸੋਚਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਧਰਤੀ ਦੇ ਪਰਮਾਣੂਆਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਤਾਂ ਪਾਈ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਮੇਰੇ ਮਾਪਿਆਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਨਹੀਂ।
ਤ੍ਵਯ੍ਯਰ੍ਪਿਤਂ ਨਾਥ ਪੁਨਃ ਪੁਨਰ੍ਮੇ ਮਨਃ ਸਮਾਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਸੁਦੁਰ੍ਦ੍ਧਰਾਰਿ ੪੨.
ਹੇ ਨਾਥ, ਮੇਰਾ ਮਨ ਬਾਰ-ਬਾਰ ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ 'ਚ ਸੌਂਪਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਉਹ ਮੁੜ-ਮੁੜ ਵੱਡੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਵਲੋਂ ਫੜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸੋऽਹਂ ਭृਸ਼ਾਰ੍ਤਃ ਕਰੁਣਾਕਰਸ੍ਤ੍ਵਂ ਸਂਸਾਰਗਰ੍ਤੇ ਪਤਿਤਸ੍ਯ ਵਿष੍ਣੋ ੪੨.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਪੀੜਤ ਹਾਂ, ਤੇ ਤੂੰ ਦਇਆ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ, ਹੇ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਖੱਡ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗੇ ਹੋਏ ਲਈ।
ਪਰਾਯਣਂ ਰੋਗਵਤੋ ਹਿ ਵੈਦ੍ਯੋ ਮਹਾਬ੍ਧਿਮਗ੍ਨਸ੍ਯ ਚ ਨੌਰ੍ਨਰਸ੍ਯ ੪੨.
ਤੂੰ ਰੋਗੀ ਲਈ ਠਿਕਾਣਾ, ਡਾਕਟਰ, ਤੇ ਵੱਡੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੇ ਮਨੁੱਖ ਲਈ ਨੌਕ ਹੈ।
ਪ੍ਰਸੀਦ ਸਰ੍ਵੇਸ਼੍ਵਰ ਸਰ੍ਵਭੂਤ ਸਰ੍ਵਸ੍ਯ ਹੇਤੋ ਪਰਮਾਰ੍ਥਸਾਰ ੪੨.
ਹੇ ਸਭ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਆਤਮਾ, ਸਭ ਦਾ ਕਾਰਨ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਸੱਚਾਈ ਦਾ ਸਾਰ, ਕਿਰਪਾ ਕਰ।