ਦਾਨਂ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਯਥਾਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਨਿਯਤੋ ਹृष੍ਟਮਾਨਸਃ ੪੨.
ਆਦਮੀ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਸਮਰੱਥਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਨਿਯਮ ਨਾਲ ਤੇ ਖੁਸ਼ ਦਿਲ ਹੋ ਕੇ ਦਾਨ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਮੁਚ੍ਯਤੇऽਸੌ ਨ ਸਂਦੇਹੋ ਯਦ੍ਯਪਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਘਾਤਕਃ ੪੨.
ਉਹ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ—even ਜੇ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਘਾਤਕ ਵੀ ਹੋਵੇ।
ਕੁਲਾਨਾਂ ਤਾਰਯੇਤ੍ਪਾਰ੍ਥ ਸ਼ਤਮੇਕੋਤ੍ਤਰਂ ਨਰਃ ੪੨.
ਹੇ ਪਾਰਥ, ਆਦਮੀ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਦੇ ਇਕ ਸੌ ਇੱਕ ਜਣਿਆਂ ਨੂੰ ਪਾਰ ਲੰਘਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਅਹਂਕਾਰਵਿਹੀਨਂ ਚ ਸ੍ਨਾਨਂ ਧੂਪਾਨੁਪਨਮ੍ ੪੨.
ਅਹੰਕਾਰ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਇਸ਼ਨਾਨ, ਧੂਪ ਤੇ ਚੜ੍ਹਾਵੇ ਨਾਲ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਯਾਮੇਯਾਮੇ ਮਹਾਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਕृਤਾਰਾਰ੍ਤਿਕਸਂਯੁਤਮ੍ ੪੨.
ਹਰ ਰਾਤ ਦੇ ਪਹਿਰ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਆਰਤੀ ਕਰਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਪੁਰਾਣਸ਼੍ਰੁਤਿਸਂਪਨ੍ਨਂ ਭਕ੍ਤਿਨृਤ੍ਯਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍ ੪੨.
ਪੁਰਾਣੇ ਤੇ ਵੇਦ ਪੜ੍ਹ ਕੇ, ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਨੱਚਦੇ ਹੋਏ ਇਹ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਪਾਦਸੌਰਭਘ੍ਰਾਣਸਂਯੁਤਂ ਵਿष੍ਣੁਵਲ੍ਲਭਮ੍ ੪੨.
ਉਸ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਸੁਗੰਧ ਨਾਲ, ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹੈ, ਇਹ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਪਾਯੁਰੋਧੇਨ ਸਂਯੁਕ੍ਤਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਰ੍ਯਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍ ੪੨.
ਪਿੱਛਲੇ ਅੰਗਾਂ ਉੱਤੇ ਕਾਬੂ ਰੱਖ ਕੇ ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਚਰਿਆ ਨਾਲ ਇਹ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸਤ੍ਯਾਨ੍ਵਿਤਂ ਸਤ੍ਯਯੋਗਸਂਯੁਤਂ ਪੁਣ੍ਯਵਾਰ੍ਤਯਾ ਏਕਾਦਸ਼੍ਯਾਂ ਪ੍ਰਕੁਰ੍ਵੀਤ ਪੁਨਰ੍ਨ ਜਾਯਤੇ ਭੁਵਿ॥ ੪੨.
ਸੱਚ ਨਾਲ, ਸੱਚ ਦੀ ਪ੍ਰਕਟਾਈ ਨਾਲ ਤੇ ਚੰਗੇ ਕੰਮਾਂ ਨਾਲ—ਜੇ ਇਹ ਇਕਾਦਸ਼ੀ ਨੂੰ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਮੁੜ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ।
ਅਤ੍ਰ ਤੀਰ੍ਥਵਰੇ ਪੂਰ੍ਵਮੈਤਰੇਯ ਇਤਿ ਦ੍ਵਿਜਃ ੪੨.
ਇਸ ਉੱਤਮ ਤੀਰਥ ਤੇ ਪਹਿਲਾਂ ਇਕ ਦੂਜਾ ਜਨਮ ਲੈ ਚੁੱਕਾ ਰਿਸ਼ੀ ਆਇਤਰੇਯਾ ਸੀ।
ਐਤਰੇਯਃ ਕਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰੋ ਨਿਵਾਸਃ ਕ੍ਵਾਸ੍ਯ ਵਾ ਮੁਨੇ ੪੨.
ਹੇ ਮੁਨੀ, ਆਇਤਰੇਯਾ ਕਿਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ ਤੇ ਉਹ ਕਿੱਥੇ ਵੱਸਦਾ ਸੀ?
ਅਸ੍ਮਿਨ੍ਨੇਵ ਮਮ ਸ੍ਥਾਨੇ ਹਾਰੀਤਸ੍ਯਾਨ੍ਵਯੇऽਭਵਤ੍॥ ੪੨.
ਇਸੇ ਮੇਰੇ ਥਾਂ ਤੇ, ਉਹ ਹਾਰੀਤਾ ਦੀ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਮਾਂਡੂਕਿਰਿਤਿ ਵਿਪ੍ਰਾਗ੍ਰ੍ਯੋ ਵੇਦਵੇਦਾਂਗਪਾਰਗਃ॥ ੪੨.
ਇੱਕ ਵੱਡੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਨਾਮ ਮਾਂਡੂਕੀ ਸੀ, ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ।
ਤਸ੍ਯਾਸੀ ਦਿਤਰਾ ਨਾਮ ਭਾਰ੍ਯਾ ਸਾਧ੍ਵੀਗੁਣੈਰ੍ਯੁਤਾ ੪੨.
ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਦਾ ਨਾਮ ਇਤਰਾ ਸੀ, ਜੋ ਚੰਗੀਆਂ ਖਾਸਲਤਾਂ ਵਾਲੀ ਸੀ।
ਸ ਚ ਬਾਲ੍ਯਾਤ੍ਪ੍ਰਭृਤ੍ਯੇਵ ਪ੍ਰਾਗ੍ਜਨ੍ਮਨ੍ਯਨੁਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ਿਤਮ੍ ੪੨.
ਉਹ ਆਪਣੇ ਬਚਪਨ ਤੋਂ ਹੀ ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਦੀਆਂ ਰੀਤਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਸਿੱਖਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਨ ਸ਼੍ਰृਣੋਤਿ ਨ ਵਕ੍ਤ੍ਯੇਵ ਮਨਸਾਪਿ ਚ ਕਿਂਚਨ ੪੨.
ਉਹ ਨਾ ਕਿਸੇ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣਦਾ, ਨਾ ਕੁਝ ਬੋਲਦਾ, ਤੇ ਮਨ ਵਿਚ ਵੀ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਸੋਚਦਾ ਸੀ।
ਤਤੋ ਮੂਕੋऽਯਮਿਤ੍ਯੇਵ ਨਾਨੋਪਾਯੈਃ ਪ੍ਰਬੋਧਿਤਃ ੪੨.
ਇਸ ਕਰਕੇ ਉਸਨੂੰ ਮੂਕ ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ ਤੇ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਜਾਗਰੂਕ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਿਆ।
ਤਤੋ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤ੍ਯ ਮਨਸਾ ਜਡੋਯਮਿਤਿ ਭਾਰਤ ੪੨.
ਫਿਰ ਮਨ ਵਿਚ ਇਹ ਨਿਸਚੇ ਕਰ ਲਿਆ ਕਿ ਇਹ ਬਹੁਤ ਮੰਦਾ ਅਕਲ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਹੇ ਭਾਰਤ।
ਪਿਂਗਾਨਾਮ ਚ ਸਾ ਭਾਰ੍ਯਾ ਤਸ੍ਯਾਃ ਪੁਤ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਜਜ੍ਞਿਰੇ ੪੨.
ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਦਾ ਨਾਮ ਪਿੰਗਾ ਸੀ, ਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਪੁੱਤਰ ਪੈਦਾ ਹੋਏ।
ਯਜ੍ਞੇषੁ ਸ਼ਾਂਤਿਹੋਮੇषੁ ਦ੍ਵਿਜੈਃ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਪੂਜਿਤਾਃ ੪੨.
ਉਹ ਯਜਨਾਂ ਤੇ ਸ਼ਾਂਤੀ ਹੋਮਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਜਗ੍ਹਾ ਦੁਜਿਆਂ ਵਲੋਂ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦੇ ਸਨ।
ਜਜਾਪ ਪਰਮਂ ਜਾਪ੍ਯਂ ਨਾਨ੍ਯਤ੍ਰ ਕੁਰੁਤੇ ਸ਼੍ਰਮਮ੍ ੪੨.
ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਜਾਪ ਕਰਦਾ ਸੀ ਤੇ ਹੋਰ ਕਿਤੇ ਕੋਈ ਮਿਹਨਤ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਦਾਰ੍ਯਮਾਣੇਨ ਮਨਸਾ ਤਨਯਂ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍ ੪੨.
ਮਨ ਵਿਚ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਟੁੱਟੀ ਹੋਈ, ਉਸ ਦੀ ਮਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਆਖੀਆਂ।
ਨਾਰ੍ਯਾਸ੍ਤਸ੍ਯਾ ਨृਲੋਕੇऽਤ੍ਰ ਵਰੈਵਾਜਨਨਿਃ ਸ੍ਫੁਟਮ੍ ੪੨.
ਇਸ ਲੋਕ ਵਿਚ ਔਰਤਾਂ ਵਿੱਚ, ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਾਲੀ ਇਸ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਕੋਈ ਹੋਰ ਸੁਖੀ ਨਹੀਂ।
ਪਿਂਗੇਯਂ ਕृਤਪੁਣ੍ਯਾ ਵੈ ਯਸ੍ਯਾਃ ਪੁਤ੍ਰਾ ਮਹਾਗੁਣਾਃ ੪੨.
ਇਹ ਪਿੰਗਾ ਵਾਸਤਵ ਵਿੱਚ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵੱਡੀਆਂ ਖੂਬੀਆਂ ਵਾਲੇ ਹਨ।
ਤਦਹਂ ਪੁਤ੍ਰ ਦੁਰ੍ਭਾਗ੍ਯਾ ਮਹੀਸਾਗਰਸਂਗਮੇ ਤ੍ਵਮਪ੍ਯੇਵਂ ਮਹਾਮੌਨੀ ਨਨ੍ਦ ਭਕ੍ਤੋ ਹਰੇਸ਼੍ਚਿਰਮ੍॥ ੪੨.
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਪੁੱਤਰ, ਮੈਂ ਧੁਰ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ ਹਾਂ ਧਰਤੀ ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਤੇ; ਤੂੰ ਵੀ, ਨੰਦ, ਵੱਡਾ ਚੁੱਪ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਹੈਂ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਹਰੀ ਦਾ ਭਗਤ।
ਇਤਿ ਮਾਤੁਰ੍ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਹਸਨ੍ਨੈਤਰੇਯਕਃ॥ ੪੨.
ਮਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਇਤਰਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੱਸ ਪਿਆ।
ਧ੍ਯਾਤ੍ਵਾ ਮੁਹੁਰ੍ਤਂ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞੋ ਮਾਤਰਂ ਪ੍ਰਣਤੋऽਬ੍ਰਵੀਤ੍ ੪੨.
ਇੱਕ ਪਲ ਧਿਆਨ ਲਾ ਕੇ, ਧਰਮ ਨੂੰ ਜਾਣਣ ਵਾਲੇ ਨੇ ਮਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਆਖਿਆ।
ਅਸ਼ੋਚ੍ਯੇ ਸ਼ੋਚਸਿ ਸ਼ੁਭੇ ਸ਼ੋਚ੍ਯੇ ਨੈਵਾऽਪਿ ਸ਼ੋਚਸਿ ੪੨.
ਤੂੰ ਉਸ ਲਈ ਦੁੱਖ ਕਰਦੀ ਹੈਂ ਜੋ ਦੁੱਖ ਕਰਨ ਜੋਗ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਤੇ ਜਿਸ ਲਈ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਉਸ ਲਈ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ।
ਮੂਰ੍ਖਾਚਰਿਤਮੇਤਦ੍ਧਿ ਮਨ੍ਮਾਤੁਰੁਚਿਤਂ ਨ ਹਿ ੪੨.
ਮਾਂ, ਇਹ ਤਰੀਕਾ ਮੂਰਖਤਾ ਵਾਲਾ ਹੈ; ਇਹ ਤੇਰੇ ਲਈ ਠੀਕ ਨਹੀਂ।
ਪ੍ਰਪਸ਼੍ਯਂਤਿ ਯਥਾ ਰਾਤ੍ਰੌ ਖਦ੍ਯੋਤਂ ਦੀਪਵਤ੍ਸ੍ਥਿਤਮ੍ ੪੨.
ਜਿਵੇਂ ਲੋਕ ਰਾਤ ਨੂੰ ਜੁਗਨੂ ਨੂੰ ਦੀਵੇ ਵਾਂਗ ਵੇਖਦੇ ਹਨ।