ਕੂਪਸ਼੍ਚਾਪਿ ਸਰਃ ਪੁਣ੍ਯਂ ਮਹਾਕਾਲਸ੍ਯ ਸਿਦ੍ਧਿਦਮ੍ ੪੧.
ਮਹਾਕਾਲ ਦਾ ਇੱਕ ਪਵਿੱਤਰ ਕੂਆ ਅਤੇ ਸਰੋਵਰ ਵੀ ਹੈ, ਜੋ ਸਫਲਤਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਮਹਾਕਾਲਃ ਸਮਾਲਿਂਗ੍ਯ ਤਾਞ੍ਛਿਵਾਯ ਨਿਵੇਦਯੇਤ੍ ੪੧.
ਮਹਾਕਾਲ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਕੀਤਾ।
ਦृष੍ਟਂ ਸ੍ਪृष੍ਟਂ ਪੂਜਿਤਂ ਚ ਗਤਾਸ੍ਤੇ ਭਵਸਦ੍ਮ ਤਤ੍ ਏਵਮੇਤਾਨਿ ਲਿਂਗਾਨਿ ਸਪ੍ਤ ਜਾਤਾਨਿ ਫਾਲ੍ਗੁਨ॥ ੪੧.
ਜੋ ਦੇਖੇ, ਛੂਹੇ ਤੇ ਪੂਜੇ ਗਏ, ਉਹ ਭਵ ਦੇ ਘਰ ਪਹੁੰਚ ਗਏ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਫਾਲਗੁਨ, ਇਹ ਸੱਤ ਲਿੰਗ ਜਨਮ ਲਏ।
ਯੇ ਸ਼੍ਰृਣ੍ਵਂਤਿ ਗृਣਂਤ੍ਯੇਤਤ੍ਤੇਪਿ ਧਨ੍ਯਾ ਨਰੋਤ੍ਤਮਾਃ॥ ੪੧.
ਜੋ ਲੋਕ ਇਹ ਸੁਣਦੇ ਤੇ ਉਚਾਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਧਨਵੰਤ ਹਨ।
ਤਤੋ ਮਯਾ ਸ੍ਥਾਪਿਤੇ ਚ ਸ੍ਥਾਨੇ ਕਾਲਾਂਤਰੇਣ ਹ ੪੨.
ਫਿਰ, ਜਦ ਮੈਂ ਇਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਥਾਂ ਤੇ ਰੱਖਿਆ, ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਾਲ—
ਵਾਸੁਦੇਵਵਿਹੀਨਂ ਹਿ ਤੀਰ੍ਥਮੇਤਨ੍ਨ ਰੋਚਤੇ ੪੨.
ਇਹ ਤੀਰਥ, ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੇ ਬਿਨਾ, ਮੈਨੂੰ ਚੰਗਾ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦਾ।
ਯਤ੍ਰ ਨੈਵ ਹਰਿਃ ਸ੍ਵਾਮੀ ਤੀਰ੍ਥੇ ਗੇਹੇऽਥ ਮਾਨਸੇ ੪੨.
ਜਿੱਥੇ ਹਰੀ, ਮਾਲਕ, ਮੌਜੂਦ ਨਹੀਂ—ਚਾਹੇ ਤੀਰਥ, ਘਰ ਜਾਂ ਮਨ ਵਿੱਚ—
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦ੍ਯ ਵਰਦਂ ਤੀਰ੍ਥੇऽਸ੍ਮਿਨ੍ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਮ੍ ੪੨.
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਇਸ ਤੀਰਥ ਵਿੱਚ, ਵਰ ਦਿੰਦੇ ਪੁਰੁਸ਼ੋਤਮ ਨੂੰ ਰਾਜੀ ਕਰ ਕੇ—
ਇਤਿ ਸਂਚਿਂਤ੍ਯ ਕੌਰਵ੍ਯ ਤਤੋऽਹਂ ਚਾਤ੍ਰ ਸਂਸ੍ਥਿਤਃ ੪੨.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚ ਕੇ, ਹੇ ਕੌਰਵਿਆ, ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਹੀ ਟਿਕ ਗਿਆ।
ਅष੍ਟਾਕ੍ਸ਼ਰਂ ਜਪਨ੍ਮਂਤ੍ਰਂ ਸਂਨਿਗृਹ੍ਯੇਂਦ੍ਰਿਯਾਣਿ ਚ ੪੨.
ਅੱਠ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲਾ ਮੰਤਰ ਜਪ ਕੇ ਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲ ਕੇ—
ਏਵਂ ਮਯਾਰਾਧ੍ਯਮਾਨੋ ਗਰੁਡਂ ਹਰਿਰਾਸ੍ਥਿਤਃ ੪੨.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੇਰੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਹਰੀ ਗਰੁੜ ਉੱਤੇ ਆ ਬੈਠਿਆ।
ਤਮਹਂ ਪ੍ਰਾਂਜਲਿਰ੍ਭੂਤ੍ਵਾ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾਰ੍ਘ੍ਯਂ ਵਿਧਿਵਦ੍ਧਰੇਃ ੪੨.
ਮੈਂ ਹਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਹਰੀ ਨੂੰ ਅਰਘ ਦਿੱਤਾ।
ਸ਼੍ਵੇਤਦ੍ਵੀਪੇ ਪੁਰਾ ਦृष੍ਟਂ ਮਯਾ ਰੂਪਂ ਤਵ ਪ੍ਰਭੋ ੪੨.
ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੇਰਾ ਜੋ ਰੂਪ ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਸ਼੍ਵੇਤਦੀਪ ਤੇ ਵੇਖਿਆ ਸੀ—
ਤਦ੍ਰੂਪਸ੍ਯ ਕਲਾਮੇਕਾਂ ਸ੍ਥਾਪਯਾਤ੍ਰ ਜਨਾਰ੍ਦਨ ੪੨.
ਉਸ ਰੂਪ ਦੀ ਇੱਕ ਕਲਾ, ਹੇ ਜਨਾਰਦਨ, ਇੱਥੇ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰ।
ਏਵਂ ਮਯਾ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਿਤੋऽਥ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਗਰੁਡਧ੍ਵਜਃ ੪੨.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਅਰਜ਼ ਕੀਤੀ, ਤਾਂ ਗਰੁੜ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਬੋਲਿਆ।
ਤਤ੍ਤਥਾ ਭਵਿਤਾ ਸਰ੍ਵਮਪ੍ਯਤ੍ਰਸ੍ਥਂ ਸਦੈਵ ਹਿ ੪੨.
ਜੋ ਕੁਝ ਤੂੰ ਮੰਗਿਆ, ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਇੱਥੇ ਸਦਾ ਲਈ ਹੋਵੇਗਾ।
ਮਯਾ ਸਂਸ੍ਥਾਪਿਤੋ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਲੋਕਾਨੁਗ੍ਰਹਕਾਮ੍ਯਯਾ ੪੨.
ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੂੰ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ ਹੈ।
ਵृਦ੍ਧੋ ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਵਿਸ਼੍ਵਾਖ੍ਯੋ ਵਾਸੁਦੇਵਸ੍ਤਤਃ ਸ੍ਮृਤਃ ੪੨.
ਉਹ ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਤੋਂ ਪੁਰਾਣਾ ਹੈ, ਵਿਸ਼ਵ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵਾਸੁਦੇਵ ਵੀ ਆਖਦੇ ਹਨ।
ਸ੍ਨਾਨਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਵਿਧਾਨੇਨ ਤੋਯਪ੍ਰਸ੍ਰਵਣਾਦਿषੁ ੪੨.
ਨਦੀਆਂ ਤੇ ਚਸ਼ਮਿਆਂ ਉੱਤੇ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਉਪੋष੍ਯ ਜਾਗਰਂ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ਗੀਤਵਾਦ੍ਯਂ ਹਰੇਃ ਪੁਰਃ ੪੨.
ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਜਾਗਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਤੇ ਹਰੀ ਦੇ ਅੱਗੇ ਗੀਤ ਤੇ ਵਾਜਾ ਵਜਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਦਾਨਂ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਯਥਾਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਨਿਯਤੋ ਹृष੍ਟਮਾਨਸਃ ੪੨.
ਆਦਮੀ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਸਮਰੱਥਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਨਿਯਮ ਨਾਲ ਤੇ ਖੁਸ਼ ਦਿਲ ਹੋ ਕੇ ਦਾਨ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਮੁਚ੍ਯਤੇऽਸੌ ਨ ਸਂਦੇਹੋ ਯਦ੍ਯਪਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਘਾਤਕਃ ੪੨.
ਉਹ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ—even ਜੇ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਘਾਤਕ ਵੀ ਹੋਵੇ।
ਕੁਲਾਨਾਂ ਤਾਰਯੇਤ੍ਪਾਰ੍ਥ ਸ਼ਤਮੇਕੋਤ੍ਤਰਂ ਨਰਃ ੪੨.
ਹੇ ਪਾਰਥ, ਆਦਮੀ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਦੇ ਇਕ ਸੌ ਇੱਕ ਜਣਿਆਂ ਨੂੰ ਪਾਰ ਲੰਘਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਅਹਂਕਾਰਵਿਹੀਨਂ ਚ ਸ੍ਨਾਨਂ ਧੂਪਾਨੁਪਨਮ੍ ੪੨.
ਅਹੰਕਾਰ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਇਸ਼ਨਾਨ, ਧੂਪ ਤੇ ਚੜ੍ਹਾਵੇ ਨਾਲ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਯਾਮੇਯਾਮੇ ਮਹਾਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਕृਤਾਰਾਰ੍ਤਿਕਸਂਯੁਤਮ੍ ੪੨.
ਹਰ ਰਾਤ ਦੇ ਪਹਿਰ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਆਰਤੀ ਕਰਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਪੁਰਾਣਸ਼੍ਰੁਤਿਸਂਪਨ੍ਨਂ ਭਕ੍ਤਿਨृਤ੍ਯਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍ ੪੨.
ਪੁਰਾਣੇ ਤੇ ਵੇਦ ਪੜ੍ਹ ਕੇ, ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਨੱਚਦੇ ਹੋਏ ਇਹ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਪਾਦਸੌਰਭਘ੍ਰਾਣਸਂਯੁਤਂ ਵਿष੍ਣੁਵਲ੍ਲਭਮ੍ ੪੨.
ਉਸ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਸੁਗੰਧ ਨਾਲ, ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹੈ, ਇਹ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਪਾਯੁਰੋਧੇਨ ਸਂਯੁਕ੍ਤਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਰ੍ਯਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍ ੪੨.
ਪਿੱਛਲੇ ਅੰਗਾਂ ਉੱਤੇ ਕਾਬੂ ਰੱਖ ਕੇ ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਚਰਿਆ ਨਾਲ ਇਹ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸਤ੍ਯਾਨ੍ਵਿਤਂ ਸਤ੍ਯਯੋਗਸਂਯੁਤਂ ਪੁਣ੍ਯਵਾਰ੍ਤਯਾ ਏਕਾਦਸ਼੍ਯਾਂ ਪ੍ਰਕੁਰ੍ਵੀਤ ਪੁਨਰ੍ਨ ਜਾਯਤੇ ਭੁਵਿ॥ ੪੨.
ਸੱਚ ਨਾਲ, ਸੱਚ ਦੀ ਪ੍ਰਕਟਾਈ ਨਾਲ ਤੇ ਚੰਗੇ ਕੰਮਾਂ ਨਾਲ—ਜੇ ਇਹ ਇਕਾਦਸ਼ੀ ਨੂੰ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਮੁੜ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ।
ਅਤ੍ਰ ਤੀਰ੍ਥਵਰੇ ਪੂਰ੍ਵਮੈਤਰੇਯ ਇਤਿ ਦ੍ਵਿਜਃ ੪੨.
ਇਸ ਉੱਤਮ ਤੀਰਥ ਤੇ ਪਹਿਲਾਂ ਇਕ ਦੂਜਾ ਜਨਮ ਲੈ ਚੁੱਕਾ ਰਿਸ਼ੀ ਆਇਤਰੇਯਾ ਸੀ।